Tanrı’nın Ayrılmaz Sevgisi

Tanrı’nın sevgi dolu şefkatinin sürekliliği ve sadakati, her türlü engel ve denemeye karşı dayanma gücünde kendini gösterir. Bu sadık sevginin en belirgin ifadesi Pavlus’un Romalılar 8’deki öğretisinde görülür:

Öyleyse buna ne diyelim? Tanrı bizden yanaysa, kim bize karşı olabilir? Öz Oğlu’nu bile esirgemeyip O’nu hepimiz için ölüme teslim eden Tanrı, O’nunla birlikte bize her şeyi bağışlamayacak mı? Tanrı’nın seçtiklerini kim suçlayacak? Onları aklayan Tanrı’dır. Kim suçlu çıkaracak? Ölmüş, üstelik dirilmiş olan Mesih İsa, Tanrı’nın sağındadır ve bizim için aracılık etmektedir. Mesih’in sevgisinden bizi kim ayırabilir? Sıkıntı mı, elem mi, zulüm mü, açlık mı, çıplaklık mı, tehlike mi, kılıç mı? Yazılmış olduğu gibi:

“Senin uğruna bütün gün öldürülüyoruz;
 Kasaplık koyun sayılıyoruz.”

Ama bizi sevenin aracılığıyla bu durumların hepsinde galiplerden üstünüz. Eminim ki, ne ölüm, ne yaşam, ne melekler, ne yönetimler, ne şimdiki ne gelecek zaman, ne güçler, ne yükseklik, ne derinlik, ne de yaratılmış başka bir şey bizi Rabbimiz Mesih İsa’da olan Tanrı sevgisinden ayırmaya yetecektir. (Rom. 8:31-39)

Bu metinde elçi Pavlus, on altıncı yüzyıl Reformcularını etkisi altına alan ilkeyi ortaya koyar: Deus pro nobis, yani basitçe “Tanrı bizden yanadır.” Hristiyan tesellisinin kaynağı, bizim Tanrı’dan yana olmamız ya da O’nun tarafında olmamız değildir. Asıl olan, Tanrı’nın bizden yana ve bizim tarafımızda olmasıdır. Tanrı’nın bizden yana olduğunu bilmek, hiç kimsenin ve hiçbir şeyin bize karşı asla galip gelemeyeceğini bilmek demektir. Pavlus’un sorusu açıkça retoriktir: “Tanrı bizden yanaysa, kim bize karşı olabilir?” Cevap çok açık: hiç kimse. Elbette bu, bir Hristiyan’ın hiç düşmanı olmayacağı anlamına gelmez. Aksine, düşmanlarla çevrili olacağız. Nice kalabalıklar bize karşı saf tutacaktır. Ancak Tanrı kendini bize bağladığında, bu çok sayıdaki düşmanın bizi yok etme ihtimali yoktur. Biz, Dotan’daki Elişa gibi, bizim için savaşan göksel ordunun görünmez melekleriyle çevriliyiz.

Hristiyan tesellisinin kaynağı… Tanrı’nın bizden yana ve bizim tarafımızda olmasıdır.

Düşmanlarımızın asla yapamayacağı şey, bizi Mesih’in sevgisinden ayırmaktır. “Ayrılma” bir nevi bölünme demektir. Bunu, boşanmaya giden yolda evliliklerde sıkça bir ara aşama olarak görürüz. Ayrılık boşanmadan önce gelir ve çoğu zaman onun habercisidir. Oysa Mesih ile O’nun gelini arasındaki evlilikte ne boşanma ne de ayrılık vardır. Pavlus’un sözünü ettiği “Mesih’in sevgisi”, bizim O’na olan sevgimiz değil, O’nun bize olan sevgisidir.

Pavlus, Tanrı’nın sağında oturan, dirilmiş ve göğe yükselmiş Rab’bi işaret eder; O, bizim için aracılık eden, büyük Başkâhinimiz’dir. Bizi ayıramayacakları sevgi ve ilgi O’ndan kaynaklanır. Pavlus, bu sevgideki güvenliğimizi tehdit eden belirli şeyleri sıralar: sıkıntı, elem, zulüm, açlık, çıplaklık, tehlike, kılıç.

