Zor Zamanlarda Lütuf Araçları

“Lütuf araçları” terimi, Tanrı’nın halkına bu dünyadaki yolculuklarında onları güçlendirmek için verdiği yardımları ya da araçları ifade eder. Tanrı’nın zayıflığımızı bilmesi ve engin merhametiyle bize lütfederek yolculuğumuzda yardımcı olması için birtakım ruhsal “koltuk değnekleri” sağlaması son derece değerli bir gerçektir.

Bir baba çocuklarına nasıl sevecen davranırsa,
RAB de kendisinden korkanlara öyle sevecen davranır.
Çünkü mayamızı bilir,
Toprak olduğumuzu anımsar. (Mez. 103:13–14)

Reform kiliseleri özellikle üç lütuf aracını vurgulamıştır: dua, Tanrı Sözü ve sakramentler. Dua, İsa Mesih’e iman aracılığıyla ihtiyaçlarımızı ve bağımlılığımızı Tanrı’ya ifade etmemiz için Tanrı tarafından verilmiş kanaldır. Dua ederken, Tanrı’nın “her [ihtiyacımızı] kendi zenginliğiyle Mesih İsa’da görkemli bir biçimde karşılayaca[ğını]” (Flp. 4:19) bekleriz. Dua, temelini Tanrı Sözü’nde bulur. Bu hem Kutsal Yazılar’ın okunması ve işitilmesiyle, hem de özellikle sadık vaaz hizmetiyle gerçekleşir. Çünkü Mesih, kurtuluş mesajını duyurmak üzere gönderilmiş olanların hizmeti aracılığıyla kendisini bize iletir (Rom. 10:14-17). Daha sonra Tanrı Sözü’nün vaatleri vaftiz ve Rab’bin Sofrası sakramentlerinde yüreklerimize mühürlenir. Bu sakramentler, Tanrı Sözü’nün vaatlerini sürekli olarak yüreklerimize uygular ve Kutsal Ruh hem bireysel olarak içimizde hem de toplu olarak kilisede çalışırken bize Tanrı’nın bizimle olduğunu güvence altına alır. O bizi asla terk etmeyecek ve yüzüstü bırakmayacaktır; çünkü biz, O’nun her şeye gücü yeten elinden asla koparılamayacak olan çocuklarıyız (İbr. 13:5-6; Yu. 10:28-29).

Lütuf Araçları Mesih’e Umut Bağlamamıza Nasıl Yardım Eder?

Tanrı bize lütuf araçlarını verir, çünkü onlara ihtiyacımız vardır. Eski Antlaşma’daki tapınma düzeni Tanrı’ya yaklaşmanın daha görünür ve fiziksel bir yoluydu; Elçi Pavlus’un “değersiz, etkisiz ilkeler” dediği şeylerden oluşuyordu (Gal. 4:9). Buluşma Çadırı düzeni, Tanrı halkına yeryüzüne ait örnekler ve gölgeler sunarak onların, Mesih’in beden alışında, günahsız yaşamında, günahlara kefaret olan ölümünde ve görkemli dirilişinde tamamlanacak olan göksel gerçekleri silik de olsa görmelerini sağlıyordu.

Yeni Antlaşma’da ise artık, Yasa’nın eğitmenliği altında bulunan Tanrı halkına vaat edilen her şeyin özü olan Mesih’e sahibiz (Gal. 3:24-25). Mesih gelmiş ve Tanrı’nın sağında Peygamber, Kâhin ve Kral olarak aracılık eden hükümdarlığını başlatmış olduğundan, artık yok olmakta olan eski yaratılışa bu kadar bağlı bir tapınma biçimine ihtiyacımız yoktur. Tapınmamız bizi göklerdeki Mesih’e yükseltir; O da bizi, Rabbimiz görkem içinde döndüğünde gireceğimiz yeni yaratılış için hazırlar (Kol. 3:1-4). Ne var ki o büyük günü beklerken, henüz bunlara tam olarak erişmemiş kişiler olarak bekliyoruz (Flp. 3:12–16). Bize vaat edilenlerin doluluğunu, yani bedenlerimizin kurtuluşunu özlemle beklerken, inleyen bir dünyada yaşayan inleyen yaratıklar olarak kalmaya devam ediyoruz (Rom. 8:18–23). Fakat inleyip beklerken, Tanrı’nın zayıflığımızda bize yardım etmesi için Ruhu’nu vereceğine dair vaade sahibiz (Rom. 8:26).

Biz zayıfız, çünkü insanız. Kusursuz İnsan olan İsa bile Baba’ya bağımlıydı ve lütuf araçlarına ihtiyaç duyuyordu. İsa, lütuf araçlarını günahsız bir şekilde kullanırken Kutsal Ruh’a dayandı ve Tanrı, kurtuluşumuzu kazanma görevinde Oğlu’nu güçlendirdi ve ayakta tuttu. İsa şimdi bizim hâlimizi anlayan Başkâhinimiz’dir; ihtiyaç zamanlarımızda yardım bulmak için güvenle O’na yaklaşabiliriz (İbr. 4:15–16). O, günahın ahlaki zayıflığına ortak olmaksızın, fiziksel insan zayıflığımızı ve Tanrı’ya bağımlılığımızı paylaştı. Tanrı, bizim zayıflığımızda da bize yardım etmesi için Ruhu’nu vaat etmiştir (Rom. 8:26). Bu dünyada O’nun ve O’nun yüceliği için yaşamamız adına ihtiyaç duyduğumuz her şeyi bize vermiştir.

Bu nedenle lütuf araçları, iman yarışını koşabilmemiz için Tanrı’nın bize sağladığı yardımlardır. Onlara yalnızca insan olduğumuz için değil, aynı zamanda günahkâr olduğumuz için de ihtiyaç duyarız. Adem’in düşüşünün etkileri altında hâlâ inleyen bir dünyada yaşadığımız için ve Tanrı’yı unutup Mesih’ten uzaklaşmaya eğilimli olduğumuz için onlara ihtiyaç duyarız. Tanrı bizi tanır ve O’nun bizi tanıması sevgi dolu, babaya özgü bir bilgidir. Bizi o kadar iyi tanır ve o kadar çok sever ki, zayıflığımız içinde kendisini hatırlayabilmemiz ve tekrar tekrar sefaletin ve günahın en derin çukurlarına düştüğümüzde bile O’na geri dönebilmemiz için gerekli araçları bize sağlar. Eğer bana benziyorsanız, “yoldan sapmaya meyilli — sevdiğim Tanrı’dan uzaklaşmaya meyilli” olmanın ne demek olduğunu bilirsiniz.

Zorluk, ayartı, kayıp ve yas dönemlerinde, göremediğiniz bir Tanrı’ya nasıl tutunabilirsiniz? Dua ederek, Tanrı Sözü’nü okuyup dinleyerek ve sakramentlerden yararlanarak kendinize şunu tekrar tekrar hatırlatırsınız: Tanrı hâlâ sizin Tanrınız’dır; Mesih hâlâ göklerde sizin için aracılık etmektedir ve Kutsal Ruh hâlâ yüreğinizde çalışmaktadır. Bu nedenle acılarınızın ortasında bile sevinin çünkü göksel Babanız bütün bu deneyimler aracılığıyla sizde düş kırıklığına uğratmayacak bir umut üretmektedir (Rom. 5:3–5).

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.