Çünkü Tanrı Dünyayı O Kadar Çok Sevdi Ki

Her Hristiyan sınırlı kefarete inanır. Bu, Arminyusçu dostlarıma saçma gelebilir; çünkü Lütuf Doktrinlerindeki Sınırlı Kefaret doktrinini yalnızca Kalvinistlerin benimsediği uzun zamandır varsayılır. Ama İsa Mesih’in ölümü (sadece potansiyel bir kefaret olarak değil) gerçek bir kefaret olarak kabul ediliyorsa, evrenselcilik yalanına inanmadığınız sürece sınırlama sorusundan kaçamazsınız.

Mesih’in ölümünün günahlar için gerçekten kefaret sağladığını kabul etmek, kurtaran işinin genişliğinden söz eden o harika metinleri nasıl yorumlayacağımızı belirler. Örneğin, Yuhanna şöyle yazar: “[İsa] günahlarımızı, yalnız bizim günahlarımızı değil, bütün dünyanın günahlarını da bağışlatan kurbandır” (1.Yu. 2:2). Buradaki seçenek Kalvinizm ile Arminyusçuluk arasında değildir. Kalvinizm ile evrenselcilik arasındadır. Eğer “dünya” ifadesi, “yaşamış ve yaşayacak olan her bir insan” anlamına geliyorsa, o zaman kefaretin nesnel doğası gereği herkes kurtulacaktır. Hiçbir günahın bedeli ödenmemiş kalmayacaktır; iman etmeme günahı da dâhil.

Kutsal Kitap’ın cehennem ve yargı hakkındaki öğretilerini ciddiye alan hiç kimse evrenselciliği kabul etmez. Bu da Yuhanna’nın burada “dünya” kelimesini, yaşamış ya da yaşayacak olan her bir kişiyi ifade etmekten farklı bir anlamda kullandığını gösterir (ki bunu sık sık yapar; bkz. Yu. 14:19; 16:8; 18:20; 1.Yu. 2:15). Yuhanna’nın amacı, dünyanın sahip olduğu tek Kurtarıcı’nın İsa olduğunu vurgulamaktır. O’nun ölümü insanları yalnızca Yahudiler arasından ya da Amerikalılar arasından ya da herhangi bir tek gruptan değil, bütün dünya içinden kurtarır.

Kalvinizm bir yandan evrenselcilik sapkınlığından, öte yandan kefaretin nesnel doğasını küçültme hatasından korur. Kalvinist kişi, İsa’nın ölümünün tasarlandığı herkes için kurtuluşu sağladığını kabul eder. Başka bir deyişle, kefaret, kapsamı ve amacı bakımından sınırlı görülür. Mesih’in uğruna öldüğü herkes kurtulacaktır.

Buna karşılık Arminyusçuluk, bu tür hatalara karşı başarılı bir şekilde koruma sağlayamaz. Arminyusçu kişi, İsa’nın ölümünün tarihteki her bir insanı kurtarmak üzere tasarlandığını, fakat bunu fiilen gerçekleştirmediğini iddia eder. Bu durumda kefaret, amaçlandığı herkesin kurtuluşunu sağlamamış olur. Başka bir deyişle, Arminyusçu görüş, kefaretin kapsam bakımından sınırsız olduğunu iddia ederken, etkinlik bakımından sınırlı olduğunu kabul etmek zorunda kalır. Evrensel amacını gerçekleştirmede başarısız olmuştur.

Bu iki görüş arasındaki fark, vadinin bir ucundan diğer ucuna kadar uzanan dar bir köprü ile, yalnızca yarısına kadar giden ama daha geniş olan bir köprü arasındaki fark gibidir. Sizi karşıya ulaştırmıyorsa, ne kadar geniş olduğunun ne önemi var?

İşte bu fark, Charles Spurgeon’un Kalvinizmden çok Arminyusçuluğu Mesih’in kefaretini sınırladığını savunmasına neden olmuştur. Arminyusçu şöyle der:

Eğer belirli kurtuluş koşulları karşılanırsa, o zaman “Mesih herhangi birisi kurtulabilsin diye öldü.” Peki, Mesih’in ölümünü sınırlayan kimdir? Elbette siz. Siz, Mesih’in hiç kimsenin kurtuluşunu kesin olarak güvence altına almak üzere ölmediğini söylüyorsunuz. Mesih’in ölümünü bizim sınırladığımızı söylediğinizde size karşı gelip “Pardon ama hayır, bunu yapan sizsiniz” diyoruz. Biz diyoruz ki, Mesih öyle bir şekilde öldü ki sayısı kimse tarafından sayılmayacak bir topluluğun kurtuluşunu kesin olarak güvence altına aldı; öyle ki onlar Mesih’in ölümü sayesinde yalnızca kurtulabilir değil, gerçekten kurtulmuşlardır, kurtulacaklardır ve hiçbir şekilde kurtulmamış olma tehlikesiyle karşı karşıya kalamazlar. Sizin kefaretiniz size kalsın; onu elinizde tutabilirsiniz. Biz, onun uğruna asla kendi kefaretimizden vazgeçmeyeceğiz. (Spurgeon’s Sermons, cilt 4, s. 228)

Peki Spurgeon’un bu kadar tutkuyla savunduğu “bizim” kefaret anlayışımız nedir? Özellikle şudur: İsa, çarmıhta kanını döktüğünde kurtarmayı amaçladığı herkes için gerçekten kurtuluşu gerçekleştirmiştir. Nasıl ki eski antlaşma altında başkâhin kurban hizmetini yerine getirirken göğüslüğünde İsrail’in on iki oymağının adlarını taşıdıysa, yeni antlaşma altındaki yüce Başkâhinimiz de kendini onların günahları için kurban olarak sunarken halkının isimlerini yüreğinde taşımaktaydı.

