Kutsal Ruh’un Meyvesi

Kulağa hoş geliyor. “Ruhun meyvesi.” Ne kadar canlı, ne kadar olumlu. Ondan söz edebilir, onu arzulayabilir, hatta onun için dua edebiliriz. Ne var ki trajik bir şekilde, onu gözden kaçırabilir ya da ihmal edebiliriz; belki de yüzeysel bir Hristiyanlığın bizi aldatmasına izin vererek, gerçekten ruhsal olan meyvenin gölgelerde solmasına razı olurken, sahne ışıklarına itilmiş gibi görünen daha “gösterişli” ruhsal armağanlar karşısında büyülenmiş olabiliriz.

“Ruhun meyvesi nedir?” sorusunun cevabı başka bir soruyla başlamalıdır: “Bu Ruh kimdir?” O, Mesih’in ölümden diriltilmesini sağlayan kutsallık Ruhu’dur; O, aynı istikamette ve aynı güçle bizde çalışır (Rom. 1:4; Ef. 1:15-21). Bizi, Mesih’te görülen ve bilinen Tanrı’ya giderek daha çok benzer kılar. Müjde’nin çağrısı kutsal olmaktır, çünkü Tanrı’nın kendisi kutsaldır ve biz artık O’na aitiz: “Sizi çağıran Tanrı kutsal olduğuna göre, siz de her davranışınızda kutsal olun” (1.Pe. 1:15). Gerçekten, günahsız beden alışında Rab İsa’yı görünmez Tanrı’nın görünümü olarak alırsanız, Ruh’un meyvesinin Tanrı’yı bize açıklayan Kurtarıcı’ya göre nasıl şekillendiğini görmek çarpıcıdır. O’na bakın, gerçekten Kutsal Ruh’la dolu olanı görürsünüz (Yu. 1:32–33).

Bu bizi Galatyalılar 5’teki güzel ve kutsal envantere getiriyor. Öncelikle Ruh’un meyvesinin benliğin işlerine tamamen aykırı olduğunu fark edelim. Pavlus’un Galatyalılar 5’te sunduğu iki liste, bire bir karşılaştırmalar değildir. Yine de bu iki ürün açıkça farklı topraklarda yetişir, farklı bir havayla beslenir ve farklı köklerden türemiştir. Bu durum, iman etmemiş insanların Ruh’un meyvesine bazı yönlerden benzeyen dışsal bir ahlak sergiledikleri zamanlar için bile geçerlidir.

Ayrıca Ruh’un meyvesinin çoğul değil, tekil olduğunu da unutmayın. Dilediğimiz renk veya lezzete göre seçebileceğimiz çeşitli meyvelerin toplandığı bir kâse olarak değil, aynı göksel asma üzerinde yaşayan tek bir üzüm salkımı olarak görülmelidir; her biri suludur, ancak hepsi aynı göksel tat ve renk tonuna sahiptir. Gerçekten de, unsurlar birbirine o kadar sıkı bağlıdır ki, birini diğerlerini kullanmadan tanımlamak zordur; İngilizce çevirilerde bile nüansları yakalamak için aynı kelimenin farklı erdemler için kullanıldığı görülür. Kutsal Yazılar’da sıkça görüldüğü gibi, bunları ayırt etmemiz ve hatta organize edip odaklanmamız gerekir (meyveleri üçerli üç gruba ayırmamız muhtemeldir). Ancak onları ayıramayız ve soyutlayamayız.

Bu tekillik göz önüne alındığında, bu meyvenin çeşitli unsurları birbirini tamamlar. En tatlı hâllerini, birbirlerinden koparılmış değil, bir arada olduklarında alırlar. Diğerlerini bulamayacağınız yerde birini bulamazsınız, ancak bazıları daha belirgin ya da daha olgun biçimde gelişmiş olabilir. Bu belirtilerden birini ara sıra sergilediğiniz için Ruh’un meyvesine sahip olduğunuzu iddia edemezsiniz; Kutsal Ruh’un varlığını ve gücünü göstermek için hepsinin (bir ölçüde) tutarlı biçimde mevcut olması gerekir. Deneyim ve olgunluk derecelerinin Hristiyanlar arasında farklılık gösterdiğini hesaba katarak söyleyelim: Eğer bu meyve bizde bulunmuyorsa, Ruh’a sahip değiliz. Eğer Ruh’a sahipsek, Ruh’un meyvesini vermeliyiz. Bu erdemler O’ndandır ve O’nun kişiliğini ve hoşnutluğunu yansıtır. Bunlar, Tanrı’nın Ruhu’nun içlerinde yaşadığı, O’nun tarafından doğruluk yollarında yönlendirilenlerin kutsal alışkanlıklarıdır (18. ayet). Tanrı’nın çocuğu yalnızca kötülüğün yokluğuyla değil, aynı zamanda erdemin varlığıyla, Tanrı’nın hoşuna giden ve oğullarının hevesle peşinden koştuğu kutsallıkla da ayırt edilir: “Hiç kimse kutsal olmayı kabul etmeden, arzulamadan ve bunun için acı çekmeden kutsal olamaz. Günah ekilmeden büyür, ama kutsallığın yetiştirilmesi gerekir” (C.H. Spurgeon). Ruh, bize hem bu Tanrı’ya yaraşırlık için bir iştah hem de O’na bağımlı olarak onu geliştirebilme yeteneği verir (Flp. 2:12–13). Ruh olmadan, ne kadar ahlak ya da din rengine boyarsak boyayalım, yalnızca benliğin işlerini üretiriz.

