Bağışlanma Güvencesi Nedir?

Dünyadaki en az dindar insanların birçoğu bile şu klasik Roma Katolik ifadesine aşinadır: “Beni bağışla, Baba, çünkü günah işledim.” Bir cemaat üyesi bir rahiple özel bir günah çıkarma kabinine girdiğinde söylenen bu sözler, hem günahın gerçekliğini hem de lütfa duyulan ihtiyacı ifade eder. Bu sahnede sonra ne olur? İtiraf edilen günahların sıralanmasına karşılık rahip belirli tövbe adımları önerir ve sonunda bir günahları bağışlama ilan eder. Reform geleneği de günahın itiraf edilmesinin ve bağışlanmanın alınmasının önemini kabul eder; ancak bazı temel farklılıklar vardır.

İlk fark, günahlarımızı kime itiraf ettiğimizle ilgilidir. Kutsal Kitap bize “Tanrı’yla insanlar arasında tek aracı vardır. O da … Mesih İsa’dır” dediği için (1.Ti. 2:5), günahlarımızın açtığı ayrılığı onarabilecek tek kişinin Mesih olduğuna inanırız; bir insan rahip ya da pastör değil. Günahlarımızı doğrudan Tanrı’ya itiraf eder, Büyük Başkâhinimiz Mesih İsa’nın erdemlerine dayanarak yalvarırız (İbr. 4:14–16).

İkinci fark ise itirafın nerede gerçekleşmesi gerektiği konusundadır. Reform anlayışı, günah çıkarma kabininin mahremiyetinde gerçekleşen şeyi alıp toplu ibadetin merkezî bir bileşeni olarak “açığa” yerleştirir. Yüzyıllar boyunca Reform litürjilerinin (ibadet düzenlerinin) ayırt edici özelliklerinden biri “arınma” bölümü olmuştur. Bu şu şekilde olabilir: Tanrı’nın Sözü okunur, topluluk buna karşılık günahlarını itiraf eder ve ardından pastör, Mesih İsa’ya güvenenler için bağışlanmayı ilan eder.

Peki bunun toplu ibadetin bir parçası yapılmasının nedeni nedir? Günahları itiraf etmek son derece kişisel ve özel bir mesele gibi gelebilir. Belki de geçmiş haftanın günahlarıyla doğrudan yüzleşmenizi gerektiren bir ibadet toplantısında kendinizi rahatsız hissetmişsinizdir. Birçok kilise, insanların kendilerini huzursuz hissetmesini istemediği için Yasa’nın okumasını ya da günah itirafını tamamen kaldırmıştır. Ancak Reform geleneği farklı bir yolu izlemiştir ve bunun nedeni ibadetin doğasıyla ilgilidir.

İbadet Tanrı’yla bir karşılaşmadır ve günahlı bir halk kutsal bir Tanrı’nın huzuruna kendiliğinden gelemez. Günahın itirafı ve Mesih İsa’da bulunan doğruluğun ilan edilmesi, Müjde olmaksızın ibadetin dahi mümkün olmadığını güçlü bir şekilde hatırlatır. Dahası, ibadet Hristiyan kimliğini şekillendirmek ve güçlendirmek için vardır. Hristiyanlar olarak biz hem günahkârız hem de kutsallarız ve her ikisi de önemlidir (1.Yu. 1:8–9). Toplu ibadette, pastörün Mesih İsa’da sahip olduğumuz bağışlanmayı ilan ettiği an, lütufla kurtarılmış günahkârlar -Tanrı’nın gözünde seçilmiş ve değerli olanlar- kimliğini yüreğimize işleyen sevinç dolu bir andır.

Bu durum, Roma Katolik ve Reform yaklaşımları arasındaki üçüncü bir farkı ortaya çıkarır: Bir pastör bağışlanmayı ilan ettiğinde gerçekte ne olmaktadır? Pastör bu sırada bir hüküm tesis etmez; yalnızca Kutsal Yazılar’a göre zaten doğru olanı ilan eder. Buna karşılık “günahları bağışlama” (Latince absolvere, “özgür kılmak” anlamına gelir), bir rahibin kişiyi günah suçluluğundan fiilen özgür kılması eylemi olarak anlaşılır. Oysa günahları bağışlama yetkisi insanlarda yoktur (Mar. 2:7), fakat günahların bağışlandığını vaaz etme yetkisi vardır (Elç. 13:38). Reform ibadetindeki bu kritik anda pastör, Tanrı’nın yerine geçmez, Tanrı adına konuşur ve onun dudaklarında bağışlayan ve merhametli Tanrımız’ın sözlerini işitiriz: “Böylece Mesih İsa’ya ait olanlara artık hiçbir mahkûmiyet yoktur” (Rom. 8:1). Bu nedenle birçok Reform kilisesinde bağışlanma ilanı, Müjde’deki bağışlanmayı ve umudu açıkça ifade eden bir Kutsal Kitap bölümünün okunmasından ibarettir. Bağışlanma güvencemizi bulduğumuz yer Tanrı’nın Sözü ve vaadidir.

Bu bakımdan bağışlanma ilanı, Reform litürjisinin doruk noktalarından biridir. Günah bizi yere serer, fakat Müjde bizi ayağa kaldırır (bkz. Mez. 32:3–5). Bu, umudumuzun yakıtı ve itaatimizin gücüdür. İbadet, “bütün lütfun kaynağı olan Tanrı” (1.Pe. 5:10) ile karşılaşma zamanıdır – bu Tanrı, hak etmeyen isyankârlara uzanan ve Davut’un dediği gibi “başımı yukarı kaldıran” Tanrı’dır (Mez. 3:3). O, “tez öfkelenmeyen, sevgisi engin ve sadık” Tanrı’dır (Çık. 34:6). Toplu ibadette O’nun yüreği açıkça görülür; belki de en belirgin biçimde bağışlanma ilanında görülür. Mesih’e zaten güvenmekte olanlar, pastör bunu ilan etmeden önce de zaten bağışlanmışlardır. O anda bizde ya da Tanrı’yla aramızdaki ilişkide nesnel olarak hiçbir şey değişmez. Ancak zaten bağışlanmış olsak da bunu sık sık unuturuz; bu da şüpheye ve itaatsizliğe yol açar. Bu nedenle bağışlanma güvencesi, Tanrı’nın halkı olarak kim olduğumuzu hatırlatan gerekli bir hatırlatmadır: “Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız. Bir zamanlar merhamete erişmemiştiniz, şimdiyse merhamete eriştiniz” (1.Pe. 2:10).

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).