Neden Kiliseye Gitmeliyim?

1. Çünkü Kutsal Kitap bunu buyurmaktadır.

Bu sorunun ilk yanıtı en basit ve temel olanıdır: çünkü Kutsal Kitap bize bunu yapmamızı söyler! İbraniler 10’da yazar okuyucularına sahip oldukları büyük ayrıcalıktan söz eder. Mesih’in işi sayesinde onlar ve bizler Kutsal Yer’e girme ayrıcalığına sahibiz. Yazar, sadece başkâhinin Tanrı’nın tapınağındaki En Kutsal Yer’e girmesine izin verilen Eski Antlaşma’ya atıfta bulunuyor; ve o zamanda bile bu, yılda sadece bir kez gerçekleşiyordu. Akıllara durgunluk veren gerçek şudur ki, Mesih’e iman edenler olarak bizler İsa’nın ölümü sayesinde Kutsal Tanrı’ya gelebiliriz. Perde yırtılmış ve Yüce Başkâhinimiz O’na yaklaşabilmemiz için yolu açmıştır.

İbraniler mektubunun yazarı daha sonra hepsi de istek kipi içeren üç uygulama verir. Bunların Tanrı’nın halkına toplu olarak söylendiğine dikkat edin:

• “Yaklaşalım” (İbr. 10:22). Gelin ve Mesih tarafından arındırılın ve bağışlanın.
• “Açıkça benimsediğimiz umuda sımsıkı tutunalım” (İbr. 10:23). Güçlü kalın, pes etmeyin, bu umut mesajına inanmaya devam edin.
• “Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim” (İbr. 10:24). Hristiyan yaşamını kendi başınıza yaşamazsınız ve yaşayamazsınız. Kiliseye gelirken diğer kişileri önemseyin.

Yazar daha sonra şu buyruğu verir: “Bazılarının alıştığı gibi, bir araya gelmekten vazgeçmeyelim; o günün yaklaştığını gördükçe birbirimizi daha da çok yüreklendirelim” (İbr. 10:25).

İbraniler mektubunun yazarı, kiliseye gitmemizi Hristiyan yaşamını sürdürmenin bir parçası olarak görür; bu sadece Hristiyanların yaptığı bir şeydir. Kiliseye gideriz çünkü bu hem kendi iyiliğimiz hem de başkalarının iyiliği içindir. Kolaylıkla umudumuzu kaybetmemize neden olabilecek bir dünyada, Hristiyanlar olarak yola devam etmenin yolu bir araya gelmektir. İbraniler ve bizim için olan tehlike, Mesih’in bedeniyle özdeşleşmeyi ve ona katılmayı ihmal etmemizdir. Yeni Antlaşma’da bir Hristiyan’ın kiliseye gitmemesi düşünülemezdi.

2. Çünkü bizler Tanrı’ya ibadet etmek (tapınmak) için yaratıldık.

Bununla birlikte, kiliseye gitmemiz için Kutsal Kitap’ın bize bunu buyurmasından daha derin bir neden vardır. Tanrı’nın kim olduğu nedeniyle kiliseye gideriz. O bizim ibadetimize ve hayranlığımıza layıktır. Var olma nedenimiz “O’nu yüceltmek ve O’ndan zevk almaktır.” Tanrı bizim Yaratıcımız, Dayanağımız ve Kurtarıcımız’dır.

Westminster Kısa Kateşizmi’nin sözleriyle, Tanrı “varlığında, bilgeliğinde, gücünde, kutsallığında, adaletinde, iyiliğinde ve gerçekliğinde sınırsız, sonsuz ve değişmeyen bir Ruh’tur” (Soru-Cevap 4). Bu Tanrı’yla bir ilişki içerisinde olanlar, O’nu övmek için başkalarıyla bir araya gelmekten başka bir şey istemezler. Bizler O’na ibadet etmek için yaratıldık.

Kiliseye Tanrı’nın kim olduğu için değil, aynı zamanda O’nun bizim için yaptıkları için de gideriz. Elçi Petrus bize şöyle der: “Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız. Bir zamanlar merhamete erişmemiştiniz, şimdiyse merhamete eriştiniz” (1.Pe. 2:10). Rab bir halkı, yani “her ulustan büyük bir kalabalık” çağırmaktadır (Vah. 7:9). Tarih boyunca Tanrı’nın halkının O’nun adını anmak ve birlikte ibadet etmek için bir araya gelmeleri Tanrı’nın halkının bir işareti olmuştur. Bu olaydan ilk kez Yaratılış 4. bölümün sonunda söz edilir: “O zaman insanlar RAB’bi adıyla çağırmaya başladı” (Yar. 4:26). Kutsal Kitap’ın sonu, Tanrı halkının ibadette bir araya gelmesiyle sona erer. Vahiy 21 bize her yönde kapıları olan bir şehir gibi bir gelin resmi verir. Bu şaşırtıcı görüntü bize her yerden, her çağdan Tanrı’nın tüm halkını, halkının ortasında olan Tanrı’ya ibadet etmek için bir araya gelirken göstermektedir.

