Yaşamın Amacı Nedir?

İnsan olmak, er ya da geç hepimizin şu temel varoluşsal soruları kendimize soracağı anlamına gelir: Ben kimim? Neden buradayım? Amacım nedir? Yaşamım neden önemlidir? İster arkadaş çevremize nasıl uyum sağlayacağımızı düşünen bir genç olalım, ister bölüm ve gelecekteki meslek seçimi konusunda kaygılanan bir üniversite öğrencisi, isterse hayatının nasıl olup da hayal ettiğinden çok farklı bir noktaya geldiğini sorgulayan orta yaşlı bir yetişkin olalım, “Yaşamın amacı nedir?” sorusu her dönemde önemini korur ve hayatın farklı dönemlerinde ve evrelerinde bize yeniden, taze şekillerde geri döner.

Bir an için, bu sorunun hiçbir cevabı olmadığını düşünün; bunun ne kadar trajik olacağını hayal edin. Eğer durum böyle olsaydı, yaşamın hiçbir amacı olmazdı. Bir gayemiz olmazdı, seçimlerimizin hiçbir önemi kalmazdı ve sonunda her şey boş ve anlamsız olurdu. Nihilizmin hiçliği, yaşamlarımızın ve dünyamızın üzerine karanlık bir gölge düşürürdü.

Yine de bu soruya yanlış cevap vermek de aynı derecede trajiktir. Çevremizde, bireylerin ve toplumların bu soruya cevap bulmaya çalıştıkları çeşitli yolları görüyoruz. Yüreklerimizi yöneten arzuların ve motivasyonların çoğu zaman bilinçli olarak farkında olmasak da, yaşamın amacı olduğuna inandığımız şey mutlaka değerlerimizde, önceliklerimizde ve peşinden koştuklarımızda kendisini gösterir. İnsanlar yaşamın amacı sorusuna sayısız şekilde cevap verirler: sevgi, güç, başarı, mutluluk, evlilik, çocuklar, kariyer, şöhret, başarı elde etmek, statü, ilişkiler, popülerlik, güzellik, macera, zenginlik, rahatlık ya da kulağa oldukça asil gelen “dünyayı daha iyi bir yer hâline getirmek.”

Bu şeylerin hiçbiri özünde kötü olmasa da, hiçbiri “Yaşamın amacı nedir?” sorusunun doğru cevabı değildir. Çünkü bunların hiçbiri yeryüzündeki yaşamın yatay düzleminin, gözlerimizin önündeki maddi dünyanın ve kendi düşünce ve arzularımızın toplamının ötesine geçemez. Tanrı’nın olmadığını ve evrenin içindeki her şeyle birlikte bir şekilde hiçlikten var olduğunu savunanlara rağmen gerçek şu ki, insanlar yaratılmış varlıklardır. Biz Tanrı tarafından yaratıldık ve bu nedenle kim olduğumuzu, neden var olduğumuzu, dünyanın neden var olduğunu ve yaşamın amacının ne olduğunu bilmek için O’nun vahyine (ya da iletişimine) bağımlıyız.

Tanrı tüm insanlara yaratılış ve vicdan aracılığıyla “konuşur”, fakat en dolu şekilde yazılı Sözü olan Kutsal Kitap aracılığıyla konuşur. “Yaşamın amacı nedir?” şeklindeki karmaşık soru ancak burada doğru biçimde cevaplanabilir. Örneğin Romalılar 11:36 bize Tanrı’nın her şeyin kaynağı, aracı ve amacı olduğunu şöyle gösterir: “Her şeyin kaynağı [Tanrı’dır]; her şey O’nun aracılığıyla ve O’nun için var oldu. O’na sonsuza dek yücelik olsun! Amin” (vurgu eklenmiştir). Bu gerçek nedeniyle mantıksal sonuç şudur: İnsanlığın cevabı Tanrı’yı yüceltmek olmalıdır. Elçi Pavlus imanlılara açıkça şöyle der: “Bir bedel karşılığı satın alındınız; onun için Tanrı’yı bedeninizde yüceltin” (1.Ko. 6:20). Aynı mektubun ilerleyen kısmında ise şu kapsamlı ifadeyi kullanır: “Sonuç olarak, ne yer ne içerseniz, ne yaparsanız, her şeyi Tanrı’nın yüceliği için yapın” (1.Ko. 10:31). İşte ya da boş vakitlerde, iyi günlerde ya da kötü günlerde, gençlikte ya da yaşlılıkta, hafta içi ya da hafta sonunda, hizmette ya da sıradan işlerde, insan yaşamının amacı; aynı zamanda yalnızca Mesih’e iman ederek kurtuluş bulanların Fidye Ödeyicisi ve Kurtarıcısı olan Yaratıcımız’ı yüceltmektir.

