Çocuklarımıza Bağışlamayı Öğretmek

Ebeveynler benzetmeler gibidir. Hayatlarımız çocuklarımıza hikâyeler anlatır. Hayatlarımızın anlatmasını umduğumuz büyük Müjde hikâyesi, bağışlama hikâyesidir. Tanrı bizi Mesih’te bağışlar ve Tanrı’nın bağışlayıcılığının canlı bir tanığı, bizdeki bağışlayan yürektir; sadece alan değil, aynı zamanda veren bir yürektir. Çocuklarımıza bağışlamayı öğretmeye Müjde ile başlamalıyız ama aynı zamanda hayatlarımızla da onlar için bağışlamanın benzetmeleri olmalıyız.

Bağışlamayla ilgili en çarpıcı benzetmelerden biri olumsuz bir şekilde anlatılır: bağışlamayan köle benzetmesi. Bu benzetmede, aşırı fazla borcu olan bir köle fazlaca bağışlanır, ancak sonra dönüp başka birinden kendisine olan nispeten az borcu talep eder (bkz. Mat. 18:21-35).  Bu benzetme, bağışlanan kişinin bağışlamamasının ne kadar tutarsız olduğunu vurgular, ancak İsa’nın böyle bir tutarsızlığı vurgulaması, bize önce bağışlanarak bağışlayan kişi olabileceğimizi dolaylı olarak öğretir. Bu nedenle, çocuklarımıza bağışlamayı, Mesih’in beden alması, ölümü, dirilişi ve göğe yükselişi sayesinde bağışlandığımız müjdesiyle öğretiriz.

Heidelberg Kateşizmi, Elçilerin İnanç Bildirgesi’ni açıklarken, Müjde’deki bağışlanmamızın boyutunu anlamamıza yardımcı olur:

Soru: “Günahların affı” hakkında neye inanırsın?
Cevap: Tanrı, Mesih’in gereken bedeli ödemiş olması uğruna, benim günahlarımı ve yaşamım boyunca mücadele edeceğim bozulmuş doğamı bundan böyle hatırlamaz, ancak lütfuyla, bana Mesih’in doğruluğunu isnat eder (sayar); öyle ki, Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde asla mahkûm edilmeyeyim. (Soru&Cevap 56)

Burada belirtildiği gibi, sahip olduğumuz bağışlanma çok büyüktür; Mesih’te güvence altına alınmıştır ve sonsuzdur. Çocuklarımıza öğreteceğimiz bir sonraki ders, eğer Müjde’de bu şekilde bağışlanıyorsak, başkalarını da aynı şekilde bağışlamamız gerektiğidir.

Çocuklarımıza, başkalarını bağışlamalarının kendi bağışlanmalarına benzemesi gerektiğini öğretiriz:

• Bağışlamamız, tıpkı Tanrı’nın “Mesih’in gereken bedeli ödemiş olması uğruna” bizi bağışladığı gibi, Mesih uğruna ve O’nu onurlandırmak için olmalıdır.
• Bağışlamamız unutkan olmalıdır, tıpkı Tanrı’nın günahlarımızı “bundan böyle hatırlamayacağı” gibi, biz de geçmiş günahları hatırlamamalıyız.
• Bağışlamamız tutarlı olmalıdır, tıpkı Tanrı’nın “yaşamım boyunca mücadele edeceğim bozulmuş doğamı” bağışlaması gibi.
• Bağışlamamız lütufkâr olmalıdır, tıpkı Tanrı’nın “lütfuyla” bize Mesih’in doğruluğunu saydığı gibi, biz de taleplerimizden vazgeçmeliyiz.
• Bağışlamamız, başkalarını bizim yargımızdan korkmaktan kurtarmalıdır, tıpkı bizim Tanrı’nın huzurunda bir daha “asla mahkûm edilmeyeceğimiz” gibi, biz de onların geçmiş günahlarını onlara karşı kullanmayı bırakmalıyız.

Bir ebeveyn olarak korkutucu olan şey şudur: Çocuklarımız Müjde’yi ve bağışlamanın ne olduğunu öğrendiklerinde, bağışlamayan köleler gibi davrandığımızda bizim tutarsızlığımızı fark edebileceklerdir.  Ebeveynler olarak bu duruma düşmemizin bir yolu, çocuklarımızla geçmişi gündeme getirmektir. Onlara suçluluk hissettirmek, hayal kırıklıklarımızı dile getirmek veya itaat etmelerini sağlamak için “Sen hep böyle yapıyorsun…” gibi şeyler söyleyebiliriz. Böyle konuştuğumuzda, farkında olmadan bağışlamayan köleler benzetmeleri hâline geliriz.

Ama umudumuzu kaybetmemeliyiz. Bağışlamanın olumlu benzetmeleri de olabiliriz. Bağışlayan köleler benzetmeleri olan ebeveynler, bağışlama konusunda açıktırlar ve çocukların bağışlama konusunda bir şeyler öğrenmesinin en iyi yolu da, birbirimizi bağışlamamızdır.

Ebeveynler, çocuklarınızdan düzenli olarak af dileyin. Onların da sizin gibi günah ve adaletsizliğe tepki gösteren yürekleri vardır. İtiraf edilmemiş günahların aranıza girmesine izin vermeyin ve çocuklarınız size karşı günah işlediğinde, onları da af dilemeye teşvik edin. Bu, onlara karşı sert davranmamak ve böylece onların günahları hakkında rahatça konuşabilmelerini sağlamak anlamına gelir. Onlar küçükken, günahlarının ne olduğunu söyleyin ve “Üzgünüm” demenin ötesinde nasıl af dileyeceklerini öğretin. Onlara “Beni affeder misin?/Beni bağışlar mısın?” diye sormayı öğrettiğimizde, günah ve barışma hakkında çok daha güçlü bir mesaj vermiş oluruz.

Çocuklarınız birini bağışlamakta zorlandığında, bu konuda onlarla birlikte dua edin. Çocuklarınız küçükken ve henüz kimseye kin besleme farkındalığına sahip olmadığında bile, onlarla birlikte her gün dua edin ki bağışlayıcı yürekler geliştirebilsinler. Dua, yürekleriyle dolaylı bir şekilde iletişim kurmanın en iyi yollarından biridir. Özellikle de sizin doğrudan talimatlarınızı dinlemeye yanaşmadıklarında çok yararlıdır. Duayı, Ruh’un onların yüreklerini yumuşatması için dolaylı bir yol olarak kullanın.

Aile harikadır. Ancak bazen de değişken olabilir. Ailece düzenli bir dua alışkanlığı oluşturun. Bu, yemek zamanlarında dua etmek kadar kolay olabilir. Bu düzenli alışkanlık, günde sadece bir öğünde olsa bile, kaçınılmaz gerginlikler ortaya çıktığında bize Rab’bin huzuruna çıkma fırsatı verir. Bir kavga çıktığında, İsa bizi barışmaya çağırır. Ortamı yumuşatmanın bir yolu, dua ederek yardım istemektir. Yemek zamanında şükran duası etmenin sıradanlığı, bu tür istekleri şaşırtıcı ama en önemlisi sıradan hâle getirir.

Çocuklarımızla bağışlama konusunda açık olmalıyız ve evlerimizde böyle bir açık alan yaratıldığında, barışmanın getirdiği huzuru titizlikle korumalı ve artık birbirimize karşı günah işlememeliyiz. Ama günah işlediğimizde de, bağışlarız.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).