Yürek Üzerine Bir Kateşizm

Bazen insanlar yazarlara şu soruyu sorar: “Kitaplarınız arasında en sevdiğiniz hangisi?” Bu soru ilk kez sorulduğunda verilen cevap çoğu zaman, “Emin değilim; bunu gerçekten hiç düşünmedim” olur. Ancak insan düşünmeye zorlanınca, benim standart cevabım zamanla şu hâli aldı: “En sevdiğim kitabın hangisi olduğunu bilmiyorum; ama en sevdiğim başlık A Heart for God (Tanrı’ya Adanmış Bir Yürek). Bana nadiren, “Neden?” diye sorulur; ama (soracak olursanız diye söylüyorum) bu başlık, olmak istediğim şeyi basitçe ifade eder: Tanrı’ya adanmış bir yüreğe sahip bir Hristiyan.

Belki de bu, bir bakıma geçmişteki Tanrı adamlarının izinden gitmemizin bir yansımasıdır. Jean Calvin’in mührünü ve sloganını düşünün: Avucunun içinde sunulan bir yürek ve şu sözler: “Yüreğimi sana sunuyorum, Rabbim, tüm istekle ve içtenlikle.” Ya da Charles Wesley’in ilahisini düşünün:

Ah, Tanrımı övecek bir yürek isterim!
Günahtan özgür kılınmış bir yürek.

Bazı ilahi kitapları Wesley’nin bu ilahisini içermez; muhtemelen bunun bir nedeni, ilahinin onun mükemmel sevgi ve tam kutsallaştırılma öğretisinin bir ifadesi olarak okunmasıdır. (O, bu özleminin bu dünyada gerçekleşmesinin mümkün olduğunu düşünüyordu.) Ancak ifade edilen duygu, kuşkusuz Kutsal Kitap’a uygundur.

Ne var ki, kilise tarihindeki Tanrı adamlarının arkasında Kutsal Yazılar’ın tanıklığı durmaktadır. İlk ve en büyük buyruk, Tanrımız RAB’bi bütün yüreğimizle sevmektir (Yas. 6:5). Bu nedenle Tanrı, Saul’un yerine bir kral atarken, “kendi gönlüne uygun birini” aramıştır (1.Sa. 13:14); çünkü “RAB … yüreğe bakar” (1.Sa. 16:7). Müjde’ye verdiğimiz karşılık açısından, işin özü yürek meselesidir demek belki bir klişedir. Ama klişe olsun ya da olmasın, bu gerçektir.

Bunun nasıl göründüğü, nasıl geliştirildiği, hangi şekillerde tehdit altında olduğu ve kendisini nasıl dışa vurduğu, bu makalede yavaş yavaş ele alınacaktır. Ancak bu aşamada, yürek hakkında bazı ön meseleleri bir kateşizm biçiminde haritalandırmak bize yardımcı olabilir:

Soru 1. Yürek nedir?
Cevap: Yürek, zihinsel olarak (aklımı içerir), duygusal olarak (ruhumu şekillendirir) ve bütünüyle (yaşamıma enerji sağlar) hayatımın merkezi özü ve itici gücüdür.

Soru 2. Yüreğim sağlıklı mıdır?
Cevap: Hayır. Doğam gereği hastalıklı bir yüreğe sahibim. Doğuştan yüreğim bozulmuş ve Tanrı’ya düşmandır. Düşüncelerinin niyetleri sürekli kötüdür.

Soru 3. Hastalıklı yüreğim iyileşebilir mi?
Cevap: Evet. Tanrı, lütfuyla, kendisini sevmem ve O’na hizmet etmeyi arzulamam için bana yeni bir yürek verebilir.

Soru 4. Peki Tanrı bunu nasıl yapar?
Cevap: Tanrı bunu, Rab İsa’nın benim için yaptığı iş aracılığıyla ve içimde Kutsal Ruh’un hizmetiyle yapar. Müjde’nin gerçeği aracılığıyla zihnimi aydınlatır, günaha köle olmuş irademi bağlarından özgür kılar, lütfuyla duygularımı arındırır ve yasasını yüreğime yeniden yazarak beni içten içe O’nun için yaşamaya yönlendirir; böylece O’nun sevdiğini sevmeye başlarım. Kutsal Kitap buna “yukarıdan doğmak” der.

Soru 5. Bu, artık hiç günah işlemeyeceğim anlamına mı gelir?
Cevap: Hayır. Yüceltilinceye kadar günahla mücadele etmeye devam edeceğim. Tanrı bana yeni bir yürek vermiştir, ancak şimdilik düşmüş bir dünyada yaşamaya devam etmemi istemektedir. Bu nedenle her gün, dünyadan, benlikten ve Şeytan’dan gelen günah baskılarıyla yüzleşirim. Ama Tanrı’nın Sözü, “bizi sevenin aracılığıyla bu durumların hepsinde galiplerden üstün” olabileceğimi vaat eder.

Soru 6. Tanrı, yüreğimin O’na ait olarak korunması için bana hangi dört şeyi yapmamı öğütler?
Cevap: Birincisi, her şey buna bağlıymış gibi yüreğimi korumalıyım. Bu, yüreğimi Rab İsa’nın varlığı için bir tapınak gibi muhafaza etmem ve başka hiçbir şeyin ya da hiç kimsenin girmesine izin vermemem anlamına gelir.

İkincisi, doğru beslenmeyle yüreğimi sağlıklı tutmalıyım ve Tanrı Sözü’yle düzenli bir şekilde beslenerek güçlenmeliyim; Söz’ü kendim okuyarak, gerçeği üzerinde derin düşünerek, ama özellikle Söz’ün vaazında onunla beslenerek bunu yapmalıyım. Ayrıca yüreğimin kulakları olduğu kadar gözleri de olduğunu hatırlamalıyım. Ruh, vaftizin Tanrı’nın Üçlübirlik adını taşıdığımın bir işareti olduğunu bana gösterirken, Rab’bin Sofrası ise Rab İsa’ya yönelik yürek sevgisini harekete geçirir.

Üçüncüsü, tüm varlığım Tanrı’ya olan sevgi ve güven ifadeleriyle teslim edildiğinde, yüreğim ibadetle güçleneceğinden, düzenli olarak ruhsal egzersiz yapmalıyım.

Dördüncüsü, yüreğimin Tanrı’nın vaatlerine sarıldığı, O’nun isteğinde huzur bulduğu ve O’nun destekleyici lütfunu aradığı bir dua yaşamına kendimi adamalıyım; bunu yalnız başıma değil, başkalarıyla birlikte de yapmalıyım ki birbirimizi Tanrı’ya adanmış bir yüreği sürdürme konusunda teşvik edelim.

Bütün bunlar -ve daha fazlası- geliştirme, detaylandırma ve açıklama gerektirir. Ancak hepsi tek bir Kutsal Kitap cümlesinde özetlenebilir. Babanız’ın şu çağrısına kulak verin: “Oğlum, yüreğini bana ver.”

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).