Kutsal Ruh’un Armağanları

Oğullarımız küçükken, anneleriyle birlikte onlara Noel’de verdiğimiz hediyeleri büyük bir heyecanla açarlardı. Bir oyuncak ya da oyun çıktığında sevinçten havalara uçarlardı. Ama çorap ya da gömlek çıktığında, hayal kırıklıkları açıkça belli olurdu. Tepkileri, “heyecan verici” hediyelere aşırı değer verip “kullanışlı” hediyeleri küçümsediklerini ortaya koyardı.

Ne yazık ki, kendisini imanlı olarak tanımlayan birçok kişi Kutsal Ruh’un armağanlarına da benzer bir şekilde yaklaşmaktadır. Mucizevi ruhsal armağanlar (örneğin diller, peygamberlik, şifa) aşırı yüceltilirken, olağan ruhsal armağanlar (örneğin kurtuluş ve kutsallaştıran meyve) küçümsenmektedir. Mucizevi ruhsal armağanlar hakkında hatalı görüşlere sahip olunmasının temel nedeni, bu armağanların kurtuluş tarihindeki amacının kavranamamasıdır. Kutsal Kitap öğretisini, Ruh’un olağanüstü armağanları ve olağan armağanları hakkındaki Kutsal Kitap öğretisini doğru anladığımızda, bugün kilisenin yaşamında daha büyük ve kalıcı olan armağanlara hak ettikleri değeri verebiliriz.

Yeni Antlaşma, Tanrı’nın halkına lütufla verdiği çeşitli ruhsal armağanları ortaya koyar. En başta, Kutsal Yazılar kurtuluştan “Tanrı’nın armağanı” olarak söz eder (Rom. 6:23; Ef. 2:8). Kurtuluş Tanrı’nın armağanıdır çünkü doğamız gereği günahlarımızdan ötürü ölüyüz (Ef. 2:1–3) ve sonsuz yaşamı kazanmak için tek bir şey bile yapamayız. Bu bağlamda Mesih, kendisinden “Tanrı’nın armağanı” olarak söz eder. İsa, kuyudaki kadına şöyle demiştir: “Eğer sen Tanrı’nın armağanını ve sana, ‘Bana su ver, içeyim’ diyenin kim olduğunu bilseydin, sen O’ndan dilerdin, O da sana yaşam suyunu verirdi” (Yu. 4:10). İsa kendisini “Tanrı’nın armağanı” olarak adlandırır çünkü O, günahkârların hak etmediği ve lütfa dayalı kurtuluşu gerçekleştirmek için beden alıp dünyaya gelen Tanrı Oğlu’dur.

Mesih göğe yükselip Pentikost gününde Ruh’u gönderdikten sonra, elçiler Ruh’tan defalarca “Tanrı’nın armağanı” olarak söz ettiler (Elç. 8:20; ayrıca bkz. 2:38; 10:45). Kutsal Ruh, Mesih’in kanıyla satın aldığı halkına verdiği armağandır (Yu. 7:37). Ruh, Mesih’in seçilmişler için kazandığı kurtuluşu uygular. Ruh, Mesih ile imanlılar arasında gerçek bir ruhsal birliği etkin kılarak, İsa’nın kurtardığı kişiler için yeniden doğuşun, aklanmanın, evlatlığa alınmanın, kutsallaştırılmanın ve yüceltilmenin kaynağı olmasını mümkün kılar (1.Ko. 1:30). Ruh, Oğul ile birlikte çalışır. Ruh, Mesih’in uğruna öldüğü herkesi ikna eder, yeniden doğdurur, içimizde yaşar, aklar, kutsallaştırır, evlatlığa alır, mühürler ve nihayetinde yüceltir. Ruh, Mesih’le birleşenlerin hayatlarında meyve verilmesini sağlar (Gal. 5:22). Ruh aracılığıyla Mesih, sevgisini (Yu. 15:9–10), sevincini (15:11; 17:13) ve esenliğini (14:27) halkına aktarır.

