Kutsal Ruh’un Kurtuluştaki İşi

Christina G. Rossetti’nin çocuklar için yazdığı bir şiir vardır; bu şiir, rüzgârın hem hayranlık uyandıran yönünü hem de işinin somutluğunu aynı anda yakalar:

Rüzgarı kim gördü?
Ne sen, ne ben.
Ama ağaçlar başlarını eğdiğinde,
Rüzgar geçiyor.
Rüzgâr asla görülmez; fakat yaptığı iş sayesinde açıkça bilinir.

İsa, rüzgârın iradesini Tanrı’nın Ruhu’nun işiyle karşılaştırmıştır (Yu. 3:8) O’nun işini görmüş olanlar, O’nun gerçekliğini bilirler. Ne var ki günümüzde Tanrı’nın halkı arasında Ruh’un işlerinin çok azı gerektiği gibi tanınmaktadır. Bunun sonucu olarak, Ruh’un gerçekliğinin daha geniş boyutları yerine, Ruh’la ilgili öznel deneyimlere aşırı bir vurgu yapılmaktadır. O zaman önce Ruh’un nesnel işini, ardından da öznel işini ele alalım.

Kutsal Ruh’un İmanlının Dışındaki Harika İşi

Öncelikle, Kutsal Ruh bütün yaşamı yaratmış ve sürdürmektedir. Baba ve Oğul ile eşit olarak Kutsal Ruh, bu evrenin ve içindeki her şeyin kaynağıdır. Yaratılış kitabının yaratılış anlatısı bize şunu bildirir: “Tanrı’nın Ruhu suların üzerinde hareket ediyordu.” Nasıl ki bir kartal yavrularına hayat vermek için yuvasının üzerinde kuluçkaya yatarsa, Tanrı’nın Ruhu da yaratılışta yaşam veren etken olarak hizmet etmiştir (Yar. 1:2; Yas. 32:11). Mezmur yazarı yeryüzünü “yaratıklarınla dolu”, denizi ise “sayısız canlı”yla kaynaşan olarak tasvir ettiğinde şu beyanda bulunur: “Ruhun’u gönderince var olurlar, yeryüzüne yeni yaşam verirsin” (Mez. 104:24–25, 30). Bu dünyadaki her şeyi oluşturan moleküller, atomlar ve dünyayı bir arada tutan yerçekimi kuvvetleri, işlevsel güçlerini egemen, yaratan ve sürdüren Ruh’tan alırlar.

Ruh, yalnızca yaratılışta değil, kurtuluşun gerçekleştirilmesinde de asli bir rol oynar. Zira O’nun harikulade ve gizemli işi olmasaydı, Tanrı Oğlu’nun beden alması mümkün olmazdı. İsa’nın bakirenin rahminde gebe kalmasına neden olan Kutsal Ruh’tur. Luka 1:35, Kutsal Ruh’un Bakire Meryem’in üzerine geldiğini ve Yüceler Yücesi’nin gücünün ona gölge saldığını bildirir. Ruh olmasaydı, beden almış bir Kurtarıcı da olmazdı.

Kutsal Ruh’un yaratılışta ve kurtuluşta gerçekleştirdiği bu nesnel işler dikkatle değerlendirilmeyi hak etmektedir. Tanrısal öz yapının (Üçlübirliğin) bu her şeye gücü yeten kişisi olan büyük Kutsal Ruh Tanrı, O’nun kim olduğu ve ne yaptığı bakımından layıkıyla takdir edilmelidir. O, kurtuluş tarihinin ilerleyişinde sonradan eklenmiş, güçsüz ve silik bir ilahi düşünce değildir. Yaratılıştan tamamlanmaya kadar O, sürekli olarak harikalar gerçekleştiren Büyük (Yüce) Olan’dır.

Kutsal Ruh’un İmanlının İçindeki Harika İşi

Benzer şekilde, Ruh’un kurtarılmışların yaşamı içindeki işinin kapsamı da bütün doluluğuyla takdir edilmelidir. Seçilmişler, yani Rab’bin lütufla ayrıcalık tanıdıkları, arasında Kutsal Ruh’un yedi işine dikkat edelim:

İlk olarak, Ruh yeniden doğdurur. İsa’nın açık sözlerinin ne kadar sık yanlış anlaşıldığını görmek şaşırtıcıdır. İnsanlar evrensel olarak “Yeniden doğmalısınız” sözünü, “Kendiniz yeniden doğmalısınız” şeklinde değiştirirler. Bu yanlış yorum yalnızca dilbilgisel olarak anlamsız olmakla kalmaz (geçişsiz bir fiilin nesnesi olmaz), aynı zamanda derin bir ruhsal gerçeği de anlamsızlaştırır. Nasıl ki bu düşmüş dünyaya doğmamıza kendimiz neden olmadıysak, kurtuluşun ilahi olarak yenilenmiş dünyasına girmemizi de kendimiz sağlayamayız. “Ruh’tan” doğmamız gerekir (Yu. 3:5, 8). Tanrı’nın Ruhunu yeniden doğuşumuzu gerçekleştirmesi için zorlayamayız. Rüzgâr dilediği yerde eser; ve bir insanın yukarıdan doğmasına neden olan, bizim değil Ruh’un iradesidir (3. ayet). Gerçekten de, iradelerimiz Ruh’un yeniden doğdurucu işiyle yenilendiğinde, tıpkı yeni doğmuş bir bebeğin doğar doğmaz ağlaması gibi, kurtuluş için Tanrı’ya yakarmayı seçeceğiz. Fakat ilahi Ruh’a hak ettiği yüceliği verin. Kurtuluş için yakarış, yeni doğuşun bir sonucudur; asla yeniden doğuşun nedeni olamaz. Ruh’un kendisi bu büyük bütünüyle yenileyici işi egemen bir şekilde gerçekleştirir.

İkinci olarak, Ruh güvence verir. Yeniden doğduktan sonra bile günah işlemeye devam ediyoruz, değil mi? Öyleyse Tanrı’nın çocukları olduğumuzdan nasıl bu kadar emin olabiliriz?

Ruh’un verdiği güvence sayesinde bu cesarete sahibiz. Bu en harika işlerde, “Ruh’un kendisi, bizim ruhumuzla birlikte, Tanrı’nın çocukları olduğumuza tanıklık eder” (Rom. 8:16). Günahkârın kurtuluşundan emin olmasını sağlayacak tek şey, Ruh’un sürekli çalışmasıdır. Sonuçta, Tanrı’nın kendi Ruhu’nun tanıklığına kim karşı çıkmaya cesaret edebilir? O’nun ruhlarımız içindeki kişisel tanıklığı sayesinde esenlik içinde olabiliriz. Şundan emin olun: Eğer O’nun tanıklığı oradaysa, siz Tanrı’nın oğlusunuz.

Üçüncü olarak, Ruh mühürler. Günümüzde sıradan bir mektupta kullandığımız yapışkanlı mühürler pek etkileyici değildir. Bunlar kolaylıkla göz ardı edilebilir ve ihlal edilebilir. Oysa eski zamanlarda, kralın resmî mührünü taşıyan damlatılmış balmumu, kraliyet mührünü kırmayı son derece tehlikeli bir şey hâline getirirdi.

İşte bu görkemli Ruh, her imanlıyı kurtuluşun tüm bereketlerine sahip olmak üzere mühürler. Burada söz konusu olan, kırılması mümkün olmayan Kralların Kralı’nın mührüdür. Kutsal Ruh, yalnızca şu anda kurtarılmış olduğumuzdan emin olmamızı sağlamakla kalmaz, bizi kurtuluşumuzun kalıcı mülkiyeti içinde mühürler. Çünkü “iman ettiğinizde, siz de vaat edilen Kutsal Ruh’la O’nda mühürlendiniz. Ruh … [Mesih’in dönüşüne dek] mirasımızın güvencesidir” (Ef. 1:13–14). Bu kesin bir gerçektir. Onun mühürleme işi geri alınamaz; her şey “Tanrı’nın yüceliğinin övülmesi için”dir (14. ayet).

Dördüncü olarak, Ruh kutsallaştırır. Elçi Pavlus bu işi anlatmak için tuhaf bir karşılaştırma ve zıtlık kullanır: “Şarapla sarhoş olmayın, … bunun yerine Ruh’la dolun” (Ef. 5:18). Bir kişi sarhoş olduğunda ne olur? Alkol onun kan dolaşımına karışır ve bedeninin her yerine nüfuz eder. Farklı yürür, farklı konuşur; farklı görür, duyar ve davranır. Ruh’la “dolu” olan herkesin deneyimi de böyledir. Tanrı’nın kutsallığı, Kutsal Ruh’un kutsallığı, onun kişiliğinin her noktasına nüfuz eder. Normalde gitmeyeceği ibadet, övgü ve dua yerlerine sevinçle gider. İsa Mesih hakkında cesaretle konuşur. Kötü muameleye sevgiyle karşılık verir.

