Hristiyan’ın Ölüm Karşısındaki Tesellisi Nedir?

Tanrı’nın Sözü, ölümü, insanın Tanrı’ya karşı isyanının korkunç bir sonucu olarak tanımlar. İlk anne babamız günaha düşmeden önce bile Yaratıcımız, kutsal yasasını çiğnemenin sonucunun ölüm olacağı konusunda Adem’i son derece açık bir şekilde uyarmıştı: “İyiyle kötüyü bilme ağacından yeme. Çünkü ondan yediğin gün kesinlikle ölürsün” (Yar. 2:17). Peki Adem ile Havva, Tanrı’nın yasasını çiğnedikten sonra nasıl bir ölüm yaşadılar?

Adem’e, Havva’ya ve aldatıcı yılana yargısını bildirdikten ve Adem’in ilk suçundan ötürü bütün yaratılışı lanetledikten hemen sonra Tanrı, Adem’in yaşam ağacından yiyip sonsuza dek yaşamasını engellemek için onu Aden bahçesinden kovdu (Yar. 3:22–24). Yaratılmış varlıklar olarak Adem ile Havva fiziksel ölüme mahkûm edilmişlerdi ve bu hükmün ilk uygulanışı, onları Yaratıcıları’nın yaşam veren huzurundan doğal olmayan bir şekilde ayırılmakla gerçekleşti. Doğal olmayan her ayrılık gibi, bu da can yaktı.

Ölümün bir dikeni vardır ve bu diken, günah nedeniyle Tanrı’ya yabancı olmaktır; fakat Müjde’de teselli vardır. Kurtuluşun iyi haberi şudur: yargıyı uygulayıp toprağı lanetleyen Tanrı, aynı zamanda çareyi de biricik Oğlu olan Mesih’te sağlar; Mesih ölümcül aldatıcının başını ezmek için gelecek olan kadının soyudur (Yar. 3:15). Elçi Pavlus’un yazdığı gibi: “Ölümün dikeni günahtır. Günah ise gücünü Kutsal Yasa’dan alır. Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla bizi zafere ulaştıran Tanrı’ya şükürler olsun” (1.Ko. 15:56–57). Mesih, Tanrı ile insan arasındaki büyük Arabulucu’dur (Kol. 1:20–22) ve günah ile ölüm üzerindeki büyük Galip’tir.

Ölümde bile büyük bir teselli vardır, fakat bu teselli asla Mesih’ten ayrı değildir. Kutsal Kitap, özellikle ölüm yaklaştığında, ölüm üzerine düşünürken Hristiyanlara sunulan tesellinin üç yönünü güçlü bir şekilde vurgular.

1. Mesih ölüm üzerinde mutlak egemendir.

İlk olarak, Mesih ölüm üzerinde mutlak egemendir. Yeşaya, ölümü, bütün insanlığın üzerine örtülmüş boğucu bir karanlık örtüsü olarak tasvir eder ve şöyle peygamberlik eder:

Bütün halkların üzerindeki örtüyü,
Bütün ulusların üzerine örülmüş olan örtüyü
Bu dağda kaldıracak. (Yşa. 25:7)

Fakat Mesih daha büyüktür:

Ölümü sonsuza dek yutacak.
Egemen RAB bütün yüzlerden gözyaşlarını silecek.
Halkının utancını bütün yeryüzünden kaldıracak.
Çünkü RAB böyle diyor. (Yşa. 25:8)

Bu, Tanrı’dan gelen kesin bir söz ve bildiridir: O, yalnızca ölümün gücünü etkisiz kılmakla kalmayacak, ölümü bizzat sonsuza dek yutacaktır. Bu da bizi ikinci noktaya getiriyor.

2. Mesih, insanlığın Tanrı’ya yabancı olma krizini çözdü.

İkinci olarak, Mesih çarmıhta kanını kurban olarak dökerek halkının utancını ortadan kaldırmıştır. İbraniler kitabında şöyle yazılıdır:

İnsanın bir kez ölmesi, sonra da yargılanması kaçınılmaz olduğu gibi, Mesih de birçoklarının günahlarını yüklenmek için bir kez kurban edildi. İkinci kez, günah yüklenmek için değil, kurtuluş getirmek için kendisini bekleyenlere görünecektir. (İbr. 9:27–28)

Mesih, insanlığın Tanrı’ya yabancı olma krizini çözmüştür. Dahası, Mesih yalnızca Tanrı’nın adil gazabını yatıştırıp günahlarımızı kendi kanıyla yıkamakla kalmadı, aynı zamanda çarmıhta “bizim için lanetlenerek bizi Yasa’nın lanetinden kurtardı” (Gal. 3:13). Bizi kendi kanıyla satın almış ve bizi O’nun değerli ve kıymetli mülkü olarak Tanrı’ya sunmak için günahımızın cezasını ödemiştir. Artık kendimize ait değiliz ve kesinlikle ölümün egemenliği altında da değiliz. Mesih’te Tanrı’ya aitiz.

3. Mesih’te güvendeyiz.

Üçüncü olarak, Tanrı’nın gücüyle karanlığın (ve ölümün) krallığından çıkarılıp O’nun harika ışığına (ve yaşamına) aktarılmış bulunuyoruz: “O bizi karanlığın hükümranlığından kurtarıp sevgili Oğlu’nun egemenliğine aktardı. O’nda kurtuluşa, günahlarımızın bağışına sahibiz” (Kol. 1:13–14). Ve hiçbir şey -fiziksel ölüm bile- bizi O’nun elinden kapamaz. İsa şöyle dedi:

Koyunlarım sesimi işitir. Ben onları tanırım, onlar da beni izler. Onlara sonsuz yaşam veririm; asla mahvolmayacaklar. Onları hiç kimse elimden kapamaz. Onları bana veren Babam her şeyden üstündür. Onları Baba’nın elinden kapmaya kimsenin gücü yetmez. (Yu. 10:26–29)

Yaşamda da ölümün içinden geçerken de Mesih’te güvendeyiz.

Sonuç

Ölümde büyük bir gizem vardır ve sonsuzluğa geçeceğimiz vakit ne yaşayacağımıza dair şimdi sahip olduğumuz belirsiz düşünceler huzursuzluk verebilir. Bir yazar bunu şu dokunaklı sözlerle ifade etmiştir: “Ölümün büyük gizemi, yaşamın bizi şaşkına çeviren küçük gizemlerini nasıl da yutar! Ey okuyucu, o dar saatte hepsine dokunacağız; büyük açıklama ise hemen ardından, Taht’ın ışığında gelecektir.”¹ Ancak Hristiyan için teselli veren vaat şudur: Ölümden sonra bizi bekleyen şey, Tanrı’nın yaşam veren huzurunda sonsuz bir kutsanmışlıktır; O’nun “sağ elinden mutluluk eksilmez” (Mez. 16:11).

B. M. Palmer, The Broken Home; or Lessons in Sorrow (New Orleans: E.S. Upton, 1890), 13–14. ↩

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).