Vaaz Neden Bir Lütuf Aracıdır?

“Beni dinlemezsen, nasıl biri olduğumu nasıl bilebilirsin? Konuşmama izin vermezsen, benim kim olduğumu nasıl anlayacaksın?” İki kişi arasındaki bir ilişkide buna benzer bir şeyin söylendiğini hayal edebiliriz. Başka bir insanı tanımanız için konuşmanız ve dinlemeniz gerekir. İletişim basitçe bu şekilde işler.

Kutsal Kitap’ın merkezinde, konuşan ve kendisini tanıtan bir Tanrı vardır. Bu, putlarla büyük tezat oluşturur: Tanrı iletişim kurar. Francis Schaeffer’in sözleriyle, “Tanrı oradadır ve sessiz değildir.” Tanrı, yaratılışta kendisini tanıtır ve yarattığı şeylerde O’nun yüceliği, görkemi ve güzelliğinden bir şeyler görürüz. O karşı konulmaz gücünü bu dünyada göstermektedir, ancak yaratılışa bakarak bundan daha fazlasını bilemeyiz. Gökyüzüne doğru şöyle bağırabilirsiniz: “Sen kimsin? Sen nasıl birisin?” Ama bir cevap alamazsınız.

Ancak Kutsal Kitap’ın sayfalarına geldiğimizde, O’nun kendisini açıkladığını ve Sözü’nde bizimle konuştuğunu görürüz. Tanrı, vaaz veren Tanrı’dır. Kutsal Kitap’ın ilk sayfasında şu tekrarlanan söz yer alır: “Ve Tanrı … olsun diye buyurdu ve öyle oldu.” O’nun Sözü, O’nun amacını gerçekleştirir. En başından itibaren Tanrı’nın Sözü’nün gücünü ve yetkisini görürüz. Tanrı, Sözü ve eylemleriyle kendisini diğer tüm tanrılardan ayırır. Yeşaya 55:11 bunu bizim için özetlemektedir:

Ağzımdan çıkan söz de öyle olacaktır.
Bana boş dönmeyecek,
İstemimi yerine getirecek,
Yapması için onu gönderdiğim işi başaracaktır.

Kutsal Yazılar’ın başlangıcından itibaren Tanrı’nın konuştuğunu ve Sözü’nün yapmak istediği şeyi gerçekleştirdiğini görürüz. “Işık olsun” der ve ışık olur. Kendisi için bir halk çağırır. Onları fidyeyle kurtarır. Sözü’yle onlara yol gösterir. Onları yasasıyla ve Tanrı’nın mesajını halkına duyurmak için Tanrı tarafından gönderilen peygamberleriyle yönetir; bu şekilde kendi sözlerini iletir. Peygamberler kurtuluş ve yargı mesajını getirirler.

Tam doğru zamanda Tanrı, Oğlu’nu -Tanrı’nın Sözü olan, Tanrı’yla birlikte olan ve Tanrı olan, başlangıçta Tanrı’yla birlikte olan ve her şeyin kendisi aracılığıyla yaratıldığı Oğlu’nu- dünyaya gönderdi. Yaşam O’ndaydı ve Söz beden alıp aramızda yaşadı (Yu. 1:1-4, 14). Rab İsa vaizlerin en büyüğüdür. Zamanın dinî önderleri gibi değil, yetki sahibi biri olarak öğretir. Basit, açık ve derin bir şekilde vaaz verir. O konuşurken kalabalıklar büyülenir. O’nun sesi ölüleri diriltir, fırtınayı dindirir, cinleri kovar ve hastalıkları geri püskürtür. Tanrı’nın bilinmesini sağlayan İsa’dır. İsa, Müjde’nin iyi haberini ilan etmeleri (duyurmaları) için vaizler gönderir ve onlar O’nun yetkisiyle konuşurlar. İnsanlar Müjde’nin mesajını aldıkça, O’nu da alırlar. Ölümden yaşama, karanlıktan ışığa geçerler. Tanrı’nın Sözü’nün vaaz edilmesi aracılığıyla seçilmişler toplanır ve O’nun kilisesi inşa edilir.