Ruh’la dolma deneyimi bir kez gerçekleşip biten bir şey değildir. Bu ifade tam olarak şöyledir: “Ruhla dolu olun.” Pavlus bizi, düşündüğümüz, söylediğimiz ve yaptığımız her şeyde ilahi Ruh’un kalıcı etkisiyle sürekli, durmaksızın ve giderek daha kapsamlı bir biçimde dolmaya çağırır. Bu, yaşamın mümkün olan en harika deneyimidir.

Beşinci olarak, Ruh her imanlının yaşamında meyve üretir. Ve ne de güzel meyve üretir. Galatyalılar 5:22–23’te Ruh’un en az dokuz belli ürünü sıralanır. Bu meyvelerin ilk üçü için bile dünya her şeyini vermeye razı olurdu: “sevgi, sevinç, esenlik.” Oysa dünya pek az bilir ki, günahkârların yüreklerinde gerçek sevgi, sevinç ve esenliği yalnızca Tanrı’nın içimizde yaşayan Kutsal Ruhu üretebilir. Başka hiç kimse ve hiçbir şey bunu başaramazken, O yapabilir ve yapacaktır.

Altıncı olarak, Ruh armağanlar dağıtır. Hiçbir imanlı tüm armağanları almamıştır; fakat her imanlı, başkalarına hizmet etmek üzere en az bir armağan almıştır (1.Ko. 12:7–11). Bazıları, bir kişinin “dillerle konuşma” armağanını göstermedikçe Ruh’la vaftiz edilmiş olamayacağını iddia etmiştir. Fakat Pavlus şunu çok açık bir şekilde ortaya koyuyor: Tüm imanlılar dillerle konuşma armağanını almamıştır, fakat hepsi Ruh aracılığıyla Mesih’in tek bedenine vaftiz edilmiştir (1.Ko. 12:13, 29–30). Elçiler döneminde Tanrı, kilisenin yaşamı için yanılmaz bir rehber oluşturacak şekilde açıklanmış gerçeğin sağlam temelini atmak üzere diller ve peygamberlik gibi vahiysel armağanlar vermiştir (Ef. 2:19–20). Bu armağanlar, kilisenin sarsılmaz açıklanmış (vahyedilmiş) gerçek üzerine yerleştirilmesi için zorunluydu. Ancak bu temel her yeni kuşakta yeniden atılmaya ihtiyaç duymadığından, yeni vahiy ile ilgili bu özel armağanlar Elçiler döneminden beri görülmemiştir.

Buna rağmen, Mesih’in bedenindeki her bir üyeye Ruh, başkalarına hizmet etmek için ruhsal kabiliyetler verir. Kimilerine Tanrı Sözü’nü vaaz etme ya da öğretme armağanı verilmiştir (Ef. 4:11). Kimilerine teşvik etme armağanı (Rom. 12:8). Kimilerine ise yönetme armağanı verilmiştir (8. ayet). Ruhsal armağanlarımızı en dolu biçimde kullandığımızda, yaşamda bundan daha büyük bir doyum bulunamaz. Başkaları için bir bereketsek, en dolu şekilde bereketlendiğimizi biliriz. Ve bu en tatmin edici deneyim, yalnızca Tanrı’nın Ruhu aracılığıyla bize verilen armağanların ortaya çıkmasıyla gelir.

Yedinci olarak, Ruh küresel tanıklık için güç verir. Dirilmiş Mesih bunu vaat etmiştir: “Kutsal Ruh üzerinize inince güç alacaksınız … dünyanın dört bucağında benim tanıklarım olacaksınız” (Elç. 1:8). Ruh, Pentikost günü geldi ve dünyaya tanıklık etme gücü o günden beri mevcuttur. İki bin yıldır Hristiyan Müjdesi her kıtaya ve her ulusa yayılmaya devam etmektedir.

Tanrı’nın Ruhu’nun yaşamlarımıza gelişiyle, dualarımızla, tanıklığımızla, vermemizle ve gitmemizle hem yerel hem de küresel ölçekte tanıklık etmek için güçlendiriliriz. Mesih’in Ruhu’nun gücüyle bütün dünyaya tanıklık etmenin aracı olmak ne büyük bir ayrıcalıktır.

Gerçekten de Ruh, hem dışarıda hem içeride büyük bir iş yapmaktadır. O’nun kudretli işlerini doğru bir şekilde takdir etmek, tabi olmayı ve övgü ruhunu harekete geçirmelidir; çünkü O, imanlıların zaman zaman bir araya geldiği toplantılarda kendiliğinden ortaya çıkan sözleri esinlemekten çok daha fazlasını gerçekleştirmektedir. Yaratılış, kurtuluş ve tamamlanma; bunların hepsi Kutsal Ruh’un harika işinin bir parçasıdır.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).