Hizmette Tükenmişlikle Nasıl Başa Çıkılır?

Günümüzde sadık Müjde hizmetinde tükenmişlik giderek daha yaygın hâle gelmektedir. Tanrı-sayar pastörlerin ve öğretmenlerin hizmet ederken tükenmişlik yaşamalarının birçok sebebi vardır. Saldırgan bir dünyanın artan düşmanlığı hem cesaret kırıcı hem de moral bozucu olabilir. Dahası, kendilerini Müjdeci olarak tanımlayan bazılarının Kutsal Kitap tarafından şekillendirilmekten çok kültür tarafından şekillendirilmeye istekli olmaları derin bir yılgınlığa yol açabilir. Bu ruhsal savaşlara ek olarak, bazı iyi erkekler ve kadınlar öylesine hassas yapıya sahiptir ki, büyük ya da küçük her karşı çıkış ezici görünebilir.

Bu kısa makalede, Rab İsa Mesih’in kutsal insanlığını derinden etkileyen keder ve yorgunluğa dikkat çekmek istiyorum. O’nun hizmetle ilgili bir tükenmişlik yaşadığını ileri sürmüyorum. Ancak Kurtarıcımız, Kutsal Yazılar’da iman adamının modeli ve her Müjde hizmetkârının kendisini örnek alması gereken Rab’bin hizmetkârı olarak önümüze konulmuştur. Bu çerçevede iki şey yapmak istiyorum: birincisi -çoğu zaman ihmal edilen bir gerçek olan- günahsız Rabbimiz’in zor ve neredeyse bunaltıcı hizmet denemelerini tecrübe etmiş olduğu gerçeğini vurgulamak; ikincisi ise İsa’nın bu zorlukları yaşarken sergilediği sarsılmaz odağı öne çıkarmak.

1. İsa hatırlar ve bilir.

Önce şu dikkat çekici sözleri düşünelim:
Bana, “Kulumsun, ey İsrail,
Görkemimi senin aracılığınla göstereceğim” dedi.
Ama ben, “Boşuna emek verdim” dedim,
“Gücümü boş yere, bir hiç için tükettim.” (Yşa. 49:3–4)

Ders verirken sık sık öğrencilerime şu soruyu sorarım: “Bu sözleri kim söyledi?” Şimdiye dek hiç kimse doğru cevabı vermedi. Bu sözler, Yahve’nin sadık ve günahsız Kulu’nun -kendisinde “yüceltileceği” Kişi’nin- ağzından çıkmıştır. Bu sözler Rab İsa Mesih’in dudaklarından dökülmüştür.

“Boş” ve “hiç” kelimeleri derin çağrışımlar taşır. İbranice’de boş için kullanılan kelime tohu’dur, bu kelimeyi Yaratılış 1:2’de görürüz: “Yer boştu (tohu).” “Hiç” ifadesi için kullanılan kelime ise hevel’dir; Vaiz kitabında sıkça karşılaştığımız “bomboş” ifadesindeki kelimedir. Çarmıha gerilmenin eşiğinde, Kurtarıcımız hizmetine ve görevine baktığında, hizmete ve kişisel acıya dair bir dönemden geçti; ama günahsız olarak. Karşıtlık o kadar amansız, kendi öğrencileri o kadar anlayışsız ve ağırdı ki, Mezmur yazarının “tek dostum karanlık kaldı” (Mez. 88:18) sözlerindeki kederin bütün ağırlığını hissetti.

Her Hristiyan’ın bilmesi gereken ve her Müjde hizmetkârının kesinlikle bilmesi gereken şey şudur: Hizmetkârlarının kederini ve yorgunluğunu bilen bir Kurtarıcımız vardır, çünkü O bunları bizzat deneyimlemiştir. Müjde hizmetinde sadakatin bedeli yüksektir. Mezmur yazarının şu haykırışını düşünün:

Neden üzgünsün, ey gönlüm,
Neden içim huzursuz? (Mez. 42:5)

O, itaatsiz olduğu için değil, Rab’bin Kulu olan İsa Mesih’in yaşayacağı tecrübeyi önceden tattığı için derinliklerdedir.

