Tanrı’nın Bir Çocuğun Kaybındaki Tesellisi

Hristiyanlara bu dünyada sağlık, zenginlik ve mutluluk vaat edilmemiştir. Düşmüş bir dünyada yaşamanın acı gerçeği şudur ki hepimiz pek çok farklı kayıp türünden geçeceğiz: sağlığımızı, bir işi, bir ilişkiyi ya da en kötüsü bizim için çok değerli bir insanı kaybedeceğiz. Bu şeyleri tecrübe ettiğimizde, kaybın kendisinden başka bir şeyi görmek zor olabilir. Keder öylesine her şeyi kuşatabilir ki, Kutsal Yazı’nın hayat veren gerçekleri bile dâhil olmak üzere her şey kederin içinde yutulup gider.

Kızım Leila, doğum tarihinden bir hafta önce ölü doğduğunda bunu tecrübe ettim. Kaybımın dehşetine bütünüyle odaklanmaya başladım: Hasretle beklediğim bebeğim ölmüştü; onu besleyemeyecek, giydiremeyecek ya da bakımını üstlenemeyecektim; oğlum Ben tek çocuk olarak kalmıştı; yeniden kısırlığın içine sürüklenebilirdim; kızım bir mezara gömülmüştü; bu böyle sürüp gidiyordu ve ruhumun gözleri bir korkunç gerçekten ötekine bakıyordu. Fakat kaybıma ve onun pek çok katmanına baktıkça, üzüntüme teselli, karanlığıma ışık getirebilecek tek Kişi’ye bakmayı bıraktım. İlahi yazarı Helen Lemmel, neredeyse umutsuzluğa sürüklendiğim bu durumdan çıkış yolunu biliyordu:

Gözlerini İsa’ya çevir,
O’nun harika yüzüne tam olarak bak;
Yeryüzünün şeyleri tuhaf bir biçimde silikleşecek,
O’nun yüceliğinin ve lütfunun ışığında.

Gözlerimi İsa’ya çevirdiğimde, çocuğumu kaybetmiş olmam bile, O’nun ışığının karanlığı aydınlatmasıyla tuhaf bir biçimde silikleşti. O’na bakmak acımı dindirmedi, fakat acının ortasında bana muazzam bir teselli getirdi.

Önemseyen Kurtarıcı

Kızımın kaybında İsa’ya yöneldiğimde, şefkatle dolu bir Kurtarıcı buldum. Müjde Kitapları, İsa’nın birçok türde kayıp yaşamış acı çeken insanlara karşı yüreğinin ne kadar şefkatli olduğunu kaydeder. Bunun en güzel örneklerinden biri, cüzamdan dolayı muzdarip olan bir adamın İsa’ya yalvararak kendisini temiz kılmasını istemesidir. Markos Müjdesi’nde şöyle yazar: “İsa’nın yüreği sızladı, elini uzatıp adama dokundu, ‘İsterim, temiz ol!’ dedi” (Mar. 1:41). Bu adam Levili yasalarına göre kirli sayılıyordu (Lev. 13) ve bu nedenle dışlanmış biri olarak muamele görüyordu; fiziksel mesafe onu her zaman diğer insanlardan ayırıyordu. Fakat İsa, şefkatle harekete geçerek elini uzattı ve ona dokundu. Bu adam en son ne zaman başka bir insanın dokunuşunu hissetmişti acaba?

Müjde Kitapları, düşmüş bir dünyanın yükü ve kırılmışlığı altında yaşayanların hayatlarına İsa’nın dokunuşuna dair pek çok örnek sunar. İsa şefkatle, tek oğlu ölen anneyi (Lu. 7:11–15), hastaları (Mat. 14:14), açları (Mat. 15:32), körleri (Mat. 20:30–34) ve ezilmişlerle perişanları (Mat. 9:35–36) aradı. Bu anlatılara baktığımızda, acı çeken insanlara karşı duygusuz bir Kurtarıcı değil, bize şefkatle “elini uzatan” bir Kurtarıcı görürüz.

Ağlayan Kurtarıcı

Belki de İsa’nın yumuşak yüreğini en açık şekilde, Kutsal Kitap’taki en kısa ayette görürüz: “İsa ağladı” (Yu. 11:35). Dostu Lazar’ın ölü olarak yattığı yas evine geldiğinde, İsa sinematik bir tek damla gözyaşı dökmedi; O ağladı. Lazar’ı birazdan ölümden yaşama çağıracağını bildiği hâlde, yine de derin bir keder ve öfke duygusu hissetti.

Leila ölü doğduktan sonra hayatımda hiç olmadığı kadar ağladım; fakat Kurtarıcımın da ölüm karşısında ağlamış olması bana teselli verdi. Jean Calvin bu ayet üzerine yaptığı yorumda şöyle yazar: “Sanki bizzat Kendisi o sıkıntıları çekmiş gibi, bizim dertlerimizle aynı ölçüde etkilenir.” Sizin kaybınızda da benim kaybımda da Rabbimiz İsa, kederimizden zevk almaz. O, göğsünde kederi, yanaklarında gözyaşını taşımış olan beden almış Söz’dür.

Fetheden Kurtarıcı

İsa’nın ilgilendiğini ve ağladığını bilmek, kayıp zamanlarında bir teselli kaynağıdır, ancak tek başına bu yeterli değildir. Çünkü eğer sonunda bu şeyleri bizim için alt edemeyecekse, acımız ve kederimiz içinde yanımıza gelmesinin ne faydası vardır? İsa bir fatih değilse, nihayetinde bir tesellici de değildir. Acı çektiğimizde yalnızca hâlimizden anlayan birine değil, bir Kurtarıcı’ya ihtiyacımız vardır.

İsa acımızın üzerine bir yara bandı yapıştırmak için gelmedi; tüm ızdırabımızın kökündeki nedene, yani günaha gitti. “Günahlarımızı çarmıhta kendi bedeninde yüklendi” öyle ki düşüşün lanetini tersine çevirebilsin (1.Pe. 2:24). Günah her şeyin üzerine çirkin lekesini sürmeden önce kayıp yoktu. Ağlayış yoktu, hayal kırıklığı yoktu, kırılmışlık yoktu, ölüm yoktu. İsa Lazar’ı ölümden yaşama çağırdığında, ne yapmak için geldiğini bize gösteriyordu: “ölüm gücüne sahip olanı, yani İblis’i, ölüm aracılığıyla etkisiz kılmak” (İbr. 2:14). Mesih ölümü fethedip üçüncü gün dirildiği için, bize gelecek olan bir dünya için, keder ve iniltinin kaçıp gideceği, ölümün ve kaybın artık olmayacağı bir dünya için yeni bir umut verdi.

Teselli Eden Kurtarıcı

Leila’nın rahmimde öldüğünü öğrendiğimde, beni tüketmekle tehdit eden bir kederin içine sürüklendim. Fakat günahın, ızdırabın ve kederin hüküm sürdüğü bir dünyada ilgilenen, ağlayan ve fetheden Kurtarıcı olan İsa’ya baktığımda teselli buldum; yaşamda da ölümde de tek tesellimi buldum. Gözlerimi O’na çevirdiğimde, kaybım “O’nun yüceliğinin ve lütfunun ışığında tuhaf bir biçimde silikleşti.”

Ey can, yorgun ve sıkıntılı mısın,
Karanlıkta hiç ışık görmüyor musun?
Kurtarıcı’ya bir bakışta ışık vardır,
Ve daha bol, daha özgür bir yaşam.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).