İsa, Yeni Tapınaktır

Kutsal Kitap’taki tapınağı düşündüğünüzde zihninizde nasıl bir görüntü canlanıyor? Belki çölde kurulmuş, kutsal mekânı çevreleyen altın direkler ve güzel işlemeli örtülerle bir arada tutulan görkemli bir çadır düşünüyorsunuzdur. Ya da En Kutsal Yer’in girişini koruyan keruvlarla birlikte, altın işlemeli duvarlarına nar ağaçları oyulmuş devasa bir yapı hayal ediyor olabilirsiniz. Hatta eski dünyanın Hirodes dönemine ait harikalarından biri olarak, Yeruşalim’in üzerinde yükselen büyük ve özenle yontulmuş taşları düşünebilirsiniz. Bunların hepsi Kutsal Kitap’taki tapınağın farklı görünümlerini doğru şekilde tasvir eder. Ancak şaşırtıcı olabilecek şey şudur: Kutsal Yazılar bize, tapınağı düşündüğümüzde İsa’yı düşünmemiz gerektiğini söyler. Diğer her şey O’na işaret eden bir gölgedir.

Kutsal Yazılar’da karşımıza çıkan ilk tapınak Aden Bahçesi’dir. Sonradan gelen konut (Buluşma Çadırı) ve tapınak gibi, Tanrı, Aden’i de kendi kutsal yeri, halkıyla birlikte bulunacağı konut olarak yarattı. Düşüş’ten önce Aden’in böyle bir kutsal yer olması gerekiyordu. Bu yüzden Tanrı, daha sonra konutunda yaptığı gibi, Aden’de de dolaştı (Yar. 3:8; Lev. 26:12; Yas. 23:14; ayrıca bkz. 2.Sa. 7:6–7). Hem Aden’e hem de konuta da doğudan girilirdi (Yar. 3:24; Çık. 26:18–22); Hem Aden hem de Süleyman’ın tapınağı keruvlar tarafından korunuyordu (Yar. 3:24; Çık. 26:31; 1.Kr. 6:23–29) ve ağaçlarla doluydu (Yar. 2:16; 1.Kr. 6:20–36). Hem Adem hem de kâhinler kendi kutsal yerlerini “işlemek ve bakmak” ile görevlendirilmişti (Yar. 2:15; Say. 3:8; 8:26; 18:5–6). Aden bir tapınaktı.

Adem günaha düştüğü için kutsal yerden kovuldu. Tanrı, halkını Mısır’dan kurtardığında ise, günahkârların tövbe ve tapınma aracılığıyla, tekrar eden kurban sunuları sayesinde kendisine yaklaşabilecekleri kutsal bir yeri lütufla yeniden kurdu (İbr. 10:1). Tanrı, halkıyla birlikte olmak için bu “Buluşma Çadırı”nı, yani konutu kurdu (Çık. 29:45–46). Ancak konut tamamlandığında İsrail halkı, Tanrı’nın varlığının kutsal bulutunun, yaklaşan herkesin kutsallığını talep ettiğini gördü. Öyle ki, hiç kimse, hatta Musa bile içeri giremedi (Çık. 40:35). Daha görkemli bir konut biçimi Kral Süleyman tarafından inşa edildi ve aynı bulut bu tapınağın üzerine de çöktü; böylece kâhinlerin de Kutsal Olan’ın huzuruna giremeyeceğini gösterdi (1.Kr. 8:10–11).

