Zor Zamanlarda Bir Babanın Tutumu

Babalık pek çok zorlukla doludur. Bunların en zorlarından biri, Mesih merkezli bir evde yetişmiş olmasına rağmen iman yolundan sapmış bir oğlun ya da kızın imandan uzaklaşmasını izlemektir. Böyle bir durumda nereye yöneliriz?

Süleyman’ın Özdeyişleri kitabı, böylesine tehlikeli sularda yol alabilmek için cesaret ve içgörü sunar. Bu kitap Kutsal Ruh tarafından şu amaçla esinlenmiştir:

Saf kişiyi ihtiyatlı,
Genç adamı bilgili ve sağgörülü kılmak içindir…
Bilge kişi dinlesin ve kavrayışını artırsın,
Akıllı kişi yaşam hüneri kazansın (Özd. 1:4–5).

Bir babanın çocuğunun iyiliğine dair umudu, öncelikle tanrısal öğretim aracılığıyla ifade edilir. Süleyman’ın Özdeyişleri’nin ilk bölümleri oğulları ve kızları sürekli olarak şu şekilde teşvik eder: “babanın uyarılarına kulak ver” (Özd. 1:8); “sözlerimi kabul et” (Özd. 2:1); “unutma öğrettiklerimi” (Özd. 3:1); “çocuklarım, babanızın uyarılarına kulak verin” (Özd. 4:1); “bilgeliğime dikkat et” (Özd. 5:1); “oğlum, şunu yap ve kendini kurtar” (Özd. 6:3); “sözlerimi yerine getir, aklında tut buyruklarımı” (Özd. 7:1). Bizler de Kutsal Kitap gerçeklerini onların yüreklerine ve zihinlerine yerleştirmek için elimizden geleni yaptık mı?

Babalar ayrıca kaybolmuş evladın yollarını dikkatlice değerlendirmelidir. Süleyman’ın Özdeyişleri üç tehlikeli yürek durumunu açıklar: Tanrı’yı unutan budala kişi, Tanrı’yı görmezden gelen alaycı kişi ve Tanrı’yı reddeden akılsız kişi (Özd. 1:22) Bunların her biri giderek daha katı yürekli olur, ruhsal gerçeğe karşı daha duyarsızlaşır ve yaklaşan tehlikeye daha yakın durumda olur. Buradaki anahtar mesele, en çok hangi sesleri dinlediklerini ayırt etmektir. Kiminle birlikte yürür, durur ya da otururlar?

Budala kişiler toydur; ayartının seslerini dinler ve kötü arkadaşlıklardan kolayca etkilenirler. Bilgelik, budala kişilere seçimlerinin sonucunu görmeleri ve bu alışkanlıkları ya da arkadaşlıkları terk etmeleri için seslenir (Özd. 7:6–27). Alaycı kişi ise daha kibirlidir; günahla alay eder ve her türlü tanrısal öğüdü görmezden gelir. Bilgelik, böyle bir kişiyi babasının azarını dinlemeye çağırır; aksi takdirde yıkıma, utanca ve rezilliğe sürüklenecektir (Özd. 13:1). Akılsız kişi ise Tanrı’yı kararlılıkla reddeder ve O’nun Sözü’nü hor görür. Bilgelik, böyle bir kişiyi şu konuda uyarır: Kulaklarını tıkayarak kendisini yıkıma sürüklemekte ve sonu ölüm yoluna çıkmaktadır. Gerçeği sevgiyle nasıl (ve ne sıklıkta) söylemeniz gerektiğini bilmek için bilgelik dileyin.

Peki babalar başka hangi uygulamaya yönelik adımları izlemeye teşvik edilir?

Dua

Bir babanın ilk ve en büyük kaynağı, çocuğunu ısrarla lütuf tahtına getirmesidir. Deneyimli bir pastör ve birçok çocuk ile torun sahibi olan John Yates, kendi tecrübesinden yola çıkarak şöyle yazar: “Çocuklar çok kısa sürede bir erkeğe kendi sınırlılıklarını öğretmeye başlar; tüm cevaplara sahip olmadığını ve bir eş ile baba olarak sık sık başarısız olduğunu gösterirler… İşte bu, dua denilen tamamen yeni bir yaşam biçiminin başlangıcıdır.”¹ Yates çok yararlı bir kaynak önerir: Her aile üyesinin özel ihtiyaçlarını ve bunlara verilen cevapları takip etmek için bir dua defteri. Bir babanın ısrarlı duaları çok etkilidir.

