Tanrı’nın Kutsallığının Günlük Yaşamı Dönüştüren Gücü

Mesih’e iman etmemden birkaç hafta sonra, birçok arkadaşımın bana soruları oldu; özellikle de bundan sonra gece hayatım açısından bunun ne anlama geldiğine dair: Hâlâ dışarı çıkmaya devam edecek miydim? İçmeme “izin” var mıydı? O ilk günlerde aklımda kalan sorulardan biri, bir arkadaşımın babasından gelmişti. Bana yaklaşıp şöyle sormuştu: “Hayatının geri kalanında herkes dışarıda eğlenip hayatın tadını çıkarırken senin kiliseye gitmek zorunda kalacağını bilmek nasıl bir şey?” Şimdi geriye dönüp baktığımda böyle bir soruya gülümsüyorum, fakat o anda bu soru bana sessizce şunu sordurmuştu: “Parti” hayatımdan vazgeçmeye hazır mıydım (ve bunu yapabilir miydim)? Pazar günlerini kilisede geçirmeye hazır mıydım? Elçi Pavlus’un sözlerini başka bir şekilde ifade edecek olursak, geride kalanları unutup ileride olanlara doğru uzanmaya istekli miydim? (Flp. 3:13).

Benzer konuşmalar, Mesih’i izlediğim otuz yılı aşkın süre boyunca sık sık yaşandı ve bu tür sorularla karşılaşıldığında odak noktası her zaman dünyevî oldu. Konu hep ben ve arzularım, kim olduğum ve ne istediğimdi. Hiçbir zaman Tanrı ve O’nun arzuları, kim olduğu ve ne istediği hakkında olmadı. Bu şaşırtıcı değildir; imansız birinin maddi dünyanın ötesini düşünmesini asla beklememeliyiz. Bu şeyler ancak Mesih’le birleşmiş olanlar tarafından anlaşılabilir. Pavlus’un söylediği gibi, “Doğal kişi, Tanrı’nın Ruhu’yla ilgili gerçekleri kabul etmez. Çünkü bunlar ona saçma gelir, ruhça değerlendirildikleri için bunları anlayamaz” (1.Ko. 2:14).

Bu da beni bu makalenin konusuna getiriyor: Tanrı’nın kutsallığının dönüştürücü gücü. Hristiyan olduktan aylar sonra, bu dünyanın şeylerini geride bırakıp kutsallığın peşinden gitme arzumun, Mesih’te Tanrı’yı deneyimsel olarak tanımama bağlı olduğu benim için açık hâle geldi. Tanrı’nın kim olduğuna ilişkin anlayışım derinleştikçe, O’na benzer olma arayışım da arttı. Bu, özellikle Tanrı’nın kutsallığı söz konusu olduğunda doğrudur.

Tanrı’nın kutsallığı yalnızca bir sıfatı değildir; O’nun kim olduğunun temeli ve özüdür. Bu, O’nun mutlak paklığı, ahlaki mükemmelliği ve sıradan ya da bayağı olan her şeyden tamamen ayrı oluşudur. Teolog Louis Berkhof’un ifade ettiği gibi, kutsal Tanrı “bütün yaratıklarından farklıdır ve sonsuz yücelik içinde onların üzerindedir.”¹ Kutsallık, Tanrı’nın üç kez tekrar edilerek vurgulanan tek sıfatıdır: “Kutsal, kutsal, kutsal” (Yşa. 6:3; Vah. 4:8). Kutsallığın bu üçlü ilanı, Tanrı’nın tamamen ayrılmış olduğunu —O’nun gibisinin olmadığını— vurgular. Joel Beeke bunu şöyle açıklar: “O, yüceliğiyle ayrıdır ve yüceliği için ayrıdır… Tanrı olarak kim olduğu nedeniyle kutsaldır ve yaptığı her şeyde kim olduğunu gayretle göstermeye adanmış olduğu için kutsaldır.”²

Bizim kutsallığımız kusurlu ve tutarsızken, Tanrı’nın kutsallığı sonsuz ve değişmezdir. O’nun yaptığı her şeyi belirler. Örneğin, Tanrı’nın sevgisi kutsaldır; adaleti kutsaldır; merhameti kutsaldır; gücü kutsaldır; gerçeği kutsaldır. Dolayısıyla Tanrı’nın kutsallığını anlamak ve benimsemek; düşünme biçimimizi, yaşamımızı ve tapınışımızı dönüştürecektir.