Rab’bin Günü’nde kardeşlerimizle bir araya gelmek, o büyük günün bir ön görünümüdür. Sadece yerel topluluğumuzda değil, dünyanın dört bir yanında Rab’bin halkıyla, cennette zafer kazanan kiliseyle ve meleklerle bir araya geldiğimizde bu gerçeği kabul etmemiz gerekir.

Pazar günleri yeryüzünde yaptığımız toplantılar, ebedi Şabat’a duyulan özlemi geliştirmek içindir. Eski Antlaşma’da Şabat günü özellikle dinlenme ile karakterize edilirdi. Rab’bin Günü’nün bu yönü hâlâ devam etmektedir ve bize o ebedi dinlenmeyi dört gözle beklememiz söylenir. Ancak Yeni Antlaşma’da Rab’bin Günü’nde meydana gelen değişikliklerden biri, bu günün giderek artan bir şekilde ibadet ile karakterize edilmesidir.

3. Çünkü bu eşsiz bir ayrıcalık ve berekettir.

Kilise olarak bir araya gelme ayrıcalığımız konusunda sizi ikna etmeye çalışıyorum. Tanrı’ya halkıyla birlikte ibadet etmek yerine başka şeylere öncelik vermek tam bir çılgınlıktır. Rab’bin halkıyla bir araya gelmezseniz dördüncü buyruğu nasıl yerine getireceksiniz? Bu, kiliseye gitme zorunluluğuyla ilgili bir durum değildir; harika gerçek şu ki kiliseye gidebiliyoruz.

Tüm suçluluklarınız, korkularınız ve endişelerinizle bile gelip kiliseyle bir araya gelebilirsiniz. Yüklerinizle ve sorunlarınızla gelin. Şeytan genellikle insanları kiliseden uzak tutmak için bunları kullanır, ancak kilise tam da olmanız gereken yerdir. İsa, kilisesinde günahkârları kabul eder, dinlenmemiz için bir yer sağlar ve sakramentler ve Sözü’nün vaaz edilmesi yoluyla bizi tazeler. O bizi çağırıyor: “Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size rahat veririm. Boyunduruğumu yüklenin, benden öğrenin. Çünkü ben yumuşak huylu, alçakgönüllüyüm. Böylece canlarınız rahata kavuşur. Boyunduruğumu taşımak kolay, yüküm hafiftir” (Mat. 11:28-30).

Tanrı’nın ibadet çağrısına kulak verin. O’na övgüler sunun. Günahlarınızı itiraf edin ve Mesih’in bağışlama güvencesini işitin. Kardeşlerinizle birlikte dua edin. Çağlar boyunca kutsallarla birlikte imanınızı ikrar edin. Müjde’nin vaaz edildiğini duyun ve vaftiz ve Rab’bin Sofrası sakramentlerinde Müjde’yi görün. Bunları kendi başınıza yapamazsınız. Tanrı’nın halkı bir araya gelmek için yaratılmıştır. Her zaman öyle olmuştur ve her zaman öyle olacaktır. Kiliseye geldiğinizde, Rab’den başka hiçbir yerde elde edemeyeceğiniz bereketler (kutsamalar) alırsınız.

Tanrı, kilisesi bir araya geldiğinde, onları kendi başlarına olduklarından farklı bir şekilde bereketleyeceğini (kutsayacağını) vaat etmiştir. İsa, iki ya da üç kişi O’nun adıyla toplandığında, kendisinin onların aralarında olacağını vaat eder (Mat. 18:19-20). Elçi Pavlus, dışarıdan birinin ibadete gelmesinden bahsederken, duamızın onun her zaman doğru olan şeyi fark etmesi yönünde olması gerektiğini söyler: “Tanrı gerçekten aranızdadır” (1.Ko. 14:25). Vahiy kitabında İsa bize kandillerin, yani kendi kiliseleri, arasında yürüdüğünü söyler (Vah. 2:1). Kilisesinin toplandığı pazar günleri bunu hâlâ yapmaktadır.

Bu dünyada Mesih’in kilisesinin bir parçası olmaktan daha harika bir şey yoktur.

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).