Bu liste elbette kapsamlı değildir; fakat Mesih’in bizi sevdiğine dair cesaretimizi kırabilecek ya da kuşkuya düşürebilecek bazı şeylere dikkat çeker. Zulüm gördüğümüzde ya da kıtlığın sonuçlarına maruz kaldığımızda, Mesih’in bizi terk ettiğinden korkmaya meyledebiliriz. Oysa Pavlus, bu tehlikeli şeyleri Mesih’e öğrenciliğimizin beraberinde getirdiği acılar olarak görür. Mezmur 44’ten alıntı yapar: “Senin uğruna bütün gün öldürülüyoruz; Kasaplık koyun sayılıyoruz” (Mez. 44:22).

Şehitliğe maruz kalsak bile, böylesi bir acı Mesih’in bize olan sevgisini yok edemez. Bütün bu koşullar içinde, Mesih’in sevgisi sayesinde zafer vardır.

Pavlus, bütün bu durumlarda “galiplerden üstün” olduğumuzu ilan eder. “Galiplerden üstün” ifadesi, Grekçede hypernikon olarak çevrilebilecek tek bir kelimeyi ifade eder. Kelimenin kökü fetih/zafer kavramına atıfta bulunmaktadır. “Hyper” ön eki, kökü güçlendirir. Pavlus’un vurgusu şudur: Mesih’in sevgisi sayesinde, her türlü sıkıntı karşısında yalnızca galipler olmakla kalmayız; fetihte en yüksek düzeye, O’nda zaferin zirvesine ulaşırız.

Grekçe hypernikon kelimesinin Latince karşılığı supervincimus‘tur. Bu, Mesih’te yalnızca galipler değil, süper galipler olduğumuzu ifade eder.

Bu zaferin zirvesine O’nun aracılığıyla ulaşıldığını belirtmek önemlidir. Bu zafer, O olmadan ya da O’ndan ayrı olarak elde edilmez. Pavlus burada Mesih’i “bizi seven” olarak tanımlıyor.

Pavlus daha sonra bizi Mesih’in sevgisinden ayıramaya gücünün yetmeyeceğine inandığı şeylerin bir listesini daha verir. Bu listede ölüm, yaşam, melekler, yönetimler, şimdiki şeyler, gelecek şeyler, güçler, yükseklik, derinlik ve yaratılmış diğer her şey yer almaktadır.

Bir kez daha, Pavlus’un verdiği liste kapsamlı değil, örnekleyicidir. Bir gerçeği iletmek için abartı kullanır. Meleklerin bile bizi Mesih’teki Tanrı sevgisinden zorla koparmaya gücü yetmez. Ne açık ve mevcut bir tehlike ne de gelecekteki bir tehdit, bizi O’ndan ayırabilecek güce sahiptir. Doğanın güçleri, yönetimlerin güçleri, cehennemin güçleri; hiçbiri bizi Mesih’ten koparamaz. Tanrı’nın Mesih’teki sevgisi karşısında bu yaratılmış güçlerin acizliği açığa çıkar.

Romalılar 8’de Pavlus’un söz ettiği bu ayrılmaz sevginin, özellikle Tanrı’nın seçilmişlerine yönelik olduğunu görmek önemlidir. Bu ayrılmaz sevginin güvencesinden yararlananlar seçilmişlerdir. Tanrı’nın Mesih’teki ayrılmaz sevgisine ilişkin bu tartışma, seçilmişlik bağlamı içinde yer alır. Pavlus, Tanrı’nın bizden yana olduğunu ilan ettiğinde, buradaki “biz”, seçilmişler olarak tanımlanır. Pavlus retorik olarak sorar: “Tanrı’nın seçtiklerini kim suçlayacak? Onları aklayan Tanrı’dır” (Rom. 8:33).

Pavlus’un sözünü ettiği “Mesih’in sevgisi”, bizim O’na olan sevgimiz değil, O’nun bize olan sevgisidir.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).