Temel noktam şudur: Rab’bin sadık hizmetkârları kendilerini derinliklerde bulduklarında, yaşamın ve hizmetin suları zihinlerinin ve yüreklerinin üzerinden kabardığında (bkz. Mez. 69:1–2), en derin yorgunluk ve keder yolunu yürümüş olan sadık bir Kurtarıcıları vardır. O sizin yapınızı bilir; sizi hatırlar ve toprak olduğunuzu bilir (Mez. 103:14).

2. İsa’nın imanı, eylemlerini yönlendirdi.

İkincisi, şimdi devamındaki sözlere bakalım:
RAB yine de hakkımı savunur,
Tanrım yaptıklarımın karşılığını verir. (Yşa. 49:4)

Tanrı’nın günahsız Oğlu, O’nun sadık Kulu olan Rab İsa Mesih, hizmet sınavlarının ve sıkıntılarının derinliklerini yaşarken bile sarsılmış yüreğini ve zihnini Yahve’nin sadakatine sabitledi. Keder ve üzüntüyle kuşatılmışken dahi Tanrı’nın iyiliğine ve çektiği zahmetlerin karşılığını vereceğine dair vaadine sarsılmaz güveni sürdürdü. Göksel Baba’nın iyiliğine ve sevgisine iman etmek, bizim de fırtınada ayakta kalmamızı, çevremizde her şey çökerken dimdik durmamızı sağlayacaktır.

Rab’bin en seçkin hizmetkârlarından bazıları karanlıkta yürümeye çağrılır; hatta hiç ışık yok gibi görünen bir karanlıkta. Yeşaya 50:10’daki şu çarpıcı sözleri düşünün:

Aranızda RAB’den korkan,
Kulunun sözünü dinleyen kim var?
Karanlıkta yürüyen,
ışığı olmayan,
RAB’bin adına güvensin,
Tanrısı’na dayansın.

Rab, Yeşaya aracılığıyla bize şunu öğretir: Hizmette tükenmişlik, yaşamlarımızı parçalamak ve bizi Rab’be ve O’nun kilisesine hizmette yararsız hâle getirmekle tehdit ettiğinde, bizi en sağlam şekilde ayakta tutan şey Tanrı’nın kim olduğunu hatırlamaktır.

Bu, Kurtarıcımız’ın nihai tecrübesiydi. Golgota çarmıhında yalnız ve terk edilmiş olarak asılıyken bütün ışıklar söndüğünde O’nun vazgeçip geri dönmesini engelleyen şey Tanrı’ya olan imanıydı. Yoksunluk içinde bile imanda Tanrı’ya sıkıca sarıldı: “Tanrım, Tanrım…” (Mez. 22:1; Mat. 27:46; Mar. 15:34). Karanlık O’nu kuşatmıştı, fakat O’nun imanı o karanlıkta görkemle parladı.

Sonuç

Hizmette tükenmişliğin birçok nedeni vardır: kişisel mücadeleler, ailevi uyumsuzluklar, kilise topluluğunun içindeki gerilimler, ulusal karışıklıklar, uluslararası krizler. Sebep ne olursa olsun, İsa kanıyla satın aldığı ve derinden sevdiği her birine şöyle der: Tanrı’ya iman edin; sizi sonsuz bir sevgiyle seven Baba’ya, sizin için kendini feda eden ve şimdi de sizin için sürekli aracılık eden Oğul’a ve size yardım etmek için içinizde konut kuran Kutsal Ruh’a iman edin (Yer. 31:3; Rom. 8:26; İbr. 7:25). Tanrı’ya iman edin ve Kurtarıcımız’ın yaptığı gibi O’na sımsıkı tutunun.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).