Kutsal Ruh’un armağanları hakkındaki Yeni Antlaşma öğretisiyle yakından bağlantılı olan bir diğer konu da, Pavlus’un “ruhsal armağanlar” (Rom. 1:11; 1.Ko. 12:1; 14:1; Ef. 4:8) olarak adlandırdığı Kutsal Ruh’un armağanlarıdır (İbr. 2:4). Göğe yükselmiş olan Mesih, bu armağanları halkına Ruh’u aracılığıyla iletir. İsa, kendi hizmetinde Ruh’un gücünü sergileyerek Mesihsel hizmetinin doğruluğunu tasdik eden mucizevi işler yaptı. Göğe yükseldiğinde ise, bu güçlü işleri ve harikaları gerçekleştirdiği aynı Ruh’u gönderdi; öyle ki Elçisel kilise, Mesihsel Müjde mesajını uluslara taşıyabilsin. Buna göre, olağanüstü armağanlar, zafer kazanmış ve göğe yükselmiş Mesih’le doğrudan bağlantılıdır. Sinclair Ferguson’un açıkladığı gibi, “Mesih’in göğe yükselişi ile Ruh’un inişi arasındaki ilişki, Ruh’un armağanının ve armağanlarının, Mesih’in zaferinin ve tahta çıkışının dışa vurumu olarak hizmet ettiğini gösterir.”

Yeni Antlaşma’da bu armağanlara ilişkin Elçisel öğretinin bulunduğu başlıca metinler şunlardır: Romalılar 12:6–8; 1. Korintliler 12:8–11, 28; Efesliler 4:11 ve 1. Petrus 4:10–11. Armağan listelerinin kısa bir karşılaştırması, bu armağanların tamamının elçiler ve peygamberlerin temel atan hizmetiyle yakından bağlantılı olduğu sonucuna götürür (2.Ko. 12:11–13; Ef. 2:20; 3:5). Dr. Ferguson bu noktada yine şöyle der:

Bu çeşitli armağanları eklektik bir şekilde sınıflandırmak zor, hatta böyle bir çaba yanlış bile olabilir; ancak temel bir yapı açıkça ortadadır: Elçi ve peygamber aracılığıyla gelen vahiysel söz temeldir (Ef. 2:20), diğer her şey ise bundan etkilenir ve bundan kaynaklanır.

Efesliler’deki ilk armağan listesi, Mesih’in tesis ettiği “söz armağanı” görevlerini içerir. Pavlus, Mesih’in “elçi, … peygamber, … müjdeci, … önder ve öğretmen” armağanından söz eder (Ef. 4:11). Söz hizmeti, Tanrı’nın krallığını ilerletmesinin ve halkını inşa etmesinin birincil aracı olduğundan, Pavlus birkaç “söz armağanı” görevini sıralar. Kısacası, Tanrı Sözü’nün hizmetkârları olmaya çağrılanlar, Mesih’in kilisesine verdiği armağanlar olarak kabul edilmelidir. Elçilik ve peygamberlik görevleri, kurucu işlevleri nedeniyle listenin başında yer alır. Tanrı bu görevlileri, yeni antlaşma kilisesinin temelini atmak ve Müjde’yi uluslara taşımak için atamıştır (Ef. 2:20; 1.Se. 2:13; 2.Pe. 3:15–16). Bu nedenle Mesih’in sırrının tam vahyini açıklamakla görevlendirilmişlerdir (Ef. 3:4–6). Bu görevler, yalnızca Kutsal Yazı kanonunun tamamlanmasına kadar gerekliydi (Ef. 2:20; 3:5). Kilise artık Eski ve Yeni Antlaşma’nın sayfalarında Tanrı’nın tam vahyedilmiş Sözü’ne, yani tamamlanmış Elçisel öğretiye sahiptir.

