
İsa Tanrı mıdır?
12/11/2026Kendimiz ve Kilise İçin Paklığın Ardından Koşmak
Paklığın hem kişinin kendisi hem de kilise açısından önemi, beni 2. Timoteos 2:22’ye yöneltti: “Gençlik arzularından kaç. Temiz yürekle Rab’be yakaranlarla birlikte doğruluğun, imanın, sevginin ve esenliğin ardından koş.”
Birçok kişi bu metni gençlere yönelik bir öğüt olarak düşünür. Bağlamına bakıldığında, elçi büyük bir evde hizmet için kullanılan kaplardan söz etmektedir. Buradaki öğüt, efendinin evinde daha yararlı olmak için kişinin kendini arındırmasıdır. Bu metin yalnızca gençleri değil, gençleri de yaşlıları da hedef almaktadır. Herkes paklığın ardından koşmaya çağrılmıştır.
Pavlus’un alışılagelen üslubuna uygun olarak, çağrı hem üzerinden “sıyırıp atmaya” hem de üzerine “giyinmeye” yöneliktir (bkz. Ef. 4:17-32; Kol. 3:1-17).
Üzerinden sıyırıp at. “Gençlik arzularından kaç.” Hayatımın yetmiş yılına yaklaşırken benim için açık olan şudur ki, gençlik tutkuları yalnızca gençlere özgü bir sorun değildir. Bu tutkular yaşamımız boyunca peşimizi bırakmaz. Pavlus, belki de gençlerin bilgelik kisvesine bürünen sahte ve tehlikeli öğretileri benimsemeye olan eğilimini düşünüyordu. Belki de aklında, eski düşünce biçimlerine karşı sabırsızlıkla birlikte tartışmayı sevme eğilimi vardı. Ya da başkalarının bizi hak ettiğimizden daha üstün görmesini isteme arzusu. Hangimiz, tutkuların yalnızca gençlerle sınırlı olmasını istememişizdir?
Gençlerle ilişkilendirilebilecek başka tutkular da vardır: cinsel tutku ve düşüncede ya da eylemde her türlü bedensel kirlilik. Para ve buna bağlı statü ile güç hırsı, hem gençler hem de yaşlılar için birer ayartıdır. Buna zorlayıcı benmerkezciliği, kişisel hırsı, kendini öne çıkarma isteğini ve küstahlığı; bunlarla birlikte dik başlı inatçılığı da ekleyebiliriz. Bu tutkular, hem gençlerin hem de yaşlıların yoldan sapmaya eğilimli doğasını yansıtır. Bunlar, paklığın ardından koşarken üzerimizden sıyırıp atmamız gereken şeylere ilişkin yalnızca birkaç örnektir.
Giyinin. Günahlı tutkulardan kaçmak yalnızca bir yasaklama ya da inkâr meselesi değildir. Paklık aynı zamanda olumlu bir arayıştır. 2. Timoteos 2:22’de paklık arayışı üç şekilde tanımlanır.
Doğruluk. Doğruluğun, bizi günahtan kurtaran İsa’nın kurban olarak ölümü ve dirilişi aracılığıyla, O’na iman edenlere Tanrı tarafından verilen bir armağan olduğunu biliyoruz (Rom. 3:22). Doğruluğun ardından koşmak dönüştürücüdür; çünkü lütuf, davranışlarımızı ve karakterimizi Tanrı’nın açıklanmış isteğiyle yeniden uyumlu hâle getirir. Tanrı’ya boyun eğmek ve Tanrı’nın kutsal olarak açıkladığı her şeyin bilinçli bir şekilde ardından koşmak, Tanrı çocuğunu belirleyen özellik olmalıdır.
Sevgi. Doğruluğun ardından koşmak her zaman sevgi dolu bir yaşam üretecektir; Tanrı sevgisi ve başkalarına duyulan sevgi. Sevgi, bir Hristiyan’ın nişanıdır. Sevgi, gerçek Hristiyanları Mesih’in öğrencileri olarak ayırt eder (Yu. 13:35). Sevgi sabırlıdır, şefkatlidir, alçakgönüllüdür ve kendini başkaları uğruna verir. Sevgi gerçekle sevinir, korur, güvenir ve her şeye dayanır (1.Ko. 13). Hristiyanlar, başkaları uğruna kendini feda eden sevgisiyle Mesih’i örnek almaya çağrılmışlardır (Ef. 5:1-2).
