Vaftiz Neden Önemlidir?

Vaftiz, başlangıcından bu yana Hristiyan inancının merkezinde yer almıştır. Ancak vaftizin kökleri Yeni Antlaşma kilisesinin kuruluşundan çok daha derinlere uzanır. Eski Antlaşma’nın ve Tanrı’nın halkıyla yaptığı antlaşma ilişkisinin derinliklerine inerler. Aslında, Eski Antlaşma işaretleri ve mühürleri hakkında sağlıklı bir bilgiye sahip değilsek, yeni antlaşma vaftizini doğru bir şekilde anlayamayız. Başka bir deyişle, antlaşmayı koruyan Tanrı, Aden Bahçesi’ndeki iki ağaca kadar uzanan başlangıçtan bu yana halkına görünür işaretler ve göstergeler vermiştir. Ne yazık ki, Kutsal Kitap konusunda büyük bir bilgisizliğin yaşandığı bir dönemdeyiz. Tanrı’nın doğasından Kutsal Kitap’ın insan anlayışına ve hatta vaftize kadar her konuda Kutsal Kitap’ın ne söylediği konusunda çok fazla kafa karışıklığı vardır. Bu kadar çok kafa karışıklığı varken, vaftizin neden önemli olduğunu ve bir Hristiyan için nasıl vazgeçilmez olduğunu anlamak için vaftizin ne olduğuna bakmamız önemlidir.

Bir İşaret ve Bir Mühür

Birincisi, vaftiz Tanrı’nın halkıyla yaptığı antlaşmanın bir işareti ve mührüdür. Bu, daha büyük bir gerçekliğin görünür bir işaretidir. Başlangıçta, Tanrı Yaratılış 17’de İbrahim’e antlaşma işareti olan sünneti verdi. Bu bedenden kesip atma eylemi, Tanrı’nın antlaşma halkını işaretliyor ve Tanrı’nın onlara verdiği vaatleri hatırlatıyordu. Yine de Yaratılış 17:10’da Tanrı sünnetten “yaptığım antlaşma” diye söz eder. Rab İsa’nın, Rab’bin Sofrası’nı başlatırken şarabı döküp, “Bu benim … antlaşma kanımdır” (Mat. 26:28) dediğini de düşünülebiliriz. Ne sünnet ne de şarap antlaşmanın gerçek özü değildi, ama bunlar antlaşmanın gerçekliğine işaret ediyorlardı. İşaret ve işaret edilen şey arasında o kadar yakın bir ilişki vardır ki (Westminster İman İkrarı 27.2 bu ilişkiyi “sakramental birlik” olarak adlandırır), birine işaret edip diğerini kastedebiliriz.

Bir evlilik yüzüğü benzetmesini düşünün. Evlilik yüzükleri aslında evliliğin kendisi değil, daha ziyade onu takan kişinin bir evlilik içinde olduğunun işaretidir. Yüzük, evli bir kişinin kendisine ait olmayıp bir başkasına ait olduğunun görünür bir hatırlatıcısıdır. Vaftiz de böyledir. Vaftizde, ait olduğumuz Üçlübirlik Tanrısı’yla olan antlaşma ilişkimize işaret eden yeni antlaşma halkının işareti verilir. Hristiyanlar Üçlübirlik Tanrısı’na aittirler ve O’na ait olanların O’nun işaretini taşımaları gerekir.

Yeni Bir İsim

Vaftizde, antlaşma işaretini alanlar aynı zamanda yeni bir kimlikle ilgili olan yeni bir isim alırlar. Vaftizde bize verilen isim, vaftiz edildiğimiz Kişi’ye karşılık gelir. İsa’nın Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla gidip vaftiz etme buyruğunu düşünün (Mat. 28:19). Elçi Pavlus, “Mesih İsa’ya vaftiz edildiğimizde, hepimizin O’nun ölümüne vaftiz edildiğimizi bilmez misiniz?” (Rom. 6:3) derken bu fikre değinmektedir. Galatyalılar 3:27’de de benzer bir dil kullanır. Tıpkı eski antlaşmada, insanların Mısır’dan çıkış olayı sırasında “Musa’ya” vaftiz edildiklerinde olduğu gibi (1.Ko. 10:2 – Kitab-ı Mukaddes Çevirisi), yeni çıkışta da “Mesih’e” vaftiz ediliyoruz.

İmanlılar için bu, bizimle ilgili en önemli gerçeğin Mesih’le olan birliğimiz olduğu anlamına gelir. Öylesine yakın bir şekilde “Mesih’teyiz” ki, O öldüğünde bizim de öldüğümüz (Gal. 2:20) ve O dirilip Baba’nın sağında oturmak üzere göğe yükseldiğinde bizim de yükseldiğimiz söylenebilir (Ef. 2:6). Bugün, kendi kimlikleri konusunda kafası karışık olan pek çok kişi var. Bu durum pek çok kişiyi kafa karışıklığı, depresyon ve umutsuzluk içinde bırakmıştır. Yine de sevgili imanlı, Üçlübirlik Tanrısı’nın adı senin üzerindedir. Kimliğiniz, Rab İsa Mesih’le bir olmanız, O’nunla birlikte vaftizde gömülmüş ve yaşamın yeniliğinde yürümek üzere diriltilmiş yeni bir yaratık olmanızdır (Rom. 6:4-5). Dünyanın ve hatta bedenimizin hakkımızda söylediklerine değil, vaftizimiz aracılığıyla Tanrı’nın hakkımızda söylediklerine kulak vermeliyiz.

Lütuf Aracı

Son olarak, vaftiz bir lütuf aracı olduğu için önemlidir. Bizler, göksel Siyon’a giden yolda, zayıf ve yorgun kutsal yolcularız ve yolculuğumuz için güç kaynaklarına ihtiyacımız var. Vaftiz, bu güç kaynaklarından biri olarak hizmet eder. Tanrı, halkını güçlendirmek ve beslemek için kiliseye bu töreni vermiştir. Bu, vaftizin kendi başına herhangi bir güce sahip olduğu anlamına gelmez, daha ziyade, bu işaret imanla karşılandığında, Kutsal Ruh’un, Tanrı’nın halkına lütuf iletmek için vaftiz eylemini kullandığı anlamına gelir. Vaftiz, suyun insanı temizlediği gibi, Mesih’in de bizi yıkadığını ve kanıyla temiz kıldığını hatırlatarak, yüreklerimizi Mesih’e olan sevgimizde güçlendirir. Vaftiz edilen kişinin üzerine dökülen suyu izlerken imanımız güvence bulur ve bize Kutsal Ruh’un üzerimize döküldüğünü ve içimizde yaşadığını hatırlatır. Deneme ve ayartılma anlarında, İblis bize en zayıf noktamızdan saldırıp asla kurtulamayacağımızı ve Tanrı’nın bizi asla sevemeyeceğini söylediğinde, Martin Luther’in sözleriyle güvenle karşılık verebiliriz: “Vaftiz edildim! Vaftiz edildim!”

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).