Öyleyse bu meyve nedir? “Ruh’un ürünüyse sevgi, sevinç, esenlik, sabır, şefkat, iyilik, bağlılık, yumuşak huyluluk ve özdenetimdir. Bu tür nitelikleri yasaklayan yasa yoktur” (Gal. 5:22-23). Tekrar edelim, ayırt edelim ama ayırmayalım.

Sevgi, tüm listeyi ve gerçek Hristiyanlığa özgü lütufları anlatan ilk üçlüyü başlatır, tanıtır ve kurar. Sevgi, kendisi sevgi olan Tanrı’ya yöneliktir; bu Tanrı tarafından sevilmiş olmaktan doğar ve Tanrı uğruna başkalarına, özellikle Mesih’te Tanrı’nın suretini taşıyanlara taşar.

Ardından gelen sevinç, imanlının, Mesih’te barıştırılmış Tanrı’da, O’nun kendisinde ve halkı için olduğu her şeyde bulduğu hazdır. Bu sevinç umutsuzluğu ve ruhsal donukluğu yutar; onu canlandırır ve yüceltir. Bu, hakikate dayanan gerçek bir ruhsal sevinçtir (1.Ko. 13:6), Hristiyan sıkıntılarını aşar ve dönüştürür (1.Se. 1:6). Bu, Tanrı’nın krallığına ait olanların mutluluğudur; bu mutluluk dünyasal hazlarda değil, “doğruluk, esenlik ve Kutsal Ruh’ta sevinç”te bulunur (Rom. 14:17).

Sevinçle birlikte esenlik (barış) gelir; her şeyden önce Tanrı’nın kendisiyle olan barıştır (5:1). Bu barış daha sonra kendi vicdanımıza yansır ve ruh (can) Kuzu’nun kanında yıkanır. Hem nesnel hem de özneldir. Yüreklerimizi ve düşüncelerimizi koruduğumuzda (Flp. 4:7), bu barıştan başkalarına karşı barışçıl bir niyet, başkalarının kutsanması ve övülmesi için alçakgönüllü bir istek (2:1-4), “barış bağında Ruh’un birliğini korumaya gayret” (Ef. 4:3) akar.

Bunlardan sonra sabır, şefkat ve iyilik gelir. Bunlar belirgin bir şekilde ilişkisel ve toplumsaldır; yalnızca Tanrı’ya olan sevgimizi değil, aynı zamanda komşumuzu kendimiz gibi sevdiğimizi de gösterir. İlki, öfkelenmek yerine Tanrı’ya yaraşır bir şekilde yavaş davranmak (Yak. 1:19), intikamcı bir yürek yerine sabırlı olmak, karşılık vermek yerine gücenmeye hazır olmak (1.Ko. 13:4), günahları bağışlamak ve örtmek için çabuk davranmaktır (1.Pe. 4:8).

Şefkat, Tanrı’nın kendisine (Rom. 11:22; Tit. 3:4) ve Mesih’ine (2.Ko. 10:1) göre şekillenmiş bir ruhsal tatlılık, Ruh’un yarattığı bir dinginlik ve ölçülülüktür (6:6). Kibirli ve kaba değil, alçakgönüllü ve naziktir. Etrafımızda olmayı hoş kılan, yumuşak bir cevap vermeye hazır (Özd. 15:1), ihtiyaç sahiplerine karşı anlayışlı ve desteğe ihtiyaç duyanlara karşı yararlı olmamızı sağlayan uyumlu bir lütuftur.

Ardından iyilik gelir; lanetlemek yerine kutsamaya hazır olmaktır, incitici davranışlara karşı dirençli olmaktır, Tanrı fırsat verdikçe herkese iyilik yapmaya çalışmaktır, sadece istemekle yetinmeyip yapmaya devam etmesi gereken iyiliksever bir ruhtur.

Son üçlü, Galatya toplumunda özellikle dikkat çekici olan ve yaygın olan ahlaksızlıklara açıkça karşıt olan erdem türlerinden oluşuyor olabilir. Bu, Ruh’un içimizde yarattığı kutsallığın yalnızca karşı-kültürel olmadığını (sanki çağın ruhuna zıt uçlara savrulmak özünde erdemliymiş gibi) fakat gerçekten doğaüstü olduğunu ve bizi çevremizdeki günahın karanlığından ayırdığını hatırlatır. Böylece bağlılığımız, yumuşak huyluluğumuz ve özdenetimimiz olur.

