Hizmette Karakter Neden Önemlidir?

Tanrı güçlüdür, sevgi doludur ve adının yüceliği konusunda kıskançtır. Yeşaya 44:23–24’te Rab kendisini Kurtarıcı (fidye ile kurtaran) olarak adlandırır ve halkını kurtardığını, ayrıca İsrail’de yüceltileceğini ilan eder. Gerçekten de Tanrı, günahkârların kurtuluşu aracılığıyla eşsiz bir şekilde yüceltilir.

Öyleyse neden daha fazla günahkâr kurtulmuyor? Neden ülke genelinde Müjde’yi vaaz eden kiliseler daha fazlası hınca hınç dolup taşmıyor? Neden daha çok topluluk doğruluğa acıkıp susayan erkekler, kadınlar ve çocuklarla dolmuyor? Kısacası, Hristiyanların hasretini çektiği ruhsal uyanış nerede?

Mesih’in halkı arasındaki uyanış eksikliği ile Mesih’in önderleri arasındaki kutsallık eksikliği çoğu kez birlikte görülür.

Elbette, işin içinde başka etkenler de vardır. Müjde’yi sulandıran kiliseler çok sayıda gerçek anlamda Mesih’e dönüş görmeyecektir. Eğlenceyi benimseyen pastörler, topluluklarda gerçek ruhsal kırılış meydana getiremeyecektir. Tövbeyi ihmal eden Hristiyan önderler çok az gerçek imanlı bulacaktır.

Ancak aynı zamanda şu da doğrudur: Kendi karakterini ihmal eden vaizler, kiliselerinde uyanış görmeyi beklememelidir. Tanrı, egemen bilgeliğinde, kendi kilisesinin büyümesi söz konusu olduğunda önderlerinin ahlaki doğruluğunun önemli olduğunu göstermiştir.

“Kurtuluş RAB’den gelir!”

Peki ya Yunus? Ninova’ya gitmesi için âdeta sürüklenmesi gerekti ve yine de koca bir şehir kurtaran imana geldi. Peki ya Yeremya? Bu Tanrı-sayar adam bütün yüreğiyle vaaz etti, ancak daha iyisini bilmesi gereken bütün bir ulus tarafından reddedildi. Peki ya Petrus? Kusurlu bir elçi olan Petrus, Yeruşalim’de Pentikost gününde güçlü bir vaaz verdi ve binlerce kişi kurtaran imana geldi. Ve son olarak, peki ya günahsız Kurtarıcımız’ın kendisi? Kusursuz bir yaşam sürdü, fakat karşılaştığı şey uyanış değil, reddedilmek oldu.

Bunlar gibi örnekler, Yunus’un ilan ettiği sözün doğru olduğunu kanıtlar: “Kurtuluş RAB’den gelir!” (Yun. 2:9). Basit gerçek şudur ki, bizler uyanışı üretemeyiz. Ne kadar sağlam öğreti, ne kadar sadık vaaz ve ne kadar örnek bir karakter olursa olsun, bunlar tek bir canın Tanrı’ya dönüşünü garanti etmez. Tanrı kurtuluş üzerinde egemendir ve meselenin başlangıcı da sonu da budur. Yarın kurtulacak olanların adları bugün Kuzu’nun Yaşam Kitabı’na yazılmıştır. Tanrı’nın seçilmişleri O’nun kusursuz zamanlamasında kurtaran imana gelecektir.

Yine de…

Yine de, yüce Tanrımız kurtuluşun hem sonucunu hem de araçlarını belirlemiştir. Yeni Antlaşma’da birden fazla yerde ihtiyarlar, kilisenin iyiliği uğruna kutsallığa çağrılırlar. Pastörler, sadık bir hizmetin örneği değillerse hizmetlerinin bereketli olmasını beklememelidirler.

Petrus’un 1. Petrus 5:2–3’te ihtiyarlara verdiği talimatı düşünün:

Aranızdaki ihtiyarlara, onlar gibi bir ihtiyar, Mesih’in çektiği acıların tanığı, açığa çıkacak olan yüceliğin paydaşı olarak rica ediyorum: Tanrı’nın size verdiği sürüyü güdün. Zorunluymuş gibi değil, Tanrı’nın istediği gibi gönüllü gözetmenlik yapın. Para hırsıyla değil, gönül rızasıyla, size emanet edilenlere egemenlik taslamadan, sürüye örnek olarak görevinizi yapın.

Bu çobanlar neden sürüye örnek olmak zorundadır? Bir vaizin doğru ve gerçek şeyler söylemesi yeterli değil midir? Hayır. Bir adamın evinin mahremiyetinde ne yaptığı gerçekten önemli midir? Evet, gerçekten önemlidir.

Bu nedenle Elçi Pavlus’un Timoteos’a, dinleyicilerinin kurtuluşunun onun yaşamına ve öğretisine bağlı olduğunu söylemesine şaşmamak gerekir: “Kendine ve öğretine dikkat et, bu yolda yürümeye devam et. Çünkü bunu yapmakla hem kendini hem seni dinleyenleri kurtaracaksın” (1.Ti. 4:16). Elbette Pavlus, kurtuluşun Rab’den geldiğini biliyordu. Yine de Tanrı’nın gizemli takdiri içinde, Müjde’nin ilan edildiği kabın temiz olması gerekir.

“Kutsal bir pastör korkunç bir silahtır.”

İskoç pastör Robert Murray M’Cheyne, ağabeyinin zamansız ölümünün ardından iman etti. 1835 yılında ilahiyat okulundan mezun olduğunda, kendisine verilen günler boyunca Rab’bin ardından bütün gücüyle koşması gerektiği düşüncesine sahipti. St. Peter’s Dundee’nin pastörü olmadan kısa süre önce şöyle yazmıştı: “Hayat hızla yok olup gidiyor; sonsuzluk için acele edin.” Sonsuzluk beklenenden daha erken geldi. Yirmi dokuz yaşında öldü, fakat bundan önce kişisel kutsallığın önemini öğrenmişti.

M’Cheyne, diğer pastörleri sürülerine örnek olmaya teşvik etti. Onları yaşamlarına ve öğretilerine dikkat etmeye çağırdı:

Her şeyden önce kendi ruhunuzu geliştirin. Kendi canınız sizin ilk ve en büyük sorumluluğunuzdur. Kişisel kutsallıkta ilerlemenin yolunu arayın. Tanrı’nın bereketlediği şey büyük yetenekler değil, İsa’ya benzerliktir. Kutsal bir pastör, Tanrı’nın elinde korkunç bir silahtır. Vicdanınız temiz ve yüreğiniz Tanrı’nın Ruhu’yla doluyken söylediğiniz bir söz, imansızlık ve günah içinde söylenmiş on bin sözden daha değerlidir.¹

Tanrı yalnızca ne söylediğimizle değil, kim olduğumuzla da ilgilenir. Bir Hristiyan önderin vicdanı bulanıklaşmış ve yüreği akılsızca günah alışkanlıklarına saplanmışsa, Rab’bin o hizmetten bereket elini çekmesine şaşmamalıyız.

Hayır, sağlam öğreti ve kutsal yaşamla uyanışı üretemeyiz; fakat bunlar olmadan da uyanış beklememeliyiz.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).