Tek gerçek Tanrı’yı yüceltme ve O’ndan zevk alma amacı yalnızca Yeni Antlaşma’da değil, Eski Antlaşma’da da görülür. Vaiz kitabı, güneşin altındaki yaşamın boşluğu ve kısalığı üzerine on iki bölüm süren düşüncelerden sonra şu sonuçla biter: “Her şey duyuldu, sonuç şu: [Tanrı’dan kork], buyruklarını yerine getir, çünkü her insanın görevi budur” (Vai. 12:13). Burada Tanrı’dan korkmak ve O’nun buyruklarını yerine getirmek, aslında Tanrı’yı yüceltmenin ve O’nunla sevinç dolu paydaşlık içinde yürümenin başka bir ifadesidir.

Yeryüzündeki böyle bir yaşam, Tanrı halkının yeni göklerde ve yeni yeryüzünde sonsuzluk boyunca yapacağı şeyin bir ön izlemesi ve ön tadımıdır. Vahiy 4:11’de yirmi dört ihtiyarın Tanrı’ya tapındığını ve şöyle dediğini görürüz:

Rabbimiz ve Tanrımız!
Yüceliği, saygıyı, gücü almaya layıksın.
Çünkü her şeyi sen yarattın;
Hepsi senin isteğinle yaratılıp var oldu.

Kutsal Yazılar’ın bu kadar büyük bir kısmı insanlığın amacı olarak Tanrı’nın yüceliğini vurgularken, Westminster Kısa Kateşizmi’nin ilk sorusunun “İnsanın en yüce amacı nedir?” diye sorup “İnsanın en yüce amacı Tanrı’yı yüceltmek ve sonsuza dek O’ndan zevk almaktır” diye cevap vermesine şaşmamak gerekir. Tanrı’yı yüceltmek, O’na sunduğumuz baskıcı bir yük ya da isteksiz bir hizmet değildir; O’nunla sevgi dolu, kişisel bir ilişkiyle de bağlantısız değildir. Aksine Tanrı’yı yüceltmek; yeniden doğmuş bir yüreğin, antlaşma yapan Tanrımız’a paydaşlık içinde yaklaşma, O’nu hoşnut eden yollarda yürüme, O’nun yüce karakteri ve işleri için O’na övgü ve şükran sunma, Sözü aracılığıyla O’nu daha yakından tanıma ve O’nun üstünlüklerini dünyaya ilan etme arzusudur.

Hızlı tempolu modern dünyada, uzun yapılacaklar listeleri, iş toplantıları, aile sorumlulukları, günlük işler ve sayısız başka şey arasında Tanrı’yı yüceltme ve O’ndan zevk alma amacımızı gözden kaçırmak kolay olabilir. Fakat Tanrı’yı yüceltmek ve O’ndan zevk almak, günün bütün dünyevi sorumluluklarını tamamladıktan sonra yapmaya çalıştığımız yalnızca “ruhsal” bir görev değildir. Aksine günümüzü dolduran sıradan şeylerle meşgul olurken bile bu amacı gözden kaçırma ayartısına karşı dikkatli olmalıyız: doktor randevusu, futbol maçı, öğle yemeği, yağ değişimi, toplantı, çamaşır yıkamak ya da okul ödevi sırasında bile.

Tanrı’yı yüceltmek ve O’ndan zevk almak, yaratılış amacımızdır. Bunu yaptığımızda, yaşamımızdaki en yüce amacı yerine getirir ve en büyük sevincimizi yaşarız. Çünkü bu bizi, kendisi için yaratıldığımız Üçlübirlik Tanrısı’na yakınlaştırır.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.