Hristiyan Öğrenciliği Nedir?

Yeni Antlaşma’daki öğrenci sözcüğü, “öğrenen” ya da “takipçi” anlamına gelen Grekçe bir sözcükten gelmektedir. Dolayısıyla, Hristiyan öğrenciliğinin ne olduğunu sorduğumuzda, İsa’dan öğrenmenin ve O’nu izlemenin ne anlama geldiğini sormuş oluyoruz. Bu doğrultuda, Hristiyan öğrenciliğinin bazı temel özelliklerini kısaca özetlemek istiyorum.

En başta, müjdelemeyi ve öğrenciliği kesin çizgilerle ayırma alışkanlığımızın, Kutsal Yazılar ışığında incelendiğinde pek geçerli olmadığını kabul etmemiz gerekir. Hem kendi yaşamlarımızda hem de Kutsal Kitap’ta, müjdelemenin ardından öğrenciliğin geldiği açık bir kronolojiye nadiren rastlarız. Çoğu zaman bu ikisi arasındaki çizgi bulanıklaşır.

Örneğin, Matta 28:18-20’de İsa’dan gelen (Son Buyruk olarak da bilinen) Yüce Görev’i (yanlış bir şekilde) sadece müjdeleme çağrısı olarak okuyabiliriz. Ama İsa ne demişti? “Bu nedenle gidin … öğrencilerim olarak yetiştirin.” Rab bizi, sadece iman etmeye çağırıp orada bırakmamız için göndermedi. Elbette Müjde’yi vaaz etmeliyiz. Ancak Yüce Görev bizi sadece Mesih’e döndürmek için çağrı yapmaya değil, öğrenci yetiştirmeye de çağırır.

Bu yanlış anlamayı ortadan kaldırdığımızda, Hristiyan öğrenciliğini anlamaya başlayabiliriz. Basit terimlerle tanımlamak gerekirse: Hristiyan öğrenciliği, yaşam olan İsa ile bir olmuş bir şekilde yaşamak demektir (Yu. 14:6). Bu tanımda üç temel özellik öne çıkmaktadır.

1. Hristiyan öğrenciliği bir kerelik bir karar ya da gönülsüz bir adanmışlık değil, bir yaşam biçimidir.

“Yaşam tarzı markalarının” (yani belli bir yaşam tarzını temsil eden ve pazarlayan markaların) pazarlarımıza hâkim olduğu bir zamanda, İsa, Hristiyan öğrenciliğinin yaşam tarzını anlamamızı isterdi. Bu yaşam tarzı, özet olarak, çarmıhı yüklenmektir. Bu nedenle Hristiyan öğrenciliği kolay değildir. İsa bizi kendisini izlemeye çağırdığında, eski düşünme, yaşama ve inanma tarzımızı bir kenara bırakmamızı ister. Yalnızca Tanrı’nın lütfuyla, eski yaşamımızı çarmıha gerer ve çarmıhı yüklenmenin ilahi çağrısına itaat ederiz: “Ardımdan gelmek isteyen kendini inkâr etsin, her gün çarmıhını yüklenip beni izlesin” (Lu. 9:23).

İsa’nın sözlerindeki “yaşam tarzı” unsuru açıktır. Eski yollarımıza ölmek ve İsa’yı izlemek her gün devam eden bir adanmışlıktır; bu bir yaşam biçimidir. Hristiyan öğrenciliği, İsa’nın bizi kendisini izlemeye çağırmasıyla başlar. O andan itibaren, yeni yaşamdan zevk alırken, daha önce gelen her şeyin her gün ölümünü de yaşarız.

2. Hristiyan öğrenciliği imanla yürümek anlamına gelir.

İsa’yla birlik içinde yaşamanın anlamı budur; Tanrı’nın dirilmiş Oğlu’na iman ederek yaşamaktır. İsa’nın çarmıhı yüklenme çağrısını tekrarlayan Pavlus, Mesih’le olan birliğimizi (Mesih’le bir oluşumuzu) şu şekilde tanımlar: “Çünkü siz öldünüz, yaşamınız Mesih’le birlikte Tanrı’da saklıdır” (Kol. 3:3).

