Dua Neden Bir Lütuf Aracıdır?

Dua neden bir lütuf aracıdır? Westminster Kısa Kateşizmi duanın bir lütuf aracı olduğunu basitçe belirttiği için bu ilginç bir sorudur: “Mesih’in bize kurtuluşun yararlarını ilettiği dışsal ve olağan araçlar, buyrukları, özellikle de Söz’ü, sakramentler ve duadır; bunların hepsi seçilmişlerde kurtuluş için etkin olurlar” (Soru 88). Ama neden? Bu soruya doğru bir yanıt verebilmek için, “lütuf aracı” ile ne kastedildiğini anlamamız gerekir.

Teologlar media gratia‘yı ya da lütuf araçlarını, Tanrı’nın lütfunu yüreklerimize işlediği kanallar olarak tanımlarlar. Yerel su kaynağından evinizin musluklarına su taşıyan borular gibi, Tanrı da kurtuluşumuzun bereketini kateşizmde belirtildiği gibi bu “dışsal ve olağan araçları” kullanarak bahşeder. Belki de Tanrı’nın araçları nasıl kullandığını en açık şekilde görebilmek ve sorumuzu yanıtlamak için yardım alabilmek üzere kateşizmde bahsedilen ilk iki araca, yani Tanrı Sözü ve sakramentlere bakmalıyız.

Rab, Söz’ün vaaz edilmesiyle günahkârlara kurtuluş getirir, çünkü Ruhu onlara işitmeleri ve iman etmeleri için iman bahşeder (Rom. 10:17). Daha sonra Söz’ü halkını kutsamak için kullanır. Pavlus’un Efesli ihtiyarlara söylediği gibi, “Şimdi sizi Tanrı’ya ve O’nun lütfunu bildiren söze emanet ediyorum. Bu söz, sizi ruhça geliştirecek ve kutsal kılınmış olan bütün insanlar arasında mirasa kavuşturacak güçtedir” (Elç. 20:32, vurgu eklenmiştir).

Aynı şekilde, vaftiz ve Rab’bin Sofrası sakramentleri de Rab’bin halkına kurtuluşun yararlarını tam olarak sunmak için kullandığı araçlardır. Roma Katolik Kilisesi’nin öğrettiği gibi, sakramentlerin işlerine katılarak kurtuluş elde etmekten bahsetmediğimiz açıktır. Aksine, zaten verilmiş olan iman ve zaten alınmış olan aklanma sayesinde, Rab bize kurtuluşumuzun tüm faydalarını sakramentlerde sunar. Vaftizimiz günahlarımızın bağışlandığının bir işareti ve mührüdür (Elç. 2:38). Rab’bin Sofrası bize “Mesih’in kanına paydaş” olmamızı sağlayan bir “şükran (lütuf) kâsesi” ve “Mesih’in bedenine paydaş” olmamızı sağlayan “bölüp yediğimiz ekmektir” (1.Ko. 10:16). Kutsallaştıran ve güçlendiren lütuf, sakramentler aracılığıyla deneyimlenir.

Daha sonra duaya gelecek olursak, Kutsal Yazılar’da benzer şekilde duanın göklerdeki Babamız’ın bizi kutsadığı (bereketlediği) bir kanal olduğunu görürüz. Mezmur yazarı der ki,

Kulak ver duama, ya RAB;
Yalvarışlarımı dikkate al! (Mez. 86:6)

Bu basit ama derin yürek haykırışı, mezmur yazarının, tıpkı yukarıdaki kateşizmin cevabı gibi, duanın lütuf aramak için bir araç olduğunu varsaydığını gösterir. Yine de sorumuza dönecek olursak, dua neden bir lütuf aracıdır? Hristiyanlar olarak, şefkatli Başkâhinimiz Mesih’in oturduğu lütuf tahtına güvenle yaklaşmalı, O’na dua ederken ihtiyaç anında bize lütufta vereceğini bilmeliyiz (İbr. 4:15-16). Pavlus Efes’teki kilisenin Tanrı’nın sınırsız sevgisini anlamaları yönünde güçlenmesi için dua etmiştir (Ef. 3:14-19). Dua etmek, kutsalların ruhsal bir topluluk hâlinde büyümesine neden olur (Elç. 2:42). Mesih’in onlara kurtuluş lütfunu getirebilmesi için imansızlar için dua edilir (Rom. 10:1).

Duanın kendisi Tanrı Sözü’ne bağlıdır. Tanrı Sözü’nü vaaz edilirken duyarak ya da harikulade gerçeklerini okuyarak içimize çektiğimizde, Tanrı’nın Ruhu’yla dolmuş oluruz. O zaman, dua ederken, Ruh’un sözlerini ve Tanrı’nın isteğini Rab’be geri veririz. Dua etmek, lütfu deneyimlemenin ne kadar harika bir yoludur!

Bu makale “Hristiyan Öğrenciliğinin Temelleri” serisinin bir parçasıdır. Orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).