Umutsuzlukla Nasıl Başa Çıkabilirim?

Eğer umut yaşama yönelik bir özlem ise, umutsuzluk sona yönelik bir özlemdir. Kutsal Kitap’ta retem çalısının altında oturan İlyas (1.Kr. 19:1–10), doğduğu güne lanet eden Eyüp (Eyü. 3) ya da çektiği sıkıntı yüzünden yaşamaktan umudunu kesecek kadar ezilen Pavlus (2.Ko. 1:8) gibi, diri bir umuda yeniden doğmuş imanlılar da ızdırap zamanlarında kendilerini kapana kısılmış hissedebilirler.

Mezmur yazarı şöyle yakarmıştır:
Bütün dalgaların, sellerin
üzerimden geçiyor. (Mez. 42:7)

Eyüp ise, “Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı” diye ağıt yakmıştır (Eyü. 17:1). Bunlar yalnızca şiirsel ifadeler değildir; acının, yaratılış düzenimiz gereği taşıyabileceklerimizin ötesine uzanabildiği bir gerçeği yansıtır.

Umutsuzluk sadece muhtemel adaylar olarak düşünebileceğimiz kişilere -yani karamsarlara, hoşnutsuzlara ya da anlayışı kıt olanlara- gelmez. Hayır; Charles Spurgeon, Martyn Lloyd-Jones ve John Bunyan gibi diri ve gayretli kutsallar bile derin ızdırap ve acı dönemleri yaşamışlardır. Umutsuzluk mizaç ya da ruhsal olgunluğa göre ayrım yapmaz.

Umutsuzluk içindeki kişi tek bir şey ister: ondan kurtulmak. Bu mücadelenin doğasında, çözüm ya da kaçış olmaksızın yenilgi ve anlamsızlık şeklindeki güçlü bir yanılsama vardır. Mezmur yazarı bunu şöyle tasvir etmiştir:

Derin sulara battım,
Sellere kapıldım. (Mez. 69:2)

Fırtınalı bir denizde su üstünde kalmaya çalışmak gibi, göz önünde boğuluyormuşuz ama kurtuluşun erişiminden bir adım ötede kalmışız gibi hissedebiliriz.

İster yavaş bir düşüş, ister zihnin ve ruhun bir anda uçurumun kenarına itilmesi olsun, umutsuzluk imanlının umudunun gerçekliğini çarpıtır ve bedenin, zihnin ve ruhun kapasitesini azaltır. Bu nedenle yenilenme (onarılma); zayıflığımızda Mesih’e yaslandıkça ve itaat, sabır ve umut gibi umutsuzluğun ivmesini kıran “küçük” adımlarla imanı uyguladıkça, algının ve kapasitenin yeniden tesis edilmesini içerir.

Düşünce Döngüsünü Kırmak

Bunyan’ın Çarmıh Yolcusu adlı eserinde, Hristiyan, Dev Umutsuzluk’un kalesinde acı çekerken, karanlık bir yanılsama değildi; elle tutulur, boğucu bir gerçeklikti. Benzer şekilde biz de son derece kasvetli koşulların ortasında olabiliriz; fakat umutsuzluk bu koşulları zihnimizde durmaksızın döndürürken Mesih’teki umudumuzu bulanıklaştırır. Hristiyan’ın kurtuluşu karanlık sona erdiği için değil, cebindeki vaat anahtarını kullanmayı hatırladığı için gerçekleşti.

Tanrı’nın Sözü düşüncelerimizi düzenli olarak durdurmalı ve yeniden biçimlendirmelidir. Terk edilmişlik hissi üzerinize çöktüğünde, O’nun sizi asla terk etmeyeceğini ve yüzüstü bırakmayacağını vaat ettiğini hatırlayın. Derinlikler Tanrı’nın erişiminin ötesindeymiş gibi göründüğünde, O’nun ölüler diyarının derinliklerine kadar indiğini anımsayın. Ne için dua edeceğinizi bilmediğinizde, Ruh’un sizin için iniltilerle aracılık ettiğini bilin.