İman ilahi bir armağandır (Ef. 2:8-10), bu nedenle İsa’nın öğrencisi olmak sadece Tanrı’nın lütfuyla, iman aracılığıyla başlar ve devam eder. Bir İsa öğrencisinin can damarı imandır: “İman olmadan Tanrı’yı hoşnut etmek olanaksızdır” (İbr. 11:6).

3. Hristiyan öğrenciliği hem şimdiki hem de gelecek dünyada sonsuz yaşamla sonuçlanır.

İsa’nın bize yaptığı Müjde daveti, bol yaşamdır (Yu. 10:10). Öğrenci, gelecekteki sonsuz yaşamı beklerken bile (Mat. 19:29), şu anda sonsuz yaşamı deneyimler (Yu. 5:24). Sonsuz yaşamın şimdiki zevki ve gelecekteki umudu, “yol, gerçek ve yaşam” olan İsa’yla iman aracılıyla birleştirildiğimiz için mümkün kılınmıştır (Yu. 14:6, vurgu eklenmiştir).

Tanrı öğrenciliğimizde bize nasıl yardım eder?

Westminster Kısa Kateşizmi, soru ve cevap 88’de “lütuf araçları”ndan bahsedilmektedir; bunlar Tanrı Sözü, sakramentler ve duadır. Bunlara lütuf araçları denir çünkü bunlar Tanrı’nın bir amaç için, yani O’nu izlerken bizi İsa’nın benzerliğine dönüştürmek için kullandığı araçlardır (Rom. 8:29).

Pratik olarak konuşmak gerekirse, bu araçların her biri Hristiyan öğrenciliği için hayati önem taşır. İlk olarak, İsa’nın bir öğrencisi Tanrı Sözü’nü sevecektir. Onu okumayı, onu çalışmayı ve onun vaaz edildiğini duymayı sevecektir. Kutsal Kitap onun en yüksek yetki kaynağı olacak ve tüm yaşamı onun öğretisine tabi olacaktır.

İkinci olarak, İsa’nın bir öğrencisi vaftiz ve Rab’bin Sofrası sakramentlerine katılacaktır. Mesih bunları kilisesine ruhsal beslenmesi için vermiştir. Vaftiz, öğrenciler olarak kabul edilişimizi simgelerken, Rab’bin Sofrası da bu yolda bize göksel besin sağlar. Öğrenci, tek başına sakramentlere güvenmez, ancak imanla, diğer Hristiyanlarla paydaşlık içinde bu sakramentleri doğru bir şekilde kullandıkça, Ruh aracılığıyla Tanrı’nın Mesih’teki lütfunu alır.

Üçüncü olarak, İsa’nın bir öğrencisi dua edecektir. Yeni iman etmiş olan Elçi Pavlus için söylendiği gibi, tüm gerçek öğrenciler için de “işte, o dua ediyor” denecektir (Elç. 9:11 – Kitab-ı Mukaddes Çevirisi). Öğrenci, duada, Kutsal Ruh’un gücüyle Oğul’un aracılığı sayesinde göksel Babası’yla yakın bir paydaşlık kurar.

Hristiyan öğrenciliği Tanrı’nın lütufkâr seçimiyle başlar ve başından sonuna kadar Üçlübirlik tarafından sürdürülür. Bu nedenle bir öğrencinin yaşamı heyecan vericidir. İsa’dan daha iyi bir Efendi olabilir mi? Sonsuz yaşamdan daha büyük bir armağan olabilir mi? Tanrı’nın bize verdiği lütuf araçlarından daha iyi bir sağlayış düşünebilir miyiz? Hristiyan öğrenciliği, günahın harap ettiği bir dünyada yaşanması gerektiği gibi bir yaşamdır. Bu nedenle, İsa’yı izlerken, “açıkça benimsediğimiz umuda sımsıkı tutunalım. Çünkü vaat eden Tanrı güvenilirdir” (İbr. 10:23).

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).