Elçisel dönemde Tanrı hem olağan hem de olağanüstü ruhsal armağanlar vermiştir. Olağan armağanlar, tüm imanlılar için ortak olan armağanlardır. Bunlar arasında günah konusunda ikna olma, Mesih’e dönme, kutsallaştırılma ve kurtuluş güvencesi yer alır. Olağanüstü armağanlar ise, kurtarış tarihinde belirli zamanlarda ve belirli amaçlar için bireylere verilen doğaüstü armağanlardır. Jonathan Edwards bu ayrımı şöyle açıklar:

Ruh’un olağanüstü armağanları, mucizevi armağanlarla aynıdır; peygamberlik, mucizeler yapma ve elçinin sözünü ettiği diğer armağanlar gibi… Bunlara olağanüstü armağanlar denir çünkü … yalnızca olağanüstü durumlarda verilmişlerdir; peygamberlere ve elçilere, Kutsal Yazı kanonu tamamlanmadan önce Tanrı’nın düşüncesini ve isteğini açıklayabilmeleri için verilmişlerdir… Ancak Kutsal Yazı kanonu tamamlanıp Hristiyan kilisesi bütünüyle kurulup yerleştiğinden beri, bu olağanüstü armağanlar sona ermiştir. Ruh’un olağan armağanları ise, Tanrı’nın kilisesinde çağlar boyunca devam eden armağanlardır; günah konusunda ikna ve Mesih’e dönüşte verilen, kutsalların kutsallıkta ve tesellide bina edilmesine hizmet eden armağanlardır.

Peygamberlik, diller ve şifa gibi olağanüstü (yani mucizevi) armağanlar, elçilerin uluslar arasında duyurduğu ilahi mesajı doğrulayan işaretlerdi (Elç. 1:8). Bu armağanlar, Mesih hakkındaki Elçisel vahyi tasdik ediyordu. Diller, Tanrı’nın krallığını eski antlaşma İsraili’nden diğer uluslara taşıdığını gösteren “işaret armağanları”ydı. Buna göre diller, Müjde’nin bereketinin uluslara ulaştığına tanıklık ediyordu. O. Palmer Robertson’ın açıkladığı gibi:

Pentikost günü konuşulan yabancı diller, İsrail için antlaşma lanetinin bir işaretiydi. Tanrı artık diğer uluslardan ayrı olarak yalnızca onlara konuşmayacaktı. Ama aynı zamanda diller, İsrail dâhil tüm uluslar için Tanrı’nın büyük bereketinin işaretiydi. Diller, antlaşma bereketinin dünyanın bütün uluslarına yayılmasının işaretiydi.

Mucizevi şifa da bir başka doğrulayıcı işaret armağanıydı. Mucizevi şifa, Müjde’nin diriliş gücüne tanıklık ediyordu. Müjde dünyanın dört bir yanına yayıldığında ve kilise tamamlanmış Eski ve Yeni Antlaşma vahyinin temeli üzerine kurulduğunda, bu olağanüstü işaret armağanları sona erdi. Aynı şekilde, elçiler Mesih’e ilişkin yazılı vahyi tamamlayıp Kutsal Yazı kanonu kapandığında, peygamberliğe de artık ihtiyaç kalmadı.

1. Korintliler 12-14, Yeni Antlaşma’da ruhsal armağanların en kapsamlı şekilde ele alındığı bölümdür. Burada Elçi Pavlus, kilisede yaygınlaşmış olan armağanların yanlış kullanımına değinir. Kilise üyeleri, daha büyük armağanlar yerine daha küçük armağanları yüceltiyor, bazıları ise armağanları düzensiz ve kendini yücelten biçimlerde kullanıyordu. Kilise üyeleri, Tanrı’nın armağanları hangi amaçla verdiğini doğru anlamamışlardı. Pavlus, diller ve peygamberlik armağanlarının önemini karşılaştırdıktan sonra, olağanüstü armağanların geçici işlevi ile olağan armağanların sürekli işleyişini karşılaştırır. Bunu, okuyucularının Ruh’un olağan armağanlarının olağanüstü armağanlardan üstün tutulması gerektiğini anlamaları için yapar (1.Ko. 12:31).