Nebukadnessar, Süleyman’ın tapınağını yıkıp İsrail’i sürgüne götürdükten sonra, daha sonraki Pers kralı Büyük Koreş İsrail’in kendi topraklarına dönmesine ve yeni bir tapınak kurmasına izin verdi (Ezr. 1; 2.Ta. 36:22–23). Ne var ki, daha önce Süleyman’ın tapınağını görmüş yaşlı adamlar bu yeni yapıyı görünce kederle ağladılar; çünkü bu ikinci tapınağın peygamberlerin önceden bildirdiklerini asla yerine getiremeyeceğini biliyorlardı (Ezr. 3:12). Eski Antlaşma peygamberleri birçok ulusun —Yahudi ve diğer uluslardan insanların— Yeruşalim’e gelip tapınakta ibadet etmesini bekliyordu (bkz. Yşa. 2:1–5). Yine de bu tapınağın Süleyman’ınkinden çok daha görkemli olacağını da anlıyorlardı; bu yeni tapınak gökleri ve yeri sarsacak, bütün halklar için yücelik ve kurtuluş olacaktı (Hag. 2:5–9). Tanrı’nın, “Sizinle birlikte olacağım” dediği olay da buydu (Hag. 2:4).

Eski Antlaşma kutsallarının özlemle beklediği tapınak, beden almış Tanrı Oğlu’nda geldi. Aramızda yaşamak, yani “konut kurmak” için gelen kişi Nasıralı İsa’dır (Yu. 1:14 – Bünyamin Candemir Çevirisi). O, Tanrı’nın gerçek varlığıdır; Tanrılığın bütün doluluğunun bedence bulunduğu yerdir (Kol. 2:9–10). İsa, Yahudilere, “Bu tapınağı yıkın, üç günde onu yeniden kuracağım” dediğinde bunu açıkça ifade etmişti (Yu. 2:19). Yahudiler O’nun sözlerini kelimesi kelimesine anladıklarını sansalar da, İsa ruhsal anlamda kendisinden, Tanrı’nın gerçek tapınağından söz ediyordu (Yu. 2:20–21). Gerçekten de O, bir kâhin olarak kusursuz yaşamı ve kendisini kurban etmesiyle kendini sundu; öyle ki günahkârlar, O’nun kurbanı aracılığıyla Kutsal Tanrı’nın tapınaktaki huzuruna erişim elde edebilsinler (İbr. 9:11–14; 10:19–20). İsa aynı anda hem kâhin, hem kurban, hem de tapınaktır.

Ancak Yeni Antlaşma tapınağı başka bir şekilde daha tanımlar. 1. Korintliler 3:16–17’de Pavlus şöyle der:

Tanrı’nın tapınağı olduğunuzu, Tanrı’nın Ruhu’nun sizde yaşadığını bilmiyor musunuz? Kim Tanrı’nın tapınağını yıkarsa, Tanrı da onu yıkacak. Çünkü Tanrı’nın tapınağı kutsaldır ve o tapınak sizsiniz.

Pavlus “Tanrı’nın tapınağı olduğunuzu” dediğinde, “siz” sözcüğü tekil değil çoğuldur. Yani Pavlus, Tanrı halkına topluca, yani kiliseye hitap etmektedir. Başka bir deyişle, İsa Mesih’in kilisesi de tapınaktır. Nitekim imanlılar Mesih’in benzerliğine dönüştürülmektedir (Rom. 8:29); çünkü O’nun Ruhu içimizde yaşamaktadır. Tanrı’nın varlığı ve gücü kilisesindedir; O, ulusları Müjde’yle kutsama işi için kilisesini Ruh’la mesh etmektedir (Mat. 28:18–20; 2.Ko. 4:1–6). Bizler, Mesih’in bedeni olarak, O’nda tapınağız; çünkü O bizi kendisine benzer kılar. Bu nedenle kilise, Mesih’i bu dünyada temsil ederken Tanrı’nın kutsallığının görünen tezahürüdür. Mesih’te bizler dağ üzerine kurulmuş bir kentiz (Mat. 5:14) ve uluslara ışığız (Yşa. 49:6; Elç. 13:47 ile birlikte); öyle ki dünya gerçek tapınağı bizim aracılığımızla görebilsin.

Kutsal Yazılar işlemeli örtülerden, altın duvarlardan ve görkemli yapılardan oluşan tapınaklardan söz etse de, bunların hepsi gelecek iyi şeylere işaret eden gölgelerdi (İbr. 9–10). Biz başka bir tapınak aramıyoruz. O’na sahibiz.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).