Anneliğin Zorluklarında Lütufla Yol Almak

Bu bahar annelik yaşamımda büyük bir değişim getiriyor: en küçük çocuğum liseden mezun olacak. Bu, ebeveynliğin bu döneminin sonunu işaret eden bir bitiş çizgisi. Bir süredir bunun yaklaştığını görüyordum ve içim birçok duyguyla dolu — oğlum yaşamının bir sonraki dönemine girerken duyduğum sevinç; onu artık her gün evde göremeyecek olmanın verdiği hüzün. Hepimizin ilerlediği yöndeki hedefe ulaştım, ama diğer tarafta ne olduğuna dair belirsizlikle doluyum.

Bu yolculuğa ilk başladığımda, bilmediğim onca şey karşısında bunalmış hissediyordum. Yeni ve bilinmeyen bu kadar çok şey karşısında yetersiz olduğumu hissediyordum. Zorlu ebeveynlik kararlarını alacak bilgelikten yoksundum ve yanlış yapmaktan korkuyordum. O zamandan beri annelik yaşamımda birçok zor durumla karşılaştım ve ileride daha fazlasıyla da karşılaşmayı bekliyorum. Yine de geriye dönüp baktığımda Tanrı’nın lütfunun işlediğini ve bütün sıkıntılarımda bana sadakatle yardım ettiğini görebiliyorum.

Annelik yolculuğunuzun hangi aşamasında olursanız olun —ister ilk yıllarda, ister orta dönemde, ister çocukların evden ayrıldığı yıllarda— Tanrı bulunduğunuz yerde sizinle birlikte olur. O size lütfunu gösterir. Bunu Kutsal Kitap’taki üç annenin yaşamında görürüz. Her birinin durumunda Tanrı onların ihtiyaç duyduğu şeyi sağladı ve onlara lütfunu verdi.

Tanrı Görür ve Bilir

Hacer’in öyküsünde, anne olmak üzere olan bir kadın ve Tanrı’nın bu kadının sıkıntı içerisinde olduğunu görmesiyle karşılaşırız. Hacer, Saray’ın cariyesi olarak, Tanrı’nın vaatlerini gerçekleştirmeye yönelik Saray’ın planının bir parçası hâline geldi (Yar. 16). Saray’ın öfkesinden kaçarak çöle gittiğinde Tanrı onu gördü ve ona lütfunu gösterdi. Orada “ ‘Beni gören Tanrı’yı gerçekten gördüm mü?’ diyerek kendisiyle konuşan RAB’be ‘El-Roi’ adını verdi” (Yar. 16:13). Daha sonra yeniden çölde bulunduğunda ve kendisiyle oğlunun öleceğini düşündüğünde Tanrı onu gördü. Feryadını işitti. İhtiyaçlarını bir kez daha lütfuyla karşıladı: “Korkma! Çünkü Tanrı çocuğun sesini duydu” (Yar. 21:17).

Anneler olarak mücadele ettiğimizde Tanrı bulunduğumuz yerde bizi bol lütfuyla karşılar. O, El-Roi, yani gören Tanrı’dır. Korkularımızı, kederlerimizi ve belirsizliklerimizi görür. Çocuklarımız için taşıdığımız kaygıları bilir. Yardım için yükselen feryatlarımızı işitir ve bizi kurtarır. Bunun en büyük kanıtı, Tanrı’nın bizi günahımızdan kurtarmasıdır; çarmıhta hak ettiğimiz cezayı ödemesi için kendi Oğlu’nu sağlamıştır. Mesih’in bizim için yaptığı işe iman aracılığıyla günahtan kurtarılır ve artık Tanrı’ya ait oluruz: “Öyleyse buna ne diyelim? Tanrı bizden yanaysa, kim bize karşı olabilir? Öz Oğlu’nu bile esirgemeyip O’nu hepimiz için ölüme teslim eden Tanrı, O’nunla birlikte bize her şeyi bağışlamayacak mı?” (Rom. 8:31–32).

Hacer’i çölde gören aynı Tanrı, yardım için yükselen feryatlarımızı da görür ve işitir.

Tanrı, Antlaşma Sevgisi Nedeniyle Kurtarır

Rut kitabında, Moav diyarında her şeyini kaybetmiş Naomi’yle karşılaşırız. Önce kocası, ardından iki oğlu ölmüştür. Kederi ağırdı; yaşamın ona bir daha sevinç getireceğini hayal bile edemiyordu. Tanrı ona, kendi halkını bırakıp Naomi’yle birlikte Beytlehem’e dönüş yolculuğuna katılan gelini Rut aracılığıyla lütuf gösterdi. Sonra tarlalarda Rut için sevgi dolu bir eş ve Naomi için bir torun sağlayarak ona yeniden lütfunu gösterdi. Onların öyküsünde tekrar eden temel temalardan biri Tanrı’nın hesed sevgisidir. Bu sevgi sıradan bir iyilikten daha fazlasıdır; Tanrı’nın halkına yönelik antlaşma bağlılığıdır.

Tanrı umutsuz durumlarda olan annelerle hesed sevgisiyle ilgilenir. Zor koşullarda bulunan anneler için, ebeveynliğin ağır dönemlerinden geçen bizler için Tanrı’nın bize yönelik sarsılmaz sevgisine güvenebiliriz. Bu, sadık olan bir sevgidir. Kurtaran ve sağlayan bir sevgidir. Vaatlerini yerine getiren bir sevgidir. Asla başarısız olmayan bir sevgidir.

Naomi’yi kederinde kurtaran ve o ve Rut’a hesed sevgisini gösteren aynı Tanrı, bize yönelik sevgisinde de sadıktır.

Tanrı, Çağrımız İçin Bizi Donatır

Genç bir kız olan Meryem bir gün melek Cebrail’le karşılaştı; melek ona dünyanın Kurtarıcısı’nı doğuracağını söyledi. Yeni bir anne olarak hissettiğim yetersizliği çok iyi hatırlıyorum; Meryem’in böyle bir haberi duyduğunda neler hissetmiş olabileceğini hayal bile edemiyorum. Onun ezgisi, Tanrı’nın yaşamlarımızda lütfuyla nasıl çalıştığını bize hatırlatır:

Çünkü Güçlü Olan, benim için büyük işler yaptı.
O’nun adı kutsaldır.
Kuşaklar boyunca kendisinden korkanlara merhamet eder” (Lu. 1:49–50).

Tanrı bizi anne olmaya, ne yaptığımızı zaten bildiğimiz için çağırmaz. Bakımımıza emanet ettiği çocukları yetiştirmemiz için bizi yeterli ya da bilge olduğumuzdan dolayı seçmez. Aksine, bol lütfuyla bizi annelik için donatır: “Kendi yüceliği ve erdemiyle bizi çağıranın tanrısal gücü, kendisini tanımamız sonucunda yaşamamız ve Tanrı yolunda yürümemiz için gereken her şeyi bize verdi” (2.Pe. 1:3). Çocuklarımızı yetiştirmek için ihtiyaç duyduğumuz her şeyi bize verir. Bilgelik, kuvvet ve dayanma gücü sağlar. Bu, anneler için iyi bir haberdir.

Lütfunu Meryem’in üzerine bolca döken aynı Tanrı, aynı lütfu bizim üzerimize de dökmektedir.

Kutsal Yazılar’daki bu annelerin her biri yaşamlarında Tanrı’nın lütfuyla karşılaştı ve böylece O’nun sadakati ortaya çıktı. Anneler, bugün nerede olursanız olun, Tanrı’nın sizi orada lütfuyla karşılayacağına güvenin.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.