Esenlik (Barış). Paklığın ardından koşmak, esenlik dolu bir yaşamın ardından koşmak demektir. Aklanmanın meyvesi Tanrı’yla barışmaktır (Rom. 5:1). Ancak esenlik (barış) yalnızca dikey değildir; aynı zamanda yataydır da. Pavlus şöyle öğütler: “Rab’bin kulu kavgacı olmamalı. Tersine, herkese şefkatle davranmalı” (2.Ti. 2:24). Elbette esenlik, bütün kaygılarını Tanrı’ya bırakanların yüreklerine ve zihinlerine egemen olur (Flp. 4:7).
Elçi Pavlus’un paklığın ardından koşma çağrısının bu iki yönünü yeniden bir araya getirdiğimizde, ruhsal tehlikeden kaçmamız ve ruhsal olarak iyi olana doğru koşmamız gerektiğini görürüz. Birinden kaçarken diğerinin ardından koşarız. Kutsal Yazılar’ın tutarlı mesajı budur. Mesih’in ardından koşmak için kendimizi inkâr ederiz. Eski benliği üzerimizden sıyırıp atar, yeni benliği giyiniriz. Benliğe hayır, Ruh’a evet deriz. Yalanı bir kenara bırakır, gerçeği benimser ve söyleriz. Dünyasal şeylerden dönüp göksel şeylere yöneliriz. Hristiyan yaşamının bu ikili çağrısı şudur: Günahlı tutkulardan kaçmak ve paklığın ardından koşmak.
Elçi, 2. Timoteos 2:22’de paklığın ardından koşmanın topluluksal niteliğini vurgulayan bir ifade daha ekler: “Temiz yürekle Rab’be yakaranlarla birlikte.” Paklığın ardından koşmak hiçbir zaman tek başına sürdürülen bir çaba değildir. Pak bir yürekle Rab’be yakarmak, kiliseyi tanımlayan bir özelliktir. Yaklaşık elli yıllık hizmetim boyunca şunu gözlemledim: Günahlı tutkulardan kaçan ve paklığın ardından koşan, ruhsal bakımdan canlı ve gelişen her Hristiyan, yerel kilise ailesinin etkin bir üyesidir. Her Hristiyan’ın, Mesih’in sözünün bol bol yaşadığı erkek ve kız kardeşlerinin öğretişine ve öğüdüne ihtiyacı vardır (Kol. 3:16). Ruhsal sağlık ve canlılık kilisede bulunur.
Kilise, çobanlar canlarımızı gözetirken paklaştıran lütuf araçlarını sağlar. Ruhsal sağlığımızı tehlikeye atabilecek herhangi bir şeyi arayan, sürüsüyle yakından ilgilenen çobanlara ihtiyacımız vardır. Paklığın ardından koşmak, çobanların gözetimi altında olmayı gerektirir. Bunun yanı sıra, Hristiyan’ın yürüyüşü tehlikelerle doludur. Sürüyü parçalamaya çalışan kurtlar vardır. Kendi sapkın öğretilerine öğrenciler kazanmak isteyen sahte öğretmenler vardır. Bu nedenle Tanrı, kendi kanıyla satın aldığı kiliseye göz kulak olmaları için gözetmenler sağlamıştır (Elç. 20:28-30).
Yalnızca çobanların gözetimi altında değiliz; aynı zamanda bir sürüye aitiz. Kiliseye gitmemeyi yalnızca kişisel bir kayıp olarak gören Hristiyanlarla konuştum. Onlar ibadetin topluluksal niteliğini anlayamamışlardı: başkalarının Tanrı’yı ilahilerle övdüğünü işitmenin, başkalarının Tanrı’nın Sözü’ne dikkatle kulak verdiğini görmenin ve başkalarının dua ettiğini işitmenin karşılıklı teşvikini fark edememişlerdi. Rab’be yakaran diğer imanlılarla paydaşlık, temel lütuf araçlarından biridir.
Müjde’ye duyduğumuz sevgiden dolayı, ama aynı zamanda kilisenin iyiliği için de paklığın ardından koşarız. Paklık, Mesih’i örnek aldığımız kutsal bir arayıştır (Flp. 2:5). Her Hristiyan’ın Mesih’in ve O’nun Müjde’de bizim için olduğu her şeyin ardından koşması, başkalarını da paklığın ardından koşmaya teşvik eder ve kilisenin paklığına katkıda bulunur.