Yaşlı Elçi Pavlus kendi yaşamının ötesine bakarken ve kilisenin Elçisel dönem sonrası için önceliklerini belirlerken, Timoteos’a baskın bir buyruk verir: “Tanrı sözünü duyur. Zaman uygun olsun olmasın, bu görevi sürdür. İnsanları tam bir sabırla eğiterek ikna et, uyar, isteklendir” (2.Ti. 4:2). Vaaz edilecek olan bu Tanrı Sözü diri ve etkindir, iki ucu keskin kılıçtan daha keskindir. Tanrı sessiz değildir. O konuşan Tanrı’dır ve bugün vaaz edilen Söz aracılığıyla konuşmaktadır. Vaaz teolojimiz, Üçlübirlik Tanrısı’nın kim olduğuna dayanmalı ve kök salmalıdır.

Çoğu zaman kendimize şunu sormayı unutuyoruz: Vaaz vermek nedir? Tanrı adamının, Tanrı’nın Ruhu’nun gücüyle, Tanrı’nın Sözü’nü duyurmasıdır. Tanrı, halkını kutsamak için vaaz edilen Sözü’nü kullanır. Tanrı, Sözü’nün ne dediğini bildirmeleri için bazı kişileri vaiz olarak seçmiş ve görevlendirmiştir. Tanrı elbette doğrudan konuşabilirdi, ama Tanrı’nın Sözü’nü duyurmak için zayıf ve kırılabilir insanları kullanmayı seçer. Bu kişiler, kendi mesajlarını ya da dinleyicilerinin duymak istediklerini değil, Tanrı’nın Sözü’nü vaaz etmekle yükümlüdürler. Onlar, Tanrı adına sözcülük yaparlar. Tanrı’nın vahyini anlamak için sıkı bir hazırlık ve çalışma yapmaları gerekir. Tanrı onlarla Sözü’nde konuşur ve halkına hitap ederken onlar aracılığıyla konuşur.

Tanrı’nın Sözü’nün vaaz edildiğini duyduğumuzda, bu bir lütuf aracıdır. Göklerin ve yerin egemen Rabbi tarafından hitap edilmek büyük bir bereket ve ayrıcalıktır. Romalılar 10’da Pavlus vaizlerin yaşamsal gerekliliğinden söz ederek şöyle der:

Ama iman etmedikleri kişiyi nasıl çağıracaklar? Duymadıkları kişiye nasıl iman edecekler? Tanrı sözünü [vaaz eden] olmazsa, nasıl duyacaklar? Sözü yaymaya gönderilmezlerse, sözü nasıl yayacaklar? Yazılmış olduğu gibi: “İyi haber müjdeleyenlerin ayakları ne güzeldir!” (Romalılar 10:14-15).

Tanrı’nın Sözü, Ruh’un gücüyle Tanrı adamı tarafından vaaz edildikçe ve imanla alındıkça yaşam verir. Kutsal Kitap’ın Tanrısı konuşan bir Tanrı’dır ve vaiz de O’nun sözcüsüdür.

Tanrı’nın Sözü’nün vaaz edilmesi, Tanrı’nın hak edilmemiş lütfunu almamız için bir araçtır. Tanrı, Sözü’nü kutsayacağına söz vermiştir. Westminster Kısa Kateşizmi, 89. soru-cevapta tam da bu noktaya değinmektedir: “Tanrı’nın Ruhu, Söz’ün okunmasını özellikle de vaaz edilmesini, günahkarları günah hakkında ikna etmede ve onları imana getirmede, onları kutsallık ve tesellide geliştirerek iman aracılığıyla kurtuluşa götürmede etkin bir yol kılar.”

Bu nedenle, pazar günleri Tanrı’nın Sözü’nü duymaya gelirken, sevinçle ve beklentiyle duymaya ve almaya geliyoruz. Ama aynı zamanda Mezmur 95’in kulaklarımızda çınlayan şu sözleriyle geliyoruz: “Bugün sesini duyarsanız … yüreklerinizi nasırlaştırmayın” (Mez. 95:7-8).

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).