1. Korintliler 13:8–13’te Pavlus, üç olağanüstü armağanı üç olağan armağanla (iman, umut ve sevgi) karşılaştırır. Ruh’un olağanüstü armağanların zamanla sona ereceğini, olağan armağanların ise kalıcı olacağını belirtir (8, 13. ayetler). Pavlus, olağanüstü armağanların sona ereceğini, olağan armağanların ise zamanın sonuna kadar devam edeceğini söyler. Olağanüstü armağanlara duyulan ihtiyaç, Tanrı’nın yazılı vahyi tamamlandığında ortadan kalkmıştır fakat olağan armağanlara duyulan ihtiyaç Müjde çağı boyunca sürer (13. ayet). İman ve umut, zaman içinde olağanüstü armağanlardan daha uzun süre var olacak olsa da, sonsuzlukta sevgiden daha uzun sürmeyecektir. İman ve umut, imanlıların hayatlarında tamamlanmaya kadar varlığını sürdürecektir. Sevgi en büyük armağandır çünkü sonsuzluk boyunca işlevini sürdürür: “Sevgi asla son bulmaz” (8. ayet). Mesih geri döndüğünde, iman görüşe dönüşecek ve umut gerçekleşecektir (Rom. 8:24), ancak imanlıların sonsuza dek Tanrı ve birbirleriyle sahip olacakları birlik içindeki hâkim lütuf sevgi olacaktır. Jean Calvin, Pavlus’un bu bölümdeki öğretilerinden şu sonucu çıkarmıştır:

Hiçbir zaman sona ermeyecek bir mükemmelliği şevkle arzulamalıyız. Bu nedenle sevgi, geçici ve yok olup giden armağanlara tercih edilmelidir. Peygamberlik sona erer, diller susar, bilgi ortadan kalkar. O hâlde sevgi, onların hepsinden daha üstündür; çünkü onlar sona ererken sevgi kalır.

Ruh’un olağanüstü armağanları Elçisel kilisede hâlâ etkin olduğu dönemde bile, Pavlus’un mesajı açıktı: Sevgi eşlik etmedikçe, diğer ruhsal armağanların kullanımı boştur (1.Ko. 13:1–4). Bu ilke, yirmi birinci yüzyılda yaşayan bizler için de, Elçisel dönemdeki imanlılar için olduğu kadar geçerlidir. Tanrı’nın bize verdiği her armağanı kullanırken, sevgi her zaman yönlendirici sebep olmalıdır.

Kurtarış tarihinde Ruh’un olağanüstü armağanları sona ermiş olsa da, Tanrı kilisedeki hizmet için halkına öğretme ve vaaz verme, merhamet, misafirperverlik, cömertlik ve yönetme gibi çeşitli armağanlar vermeye devam etmektedir. Bu armağanları bedeninin üyelerine farklı şekillerde dağıtır, böylece onlar da bunları aynı bedende bulunan başkalarını sevgiyle bina etmek için kullanırlar (Rom. 12:6-8; Ef. 4:11-16). Armağanlar sevgiyle kullanıldığında, Mesih’in bedeninin üyeleri birlik içinde olur ve bina edilir.

Göğe yükselmiş olan Mesih, halkına hem Ruh’un armağanını hem de Ruh’un armağanlarını vermiştir. Ruh’un olağanüstü armağanları, Elçisel mesajın ilahi kökenini doğrulama amacına hizmet etmiştir. Bu armağanlar, Kutsal Yazı’daki vahyin ilerleyişine ve yeni antlaşma kilisesinin temelinin atılmasına eşlik etmiş ve bu sürece hizmet etmiştir. Buna göre, Kutsal Yazı kanonunun tamamlanmasıyla birlikte sona ermişlerdir. Ruh’un olağan armağanları ise, kurtarıcı işinin imanlılarda ortak olarak görülen faaliyetleridir. Ruh, imanlıların hayatlarında kutsallık ve meyve üretir. Olağanüstü armağanlar yalnızca Elçisel dönemde etkin olmuşken, olağan armağanlar dünyanın sonuna dek sürer. Elçisel dönemde imanlılar ruhsal armağanlarını kullanırken sevgi nasıl yönlendirici ilke idiyse, bugün de Tanrı’nın halkını bina etmek için kullandığımız her armağanda sevgi aynı şekilde yönlendirici olmalıdır.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).