Bedene Özen Göstermek

İlyas ezilmiş hissettiğinde, Tanrı ona yiyecek, dinlenme ve kendi varlığını verdi. Bizler tükenince yenilenmeye ihtiyaç duyan sınırlı kapasitelerle yaratıldık. Bu nedenle alçakgönüllülük; günlük egzersiz yapmayı, yeterli uyumayı, bedenimizi beslemeyi, güneş ışığında vakit geçirmeyi, tıbbi yardım aramayı ve sorumlulukları zorla sürdürmek yerine kendimize dinlenme izni vermeyi gerektirir. Fiziksel ihtiyaçlarımıza özen göstermek önemsiz ya da boşuna gibi görünebilir; oysa bu, yaratılmışlığımızın sınırlarını onurlandırma ve Tanrı’nın sağlayışına güvenme yönünde güçlü bir itaat eylemidir.

Dışa Yönelmek

Bir hayatta kalma içgüdüsü gibi, umutsuzluk acı çekenin her yanını sarar; benmerkezci bir içe kapanmayı ve izolasyonu dayatır. Çarpıtılmış içe bakışın güçlü kıvrımı, başkalarıyla zaman, ilgi ve mevcudiyet alışverişiyle zayıflatılabilir. Başkalarını içeri almak iyidir; yalnızca sevgi almak için değil, konuşma ve dikkat aracılığıyla sevgi vermek için de iyidir. Küçük ilgi eylemleri, başkalarını öncelik hâline getirir ve benmerkezciliğe doğru çekime karşı güçlü karşı hamleler olur. Çevrenizdekiler için dua edin, teşvik edici bir not gönderin, bir sohbeti onlara odaklayın; bunların hepsi Tanrı’ya ve komşuya dönük bir duruşu yeniden tesis eden özgürleştirici yollardır.

Rutinin Kurtarıcı Gücü

Umutsuzluk bizi yaşamın temel unsurlarına indirgediğinde, bu temelleri kurtuluşumuzun bir parçası olarak benimseyelim. Günlük rutinler, ne kadar küçük olursa olsun, düzen getirir. Her sabah kalkmak, çamaşır yıkamak ya da çimleri biçmek gibi basit işler normallik ve amaç için birer can simidi hâline gelir. Çabalar mekanik hissettirse bile, sıradaki işi yapmak bir umut eylemidir. Küçük şeylerde sadakat (Lu. 16:10), kapasitemizi yeniden inşa eder, anlam ve amacı teyit eder ve sıradan olanı kurtuluşa dönüştürür.

Yaratılışın Tesellisi

Korku büyüdüğünde, Tanrı’nın yüceliği ve egemenliği karşısında küçüklüğümüzü hatırlamak ferahlık getirir. Tanrı, bizi de dâhil olmak üzere tüm yaratılışı bir arada tutar. Eyüp’ün umutsuzluğu, Tanrı’nın göklerde Oryon’un kemerinden denizin kapılarına kadar her şeyi ayakta tutan karakterini ve egemenliğini sergilemesiyle tapınmaya dönüştü. Doğada yürüyüş yapmak, yıldızların altında uzanmak, çiçek dikmek, hayvanlarla ilgilenmek; yaratılışın güzelliği bizi teselli eder ve Tanrı doğal dünya aracılığıyla hizmet ederken bakış açımızı yeniden yönlendirir.

Sabırla Dayanmak

Karanlık sürdüğünde ve rahatlama gelmediğinde, acıdan umuda giden sürecin tahammül gerektirdiğini hatırlayın. Bu, zaman ve güven demektir. Bu gerilim içinde yaşamak kolay değildir; fakat zayıflık ve ihtiyaç, Mesih’e bütünüyle bağımlılığı öğrenmenin ön koşullarıdır. O bizi yalnızca zaferine ve diriliş gücüne değil, aynı zamanda acılarının paydaşlığına da çağırmıştır (Flp. 3:10). İmanın o tökezleyen adımlarında sebat edin; bu dönemde yapmanız için önceden hazırlanmış iyi iş tam da budur.

Gölgelerden korkmayın. İçinde bulunduğunuz durum sonsuza dek sürecekmiş gibi hissettirse de gerçek şu ki, bu yalnızca “kısa bir süre”dir: “Sizleri Mesih’te sonsuz yüceliğine çağıran ve bütün lütfun kaynağı olan Tanrı’nın kendisi kısa bir süre acı çekmenizden sonra sizi yetkinleştirip pekiştirecek, güçlendirip temellendirecektir” (1.Pe. 5:10). Gölgeler derