Hristiyan Olgunluğu Nedir?

Bahçemizde küçük bir elma ağacı var. Her yıl biraz daha büyüyor ve meyvesi biraz daha çoğalıyor. Yıllar içinde olgunlaştı ve bu olgunluğun meyvesinden yararlanmak bizim için bir bereket oldu.

Pek çok yönden bu, Hristiyan yaşamının bizi çağırdığı şeyin bir resmidir: giderek artan şekilde meyve veren bir büyüme. Bu nedenle şöyle okuruz: “Bunun için … olgunlaşmaya doğru ilerleyelim” (İbr. 6:1 – Bünyamin Candemir Çevirisi).

Olgunluğun Örneği

Hristiyan olgunluğu bize Rab İsa’da gösterilmiştir. Bizler O’na benzer kılındıkça olgun ve meyve veren kişiler oluruz.

Rab İsa’nın insan olarak yaşadığı hayatın gerçekliğini küçümseme eğilimi vardır. Oysa Mesih’in yaşamında gerçek bir olgunlaşma süreci vardı. O, kusursuz bir bebek, çocuk ve yetişkindi. Bu aşamaların her birinde günahsız biçimde olgunlaştı.

Luka 2:40’ta bize şöyle denir: “Çocuk büyüyor, güçleniyor ve bilgelikte yetkinleşiyordu. Tanrı’nın lütfu O’nun üzerindeydi.” Calvin’in belirttiği gibi, “Mesih gerçek bir insan oldu … insan doğasından ayrılması mümkün olmayan her şeyi isteyerek üzerine aldı.” Buna olgunlukta büyüme de dahildir.

Mesih, Babası’nın kendisine Söz’ü öğretmesiyle olgunlaştı:
Eğitilenler gibi dinleyeyim diye
kulağımı uyandırır her sabah. (Yşa. 50:4)

Ayrıca düşmüş bir dünyadaki yaşamın denemeleri ve acıları aracılığıyla da olgunlaştı. İbraniler mektubunun yazarı şöyle der: “Çektiği acılarla söz dinlemeyi öğrendi” (İbr. 5:8). İsa’nın itaati her aşamada kusursuzdu, fakat çektiği acılar O’nu giderek daha büyük bir itaate ve olgunluğa yöneltti.

Olgunluğun Araçları

Mesih yalnızca olgunluğun örneği değildir; aynı zamanda Hristiyan olgunluğunun aracıdır. Meyve ancak ağaca bağlı olduğunda büyüyebilir. Wamphray’lı John Brown şöyle der:

İnsan, Mesih’le birleşip iman aracılığıyla O’nunla bir olmadıkça, yozlaşmış arzuların öldürülmesi ve yeni insanın büyümesi için Rab İsa’dan gelen canlılıktan pay alamaz.

Olgunluk “O’nda” gelişir.

Bu olgunluk, Mesih’in belirlediği araçlardan yararlanılarak gelişir. Pavlus, Efesliler 4’te İsa’nın kiliseye çobanlar ve öğretmenler verdiğini söyler ve bunların bize “yetkinliğe, Mesih doluluğundaki olgunluk düzeyine” erişmek için verildiğini açıklar (Ef. 4:11, 13). Tanrı’nın kilisesine verdiği pastörlerden yararlanarak artık “çocuklar olmayacağız. Tersine, sevgiyle gerçeğe uyarak bedenin başı olan Mesih’e doğru her yönden büyüyeceğiz” (Ef. 4:14-15). Söz’ün öğretisine dikkat etmek, öğretisel sağlamlık getirir ve sahte öğretişler tarafından yoldan çıkarılmamızı engeller. Bu bizi başımız olan Mesih’e benzer hâle getirir. İşte olgunluk budur. Vaizlerin hedefi, dinleyicilerinde bu olgunluğu görmektir: “Her insanı Mesih’te yetkinleşmiş olarak Tanrı’ya sunmak için herkesi uyararak ve herkesi tam bir bilgelikle eğiterek Mesih’i tanıtıyoruz” (Kol. 1:28).

Mesih’e benzer olgunluk aynı zamanda dünyada acı çekme deneyimiyle de gelir. Romalılar 5:3–4 şöyle der: “Sıkıntılarla da övünüyoruz. Çünkü biliyoruz ki, sıkıntı dayanma gücünü, dayanma gücü [karakteri], [karakter] de umudu yaratır.” Düşmüş bir dünyadaki yaşamın denemeleri ve sıkıntıları Mesih’e benzer karakterimizi geliştirir.

Söz’ün öğretisiyle bereketlendikçe ve yaşamın denemeleri aracılığıyla kutsallaştırıldıkça olgunlukta büyüme olacaktır. Süleyman’ın Özdeyişleri şöyle der: “Bilge kişiyi eğitirsen daha bilge olur” (Özd. 9:9). Çektiğimiz acıların “böyle eğitilenler için … sonradan esenlik veren doğruluğu üret[eceği]” bize bildirilir (İbr. 12:11).

Olgunlaşmamışlığın Belirtileri

Olgunluk, Mesih’e benzerliktir. Ama olgunluğun ne olduğunu, onun karşıtı olan olgunlaşmamışlıktan da görebiliriz. İbraniler 5:12–14’te olgunlaşmamışlığın geniş bir tasviri verilir. İmanlıların “Tanrı sözlerinin temel ilkeleri” konusunda bilgisiz oldukları, “katı yiyecek değil”, “süt gerekli” olduğu ve “iyi ile kötüyü ayırt etme” konusunda başarısız oldukları söylenir. Sütün ve çocukluğun kendi zamanı ve yeri vardır (1.Pe. 2:2; 1.Ko. 13:11). Ancak Hristiyanların öğreti konusunda bilgisiz kalmaları ya da doğru ile yanlış konusunda ahlâki kesinlikten yoksun olmaları amaçlanmamıştır. Hayır, Hristiyan olgunluğu bunların tam tersidir.

Olgunlaşmamışlığın başka bir belirtisi 1. Korintliler 3:1–3’te ortaya konur. Pavlus Korintlilere “Mesih’te henüz bebeklik çağında olanlar” diye hitap eder ve aralarında “kıskançlık ve çekişme” olduğunu söyler. Kilise içindeki kişilik merkezli bölünmeler ruhsal olgunlaşmamışlığı ortaya koyar. Buna karşılık Hristiyan olgunluğu, imanlılar arasında birliği sevmektir.

Sonuç

Hristiyanlar bu yaşamda hiçbir zaman kusursuz olgunluğa erişemeyeceklerdir. Büyümeye her zaman ihtiyaç vardır. Bizler “Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in lütfunda ve O’nu tanımakta ilerle[meye]” çağrıldık (2.Pe. 3:18). Tam olgunluğumuz gökte bizi beklemektedir. O’nu gördüğümüzde O’na benzer olacağız (1.Yu. 3:2). Olgunluğun bütün yüceliği yalnızca o gün bizim olacaktır. Şimdilik ise bizler, “Rab’bin yüceliğini görerek yücelik üstüne yücelikle O’na benzer olmak üzere değiştiriliyoruz” (2.Ko. 3:18).

Mesih’e benzer olarak tam olgunluğa erişeceğimiz gün kesindir: “Tanrı önceden bildiği kişileri Oğlu’nun benzerliğine dönüştürmek üzere önceden belirledi. Öyle ki, Oğul birçok kardeş arasında ilk doğan olsun” (Rom. 8:29). Mesih’te olgunlaşacağız. Ne muhteşem bir umut!

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).