İlki, özellikle hem Tanrı’ya hem de insanlara karşı ikrarlarımıza ve söz verdiğimiz şeylere bağlılıktır. Sözlerimizde ve eylemlerimizde, diğer insanlarla ilişkilerimizde güvenirlilik ve dürüstlükten bahseder; yani hilekârlık ve güvenilmezliğin karşıtlığından bahseder. Sonra yumuşak huyluluk gelir; bu, kolayca kışkırtılmayan, çabuk yatışan, Tanrı’nın ve insanların bize davranışlarına verdiğimiz tepkileri (ve olası kırgınlıklarımızı) yöneten bir lütuftur.

Son olarak, özdenetim vardır. Özdenetim, bu hayattaki her güzel şeye karşı ölçülü bir tutum, bu güzel şeyi şükranla ama açgözlülükle değil, makul bir şekilde almak, ondan aşırıya kaçmadan makul bir şekilde zevk almak, onunla savurganca değil, ölçülü bir şekilde ilgilenmektir.

Bütün bunlarla ilgili olarak şuna dikkat edin: Bunları yasaklayan yasa yoktur. Eğer Ruh tarafından bu şeylere yönlendirilirsek, bunların yasa tarafından kınandığını ve cezalandırıldığını görmeyiz. Böyle bir kutsallık, Tanrı’nın buyruklarının yüreğe işlenmiş bir suretidir: “Yasalarımı yüreklerine koyacağım, zihinlerine yazacağım” (İbr. 10:16). Ruh tarafından yönlendirilip Tanrı’nın yüceliğini hedefleyerek, göksel Babamız’ın gülümsediği itaatin bu olduğundan emin olabiliriz.

İlahi buyruğun ilahi olarak belirlenmiş sonucu şudur: “Kutsal Ruh’un yönetiminde yaşayın. O zaman benliğin tutkularını asla yerine getirmezsiniz” (Gal. 5:16). Bu, yüreğinde Ruh’un gücünü bilen yeniden doğmuş bir insan tarafından izlenen, Ruh’un işi olan Mesih’e benzerliğin artmasıdır: “Rab İsa Mesih’i kuşanın. Benliğinizin tutkularına uymayı düşünmeyin” (Rom. 13:14).

Bununla birlikte, en az iki gerçeği kabul etmeliyiz. İlk olarak, bu meyve temsilîdir ama kapsamlı değildir. Pavlus’un erdemsizlikler ve erdemler, armağanlar ve lütuflar, günahlar ve ahmaklıklar listeleri, bu kategorilere ait başka nitelikler yokmuş izlenimi vermek için değildir. Bir listedeki günahlardan kaçınmış olmamız bizi günahsız yapmaz; aynı şekilde, bu erdemlerden bir ya da ikisini gösterebilmemiz iman ikrarımızı garanti etmez. Bir kez daha hatırlayalım ki, bu liste bir bütün olarak Mesih benzeri bir karaktere işaret etmektedir ve aynı zamanda Galatya toplumunda özellikle öne çıkan bazı özel niteliklere de işaret ediyor olabilir. Aynı şekilde, bir Elçi’nin sizin bağlamınızda tespit edebileceği, sizi Kuzu’nun bir takipçisi olarak özellikle öne çıkaracak, Rab’be benzer bir yön olabilir.

İkinci olarak, Hristiyan kimliği ile Hristiyan olgunluğu arasında bir fark vardır. Birisi bu meyveyi okuyup, her bakımdan, her zaman, en yüksek derecede sergileyemediği için titreyebilir. Gevşemememiz gerektiğini söylemekle birlikte, Tanrı’ya yaraşırlıkta büyüdüğümüzü, ilerleme kaydettiğimizi hatırlamak hayati önemdedir. Fiziksel olgunluk açısından bile, bu lütufların on yaşındaki bir çocukta, altmış yaşındaki bir kadında olduğu gibi görünmesini beklemezsiniz. Aynı lütuf, evet; fakat uygun bir ifade. Aynı şekilde, ruhsal bebeklik dönemindeki bir Tanrı çocuğunun, onlarca yıldır bu yolda yürüyen biri kadar Ruh’un meyvesini geliştirmiş olması beklenmez. Bazı imanlılar, mizaçları ve karakterleri nedeniyle bazı alanlarda daha çok zorlanırken, bazıları daha kolay gelişebilir. Görece gerileme dönemleri olabilir. Ancak her durumda, henüz tomurcuk hâlindeyse bile, ruhsal meyve canlı bir kökün göstergesidir. Bu yaşamda asla kusursuz biçimde Mesih’e benzemeyeceğiz; fakat gerçek ve ilerleyen bir Mesih benzerliği yoksa, muhtemelen ruhsal yaşamın bulunmadığına ve kesinlikle ruhsal sağlığın çok zayıf olduğu sonucuna varmak zorunda kalırız.

Öyleyse Tanrı’dan, Ruhu aracılığıyla bu erdemleri yüreklerimizde işlemesini, bize yaşamın kökünü ve tanrısallığın meyvesini vermesini dileyelim; ve sonra, O’nun zengin ve kesin vaatlerine sahip olarak, bedenin ve ruhun her türlü pisliğinden kendimizi temizleyelim ve Tanrı korkusuyla kutsallığı yetkinleştirelim (2.Ko. 7:1).

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).