
Kendimiz ve Kilise İçin Paklığın Ardından Koşmak
17/11/2026Dijital Dünyada Topluluğun Dışındakilere Karşı Bilgelik
Siz ve ben her gün pek çok kararla yüz yüze geliyoruz. Bazen bu kararlar zordur. Böyle anlarda bilgelik için nereye yönelirsiniz? Belki babanıza ya da dedenize başvurursunuz. Belki onlarca yıldır aralıksız her hafta sadakatle hizmet eden kilisenizin pastörüne danışırsınız. Ve elbette Süleyman’ın Özdeyişleri kitabına. Ancak, kanaatimce, düşünceli Hristiyanların çoğunun bilgelik için başvurmayı önermeyeceği bir yer sosyal medyadır. Orada hakikat ve bilgelik bulunabilse de bunlar azınlıkta kalır ve çoğu zaman seslerin ve “anlık yorumların” gürültüsü içinde boğulup gider.
Bu gerçeğe rağmen, zamanımızı giderek daha fazla sosyal medyada geçiriyoruz. Araştırmalar da gençlerin her gün sosyal medyada uzun saatler geçirdiğini ve neredeyse sürekli çevrim içi olduğunu göstermeye devam ediyor. Bu durum, Hristiyanların bu yeni dijital çağda nasıl gelişebileceği sorusunu gündeme getiriyor; özellikle de bunun “yeni” olduğunu bilmeyen Hristiyan gençler için, çünkü onların bildikleri tek dünya bu. Günümüz kültürünün akıntısına karşı durmak ve dünyanın bizi şekillendirmesine direnmek istiyorsak, Hristiyanlar olarak proaktif bir yaklaşım benimsememiz gerekiyor.
Günümüz dijital çağının zorlukları konuşulurken aklıma sık sık Koloseliler mektubundaki bir ayet gelir. Elçi Pavlus okuyucularına şöyle der: “Fırsatı değerlendirerek, dışarıda olanlara karşı bilgelikle yürüyün” (4:5 – Bünyamin Candemir Çevirisi). Düşüş’ten bu yana hepimizin, özellikle de dışarıdakilere (inanlılar topluluğunun dışındakilere) karşı, bilgeliğe ihtiyaç duyduğu her zaman doğru olmuştur. Ancak bugün bu ihtiyaç ne kadar daha büyüktür! Çünkü sosyal medyada paylaşılan tek bir gönderi, milyonlarca, hatta milyarlarca dışarıdaki kişi tarafından görülebilir. Böylesine geniş bir erişim alanını Pavlus’un hayal etmiş olması bile muhtemelen mümkün değildi.
Pavlus için dışarıdakilere karşı bilgeliğin peşinden gitmenin amacı, “fırsatı değerlendirmek”, yani Müjde’yi paylaşmak için her fırsatı değerlendirmekti; bunun için de “lütufla dolu” bir konuşmaya sahip olmak ve “herkese nasıl karşılık vermek gerektiğini” bilmek gerekiyordu (6. ayet). Tıpkı elçi Petrus’un 1. Petrus 3:15’te yaptığı gibi, Pavlus da Hristiyan’ın yaşam biçiminin, yani bilgece yürüyüşünün, onu gözlemleyen dünyada sorular uyandıracağını varsayar. Peki Hristiyanların sosyal medyada konuşmalara katılma biçimi, hatta belki de sürekli bağlı olduğumuz cihazlarımızı kullanma şeklimiz bile, çevremizdeki dünyadan gerçekten farklı mıdır? Kutsal Yazılar’dan bir fark olması gerektiği açıkça anlaşılmaktadır; ancak ne yazık ki, Hristiyan yaşamında peşinden koşmamız ve uygulamaya koymamız buyrulan bilgelikten çoğu zaman yoksunuz.
Hristiyan ile dünya arasındaki farklardan biri, Ruh’un meyvesinin varlığıdır (Gal. 5:22-23). Bu meyve söylediklerimizde, söylemediklerimizde ve hatta söyleme üslubumuzda görülebilir. Pavlus’un sıraladığı ilk meyve sevgidir ve İsa şöyle demiştir: “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır” (Yu. 13:35). Ancak korkarım ki, Hristiyanların çevrim içi konuşmalarını topluca inceleyecek olsaydık, birbirimizi sevmekten çok haklı olmayı sevdiğimizi görürdük.
Bunun yanı sıra, dünya sosyal medyaya pragmatik bir yaklaşımla bakar. Eğer bir paylaşım etkileşim alacak ve insanların akışlarını kontrol eden algoritmaların dikkatini çekecekse, dünya onu paylaşacaktır. Dünya, arkadaşlarının ve tanımadığı insanların onayını kazanma arzusuyla hareket eder; ne kadar çok beğeni, o kadar iyi. Öte yandan Hristiyanlar, Tanrıları ve Kurtarıcıları’nı hoşnut etme yönündeki, şükranla dolu ve Kutsal Ruh’un güç verdiği bir arzuyla hareket etmeli ve bir gün şu sözleri duymayı dört gözle beklemelidir: “Aferin, iyi ve güvenilir köle” (Mat. 25:21). Bu köklü bir farklılıktır ve Pavlus bu farklılığın çevremizdekiler tarafından görüleceğini varsaymıştır. Fenomenler çağında, takipçi sayısından çok, gerçekten önemli olan Kişi’yi takip edip etmediğinizin önemli olduğunu hatırlamak gerekir.
Eğer Pavlus’un buyurduğu gibi “fırsatı değerlendir[eceksek]” (Kol. 4:5), öncelikle çevrim içi ortamda Mesih’in elçileri olabilmemiz için gerçekten birçok fırsatın bulunduğunu kabul etmeli; bu Yüce Görev fırsatlarını görmezden gelmemeliyiz. Rab’bin iyi birer kâhya olmamıza yardım etmesi ve ihtiyacı görecek ruhsal gözler bahşetmesi için dua edin. Ancak aynı zamanda dikkatli olmazsak çevrim içi ortamda ne kadar çok zamanı kolayca boşa harcayabileceğimizi de kabul etmeliyiz. Böyle yaptığımızda ise, eş, ebeveyn, çocuk, çalışan, öğrenci ya da komşu olarak gerçek yaşamda bize verilmiş sorumluluk alanlarımızda karşımıza çıkan Yüce Görev fırsatlarını kaçırabiliriz. Bilge Hristiyan bu iki gerçeğin de farkındadır.
Benim için Kutsal Kitap’taki en ürkütücü ayetlerden biri, İsa’nın söylediğimiz “her boş söz” için hesap vereceğimiz yönündeki uyarısıdır (Mat. 12:36). Buna sosyal medyada paylaştığımız her şey de kesinlikle dahildir. Sosyal medyanın, yalnızca birkaç on yıl öncesiyle kıyaslandığında bile, söylenen ve paylaşılan boş sözlerin sayısını ne kadar artırıp çoğalttığını bir düşünün. Eğer söylediğimiz her sözün kâhyalığı yargıya konu olacaksa, kuşkusuz harcadığımız her dakikanın kâhyalığı da olacaktır. Bir Kutsal Kitap öğretmeninin söylediği gibi, sosyal medyanın en büyük faydalarından biri, son günde dua etmeyişimizin zamanımızın olmamasından kaynaklanmadığını kanıtlayacak olmasıdır.
Dijital çağımızda bilgeliğe duyulan ihtiyaç ve Kutsal Kitap gerçeğinin bu çağ için bilgece uygulanması üzerinde sık sık düşünürken, hiçbir zaman bu konuda hedefe ulaştığım sonucuna varmadım. Hepimiz hâlâ Tanrı’nın üzerinde çalıştığı kişileriz. Bu nedenle Yakup’un şu olağanüstü vaadine sık sık dönüyorum: “İçinizden birinin bilgelikte eksiği varsa, herkese cömertçe, azarlamadan veren Tanrı’dan istesin; kendisine verilecektir” (Yak. 1:5). Bu, ne kadar sık dua edilse de asla fazla sayılmayacak, aksine, benim çok daha sık etmem gereken bir duadır. Rab, kilisesine günümüz dijital çağının araçlarını ve teknolojisini iyi bir şekilde yönetebilmesi için ihtiyaç duyduğu bilgeliği versin ki, sonunda bütün yücelik O’na ait olsun.


