Korku ve Belirsizlik

Ölüm, insanlığın karşılaştığı en büyük sorundur. Bununla ilgili düşünceleri zihnimizin en ücra köşelerine itmeye çalışabiliriz ama ölümlü olduğumuz gerçeğini tamamen silemeyiz. Ölümün bizi beklediğini biliyoruz.

Elçi Pavlus şöyle yazmaktadır: Günah bir insan aracılığıyla, ölüm de günah aracılığıyla dünyaya girdi. Böylece ölüm bütün insanlara yayıldı. Çünkü hepsi günah işledi. Kutsal Yasa’dan önce de dünyada günah vardı; ama yasa olmayınca günahın hesabı tutulmaz. Oysa ölüm Adem’den Musa’ya dek … egemendi (Rom. 5:12–14)

Burada Musa aracılığıyla yasa verilmeden önce bile günahın var olduğunu görüyoruz ve bu, yasa verilmeden önce ölümün gerçekleşmiş olması gerçeğiyle kanıtlanmaktadır. Ölüm gerçeği günahın varlığını kanıtlar, günah gerçeği de başlangıçtan beri insana içsel olarak vahyedilmiş olan yasanın varlığını kanıtlar. Ölüm, günahın doğrudan bir sonucu olarak dünyaya girdi.

Dünyevî bakış açısı ölümü doğal düzenin bir parçası olarak görürken, Hristiyan kişi ölümü düşmüş düzenin bir parçası olarak görür; ölüm, insanın ilk yaratıldığındaki durumunun bir parçası değildi. Ölüm, Tanrı’nın günaha verdiği yargı olarak geldi. Başlangıçtan beri bütün günahlar ölüm cezasını gerektiren suçtu. Tanrı, Adem ve Havva’ya şöyle dedi: “Bahçede istediğin ağacın meyvesini yiyebilirsin … ama iyiyle kötüyü bilme ağacından yeme. Çünkü ondan yediğin gün kesinlikle ölürsün” (Yar. 2:16-17). Tanrı’nın yaptığı ölüm uyarısı yalnızca ruhsal ölüm değil, aynı zamanda fiziksel ölümü içeriyordu. Adem ve Havva günah işledikleri gün fiziksel olarak ölmediler; Tanrı cezayı uygulamadan önce bir süre daha yaşamaları için onlara lütuf gösterdi. Ancak sonunda yeryüzünden silinip gittiler.

Her insan günahkârdır ve bu yüzden ölüme mahkûm edilmiştir. Hepimiz bu cezanın infaz edilmesini bekliyoruz. O hâlde şöyle bir soru ortaya çıkıyor: Ölümden sonra ne olmaktadır? Hristiyanlar için ceza Mesih tarafından ödenmiştir. Bu, ölüme yaklaşma biçimimizi etkiler. Pavlus hapisteyken şunları yazmıştır:

Dualarınızla ve İsa Mesih’in Ruhu yardımıyla bunun bana kurtuluş getireceğini biliyorum. Hiçbir şekilde utandırılmayacağımı, yaşasam da ölsem de Mesih’in her zamanki gibi şimdi de bedenimde yüceltilmesi için tam bir cesaret gösterebileceğimi bekliyor ve umut ediyorum. Çünkü benim için, yaşamak Mesih’tir, ölmek kazançtır. Hayatta kalırsam yararlı işler yapacağım. Ama hangisini seçeceğimi bilemiyorum. İki seçenek arasında kaldım. Dünyadan ayrılıp Mesih’le birlikte olmayı arzuluyorum; bu çok daha iyi. Ama hayatta kalmam sizin için daha gereklidir. (Flp. 1:19-24)

Birçoğumuz Pavlus’un bu sözleri karşısında şaşkına döneriz. Mesih’in mezar üzerindeki zaferine sevinsek de yine de ölümden korkarız. Hristiyanların acı dolu bir ölümden muaf tutulacakları garanti edilmez. Bununla birlikte, ölüm düşüncesi, hem imanlılarda hem de imanlı olmayanlarda sıklıkla korku uyandırır. Bu korku, ölümden sonra ne olacağı sorusuyla yakından ilişkilidir.

Hristiyan kişi için Tanrı’nın bir vaadi vardır; bu vaat Pavlus’un “Çünkü benim için, yaşamak Mesih’tir, ölmek kazançtır” demesine olanak sağlamıştır. Bize Tanrı’nın huzuruna gireceğimiz vaat edilmiştir. Ama bu vaade rağmen bazı sorular da vardır. Cennet nasıl bir yerdir? Ondan zevk alacak mıyız? Orada ne yapacağız? Nasıl olacağız?

Bu yaşamdaki tüm zorluklara rağmen, bildiğimiz tek yaşam budur. Zaten Pavlus bile bu yaşamı kötülememişti. Şöyle demiştir: “İki seçenek arasında kaldım. Dünyadan ayrılıp Mesih’le birlikte olmayı arzuluyorum; bu çok daha iyi. Ama hayatta kalmam sizin için daha gereklidir” (Flp. 1:23). Pavlus yeryüzündeki yaşamına ve özellikle hizmetine devam etmeyi arzuluyordu, ancak “dünyadan ayrılıp Mesih’le birlikte olma[nın] … çok daha iyi” olduğunu kabul ediyordu.

Hristiyan olmayanlar içinse haberler pek de iyi değildir. Onlar için de Tanrı’dan bir vaat vardır, ancak bu sefer vaat, cezaya ilişkindir: Mesih’e güvenmeyenlerde Tanrı’nın gazabı tatmin edilecektir. Bu ceza cehennem denilen bir yerde gerçekleşecektir ama yine bazı belirsizlikler vardır. Cehennem nasıl bir yerdir? Ceza neleri içermektedir? Bundan kurtulma şansımız var mı? Bu ceza adil midir, yoksa kötülerin sadece yok edilmesi daha mı adil olurdu?

Bunlar önemli sorulardır, çünkü hepimiz bir gün ölümle yüzleşeceğiz. Tutarlı bir Hristiyan olmak, Kutsal Kitap’ın sarsılmaz doğaüstücülüğünü onaylamak anlamına gelir; bu doğaüstücülük, günümüz dünyasında lanetlenmiştir. Dünya görüşümüzü inançsız bir kültürle değil, Kutsal Yazılar’la şekillendirmeliyiz. Bunu yaptığımızda umut bulacağız; bu umut bizi yaratan ve Oğlu’nun işi sayesinde bizi cennete götürmeyi ve cehennemin acılarından korumayı vaat eden Tanrı’daki umuttur.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).