Yuhanna 10. bölümde İsa, kefaret eden ölümünün özel hedefini açıkça ilan eder. Kendisine “İyi Çoban” der ve şöyle devam eder: “İyi çoban koyunları uğruna canını verir” (Yu. 10:11). Bundan kısa süre sonra koyunlarını, Baba tarafından kendisine verilmiş olanlar olarak tanımlar. Ayrıca bazı iman etmeyen İsraillilere açıkça şöyle der: “Siz iman etmiyorsunuz. Çünkü benim koyunlarımdan değilsiniz” (Yu. 10:26–29)

Rabbimiz’in Yuhanna 17’deki başkâhinlik duası da aynı türden sınırlı kapsamı gösterir. Halkı uğruna kendisini kurban olarak sunmaya hazırlanırken, özellikle -hatta yalnızca- onlar için dua eder. Onlar, Baba’nın dünyadan kendisine verdiği kimselerdir (Yu. 17:6). Bunun sonucu olarak kâhinsel şefaati de onlarla sınırlıdır: “Onlar için istekte bulunuyorum. Dünya için değil, bana verdiğin kimseler için istekte bulunuyorum. Çünkü onlar senindir” (Yu. 17:9). İsa’nın, yerlerine geçecek kurban olarak ölmeye hazırlandığı kişiler için dua etmemesi düşünülemez. O’nun dua ettiği kişiler, uğruna öldüğü kişilerin ta kendisidir.

Sınırlı kefaret ya da belirli kurtarış öğretisi, Mesih’in ölümünde herhangi bir yetersizlik olduğunu ima etmez. Acı çekenin kim olduğu göz önüne alındığında, İsa’nın ölümü sonsuz değere sahiptir. Dort Kanonları bu noktayı vurgulamak için büyük çaba gösterir ve açıkça şöyle ilan eder: “Tanrı Oğlu’nun ölümü… sonsuz değer ve kıymete sahiptir ve bütün dünyanın günahlarını bağışlamaya fazlasıyla yeterlidir” (2.3).

Kefaretteki sınırlılık, Tanrı’nın İsa’yı çarmıha göndermedeki niyeti ve amacından kaynaklanır. Mesih’in kurtaran işi, kendi halkı -Baba’nın kendisine verdiği kişiler- için belirli bir kefaret olarak tasarlanmıştır. O’nun ölümü seçilmişleri kurtarmayı amaçlamıştır.

İsa, tüm kurtaran hizmetinin ilahi olarak önceden düzenlenmiş bir planın yerine getirilmesi olduğunu öğretir. Yuhanna 6:38–39’da demek istediği budur:

Çünkü kendi isteğimi değil, beni gönderenin isteğini yerine getirmek için gökten indim. Beni gönderenin isteği, bana verdiklerinden hiçbirini yitirmemem, son gün hepsini diriltmemdir.

Teologlar, tarih başlamadan önce Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un düşmüş insanlığın kurtuluşunu gerçekleştirmeyi kararlaştırdığı bu düzenlemeye “kurtuluş antlaşması” derler. Baba, sırf merhamet ve lütfundan ötürü bazı kişileri kurtuluş için seçmiştir (Rom. 9:11–13; Ef. 1:4; 2.Se. 2:13). Bu seçilmişleri Oğul’a vermiştir (Yu. 6:37, 39; 17:6, 9, 24). Oğul da beden alarak gerçekleştirdiği kurtaran görevi aracılığıyla onların kurtuluşunu tamamlamayı üstlenmiştir (Mar. 10:45; Yu. 10:11). Bu ilahi plana uygun olarak, Kutsal Ruh, Mesih’in işini, Baba’nın Oğul’a verdiği ve Oğul’un uğruna öldüğü kişilere uygulamak üzere Baba ve Oğul tarafından dünyaya gönderilir (Yu. 15:26; 16:5–15).

Kefarete dair bu görüş, müjdelemenin başarısını güvence altına alır. Tanrı’nın, Müjde’nin duyurulması aracılığıyla kesin olarak kurtulacak bir halkı vardır. Tanrı onları seçmiştir. Mesih onlar için ölmüştür. Ruh da, kurtuluş mesajı aracılığıyla onlarda yeniden doğuşu gerçekleştirecektir. Bu gerçek, Korint’te karşılaştığı cesaret kırıcı durumlar karşısında Pavlus’u ayakta tutmuştur (Elç. 18:9–10) ve bugün de yalnızca yerel değil, küresel ölçekte müjdeleme çabalarımızda bizi ayakta tutacaktır (Vah. 5:9).

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).