Aile İçinde Öğrencilik (Öğrenci Yetiştirme)

Kutsal Yazılar’da öğrencilikten (öğrenci yetiştirmeden) bahseden hiçbir metin Yüce Görev’den daha fazla ilgiyi hak etmez. Bu görev ya da buyruk öğrencilere (Mat. 28:16) öğrenci yetiştirmeleri için verilmiştir (Mat. 28:19-20). Ve İsa nasıl yapılacağını söyler: Hristiyan vaftizi ve Kutsal Kitap öğretişi. Bir ebeveyn çocuğunu terbiye etmek için herhangi bir şey yapmadan önce, Mesih’in öğrenci yetiştirme planına dikkat etmelidir. Mesih’in terbiyesi evlerimizi karakterize etmelidir. Bu, genellikle düşündüğümüz anlamda çocukların terbiye edilmesini içerir (Özd. 13:24; 19:18; 22:15; 23:13-14; 29:15-17), ama aynı zamanda ebeveynlerden çok daha fazlasını talep eder.

Süleyman’ın Özdeyişleri’ni Kutsal Yazılar’ın bütünü bağlamında dikkatli bir şekilde okumazsak, insan öğrenmesini yalnızca koşullanmış tepkiler meselesi olarak gören seküler bir psikolojik yaklaşım olan davranışçılığa düşebiliriz (ve çoğu zaman düşeriz). Ancak Mesih bize kendimizin ve çocuklarımızın bundan daha fazlası olduğunu öğretir. Yüreklerimiz, yani varlığımızın ruhsal merkezleri vardır ve davranışlarımız bunlardan kaynaklanır (Özd. 4:23; Mat. 12:33-35; 15:10-20; Lu. 6:43-45). Kutsal Kitap ayrıca yüreklerimizin bozulmuş olarak doğduğunu öğretir (Mez. 51:5; Rom. 5:12), bu nedenle aile üyelerinin -hem ebeveynlerin hem de çocukların- sorunlarının içten dışa doğru çözülmesi gerekir.

Bu da ebeveynleri Yüce Görev’e geri götürür. Öğrenciliğin temel ihtiyacı günahtan arınmış yeni bir yürektir. Bu işi yalnızca Mesih başarabilir. Peygamber Hezekiel aracılığıyla konuşan Rab şöyle der: “Üzerinize temiz su dökeceğim, … size yeni bir yürek verecek, … Ruhumu içinize koyacağım; kurallarımı izlemenizi, buyruklarıma uyup onları uygulamanızı sağlayacağım” (Hez. 36:25-27). Yüce Görev’in vaftizle olan bağlantısı açıktır. Birisi ister yetişkin (imanlı) vaftizini ister bebeklerin vaftizini onaylasın, herkes vaftizin, kendiniz için yaptığınız bir şey değil, sizin için yapılan bir şey olduğu konusunda hemfikirdir. Bu, Ruh’un işinin gerekliliğine işaret eden dışsal bir işarettir. Hristiyan anne babalar şunu bilmelidir: hiçbir gerçek öğrencilik yürek değişiminden ayrı olamaz. Çocuklarımız için öğrenciliğin başlangıç yeri vaftizden ayrı tutulamaz.

Rab’bin çocuklarında bir yürek değişikliği yaratması beklentisiyle, anne babalar “size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğret[me]” (Matta 28:20) işine başlayabilirler. Yine, bu küçük çocuklarda sadece davranışsal uygunluk değildir. Ebeveynler çocuklarını saygısızlık, haksız şiddet, cinsel ahlaksızlık, hırsızlık, yalan ve hoşnutsuzluğun haklı bir sonucu olarak terbiye ederler; ve bu aynı zamanda azarlamayı da içerir (Özd. 29:15). Ancak yasanın da Tanrı merkezli bir ilk kısmı vardır (ilk dört buyruk, Çık. 20:2-11).

Ebeveynler “size buyurduğum her şey“i benimsemelidir. Buna Mesih’in sarsılmaz sadakat çağrısı (Yu. 14:6; Lu. 10:27) ile birlikte kendini inkâr ve başkalarını sevme (Mat. 16:24; 22:39), gerçek mutluluk sözleri (Mat. 5:3-12), maddi refahtan ziyade ruhsal refaha öncelik verme (1.Ti. 6:17-18) ve kilise merkezlilik (1.Pe. 4:8; 1.Yu. 4:7; 2.Ti. 2:22) dahildir. Bu alanlarda terbiye etmek (öğrenci olarak yetiştirmek) sadece sopa ve azarlama değil, kendine hâkim olmayı teşvik etmek, bilgeliği geliştirmek, hizmet için fırsatlar aramak, risk almayı teşvik etmek, cesareti kırıldığında teselli etmek, yanlış yönlendirildiğinde yeniden yönlendirmek ve dinlenmeyi sağlamaktır. İsa, Onikiler’i eğitirken bunların her birini ders programının bir parçası hâline getirmiştir. Bu, herkese uyan tek bir beden (ölçü) değildi. Bunun yerine, O’nun gitmeleri gereken yolda eğittiği kişilerin kapasiteleri, günahkâr eğilimleri, bağlılıkları ve Mesih’e dönmeleri konusunda durumsal ve koşulsal bir farkındalık içeriyordu.

Ebeveynlerden istenen çok şey var. Gerçekçi olmak gerekirse, kendi başlarına yapabileceklerinden çok daha fazla. Ama Tanrı, kilisesinde eksik olan şeyleri lütufkâr bir şekilde karşılamıştır. Bütünsel aile öğrenciliği, lütfun olağan araçlarına -vaaz edilen Söz, dua ve sakramentlere (ve de kilise disiplinine)- öncelik veren radikal bir kilise merkezlilik anlamına gelir. Ev halkı için kiliseye öncelik vermeyen bir baba, bakımını üstlendiği kişileri hayat veren Söz’den ve kutsallaştırılma için kutsanmış bir alandan mahrum bırakıyor demektir. Yeni Antlaşma’da kiliselere yazılmış mektuplardaki tüm “birbirinize” buyruklarıyla alay eder. Bunu ister çok tembel ister çok “bilge” olduğu için yapsın, Tanrı sayar kişilerden ayrılarak kendisi ya da ailesi için bereket ummaya hakkı olmadığını bilmelidir. Bu seçimiyle, kiliseyi seven ve onun için kendini feda eden Mesih’in bir öğrencisinden daha azını ortaya koymuş olur (Ef. 5:2, 25).

Elbette hiçbir kilise mükemmel değildir, ama bazı kiliseler diğerlerinden daha iyidir (Vah. 2-3). Rab’bin Günü’nde toplu ibadet yapan makul derecede oturaklı bir yerel kilise, hem vaftiz hem de vaaz edilen Söz’ün yanı sıra Tanrı’ya ve komşulara hizmet etmek, benliğe ölmek ve önceliklerin yeniden yönlendirilmesi için sayısız fırsat sağlar. Hristiyan eğitimi sayesinde tüm aile, “Yol budur, bu yoldan gidin” (Yşa. 30:21) diyen ek seslerden gerçeği duyacaktır. Pazar paydaşlığı, bu dünyada Mesih’le birlikte yürümeye çalışanların kendilerini biraz daha az kaçık gibi hissetmelerine yardımcı olur ve öğrenciliği çok daha normal hissettirir. Öğrencilik toplu (çoğul) bir buyruk olarak gelmiştir ve en iyi şekilde toplu (çoğul) bir bağlamda yerine getirilir. Kilisedeki ruhsal yaşam disiplini, aile öğrenciliğinin (ya da ailedeki öğrenci yetiştirmenin) tek parçası değildir, ama en temel parçasıdır.

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).