Tanrı’nın kutsallığıyla gerçekten karşılaştığımızda değişiriz. Yeşaya 6’yı düşünün. Yeşaya, Tanrı’nın kutsallığının sergilenişi karşısında sarsılır. Tamamen sarsılmıştır ve şöyle haykırır: “Vay başıma!” (Yşa. 6:5). Tanrı’nın kutsallığıyla karşılaşmak bizi alçaltır, günahlılığımızı ortaya çıkarır ve zihinlerimizi ve yüreklerimizi yeniden şekillendirerek arzularımızı ve irademizi O’nun arzuları ve iradesiyle uyumlu hâle getirmeye zorlar. Tanrı’nın bizim için olan arzusu ve isteği ise kutsal olmamızdır; çünkü O kutsaldır: “Kutsal olun. Çünkü ben kutsalım” (Lev. 11:44; 1.Pe. 1:16). O’na olan ihtiyacımızı fark ederek O’nun amaçları için ayrılır ve O’nun benzeyişine dönüştürülürüz.

Bunu ayrıntılı şekilde açıklamak bu kısa düşüncenin kapsamını aşar, fakat ders basittir: Eğer Mesih’e daha çok benzemek istiyorsanız, kutsal Tanrınız’ı —Baba’yı, Oğul’u ve Kutsal Ruh’u— tanımak için her türlü gayreti gösterin. R.C. Sproul’un Tanrı’nın Kutsallığı kitabını, ya da J.I. Packer’ın Tanrı’yı Tanımak kitabını, ya da Stephen Charnock’un Tanrı’nın Varlığı ve Sıfatları kitabını okuyun. En önemlisi de Kutsal Yazılar’ı, Mesih bilgisi bakımından büyüme amacıyla dua ederek okuyun. D.A. Carson’ın dediği gibi:

İnsanlar kutsallığa doğru sürüklenmezler. Lütfun yönlendirdiği bir çaba olmadan insanlar Tanrı yolunda yaşamaya, duaya, Kutsal Yazılar’a itaate, imana ve Rab’den zevk almaya yönelmezler. Bizler ödün vermeye doğru sürükleniriz; … itaatsizliğe doğru sürükleniriz; …. hurafelere doğru sürükleniriz.³

Mesih’te ve Mesih aracılığıyla kutsal Tanrımız hakkında büyüyen bilgi, bu sürüklenişi raydan çıkarır, bizi kutsallık yoluna koyar ve bize kalıcı zevk ve sevinç dolu bir yaşam vaat eder. Bu yüzden biri size bir dahaki sefere, “Hayatının geri kalanında herkes dışarıda eğlenip hayatın tadını çıkarırken senin kiliseye gitmek zorunda kalacağını bilmek nasıl bir şey?” diye sorduğunda gülümseyin ve şöyle deyin: “Eğer benim kutsal Tanrım’ı tanısaydın, eğer İsa’yı tanısaydın, bunu sormazdın. O’na tapınmak için kiliseye gitmek benim sevincimdir. Çünkü yalnızca O, yüreğimi sevinçle ve taşan bir mutlulukla doldurabilir!” (Mez. 16:11; Yşa. 35:10; Yu. 16:24).

1. Louis Berkhof, Summary of Christian Doctrine (Banner of Truth, 2011), 28. ↩
2. Joel R. Beeke ve Paul M. Smalley, Reformed Systematic Theology, Vol. 1 (Crossway, 2004), 569. ↩
3. D.A. Carson, For the Love of God: A Daily Companion for Discovering the Riches of God’s Word, Vol. 2 (Good News Publishers, 2006), Goodreads.com’da alıntılandığı üzere. ↩

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.