Tövbe

Kaybolmuş ya da imandan uzaklaşmakta olan bir çocuğun ruhsal yürüyüşündeki bir kopukluk, babanın hatası olabilir. Onlara son zamanlarda kendilerini ne kadar sevdiğimizi söyledik mi? Bir baba olarak kendi günahlarımızı alçakgönüllülükle itiraf ettik mi? Öfkeli ya da incitici sözler için veya gevşek, tutarsız ya da aşırı sert disiplin uygulamaları için samimi bir özür dilemek hiçbir zaman geç değildir. Gerçek adamlar bağışlanma istemek için ilk adımı atarlar.

Her itirafın yüz yüze yapılması en iyisidir; ancak bazen (öncelik sırası azalan biçimde) görüntülü konuşma, telefon görüşmesi ya da yazılı bir not gerekebilir. Özür notu, el yazısıyla yazılmalıdır; çünkü kendi elinizden çıkan kişisel notlar, bir e-posta ya da kısa mesajdan daha büyük ağırlık taşır.

Sabır

Bir pastör 1876 yılında Hristiyan aile üzerine oldukça derinlikli bir kitap yazmıştır. Bu kitapta babalara sürülerine sabırla önderlik etmelerini öğütler: “Amaç iradeyi kırmak değil, onu eğitmektir; özgürlüğü dışsal güçle bağlamak değil, kişinin kendisini denetlemeyi öğrenmesini sağlamaktır.”² Lütfun çoğu zaman yavaş ilerleyen işine zaman tanıyın. Lütuf, vahşi olanı dizginlerken çocuğun yüreğini saldırıyla değil, yumuşak bir kuşatma ile kazanır.

Sevecenlik

Bu arada dırdırcı ya da korkutucu biri olmayın. Gerçeği açıkça söyleyin, ama her konuşmanızda değil. Öfkeyi değil sevgiyi; sabırsızlığı değil sabrı ifade eden (önceden düşünülmüş) sözler kullanın. “Ey babalar, siz de çocuklarınızın öfkesini uyandırmayın. Onları Rab’bin terbiye ve öğüdüyle büyütün” (Ef. 6:4). Mümkün olduğunda birlikte eğlenceli etkinlikler yaparak ilişkinizi güçlü tutun. Rab’den sıcak ve samimi bir tutum ile yeni bağlar kurmanın yaratıcı yollarını isteyin; ortak deneyimlerde sevinç bulun.

Sebat

Asla vazgeçmeyin. Bilge baba, kaybolmuş evladıyla onun izin verdiği ölçüde samimi bir ilişkiyi kararlılıkla sürdürür. Koşulsuz sevgi şöyle der: “Ne yapmış olursan ol, seni seviyorum.” Bunun en güzel örneği Mesih’in kaybolan oğul benzetmesinde bulunur. Reddedilmiş olan baba, kayıp oğlunun dönüşünü her gün ufka bakarak sürekli bekledi. Oğlunun topallayarak eve döndüğünü gördüğünde ona acıdı ve koşup boynuna sarıldı. Gencin savurganca yaşamını bağışladı ve onu yeniden aileye kabul etti; “böylece eğlenmeye başladılar” (Lu. 15:24). Onlara daima ışığı açık bırakacağınızı hissettirin.

Sonuç olarak babalar, hem kendinizi hem de çocuğunuzu Rab’bin ellerine teslim edin. Kurtuluş nihayetinde yalnızca O’nun işidir ve O’nun eli kurtaramayacak kadar kısa değildir.

1. John W. Yates II, How A Man Prays for His Family (FamilyLife Publishing, 2020), 9. ↩
2. B.M. Palmer, The Family in Its Civil and Churchly Aspects (Sprinkle Publications, 1991), 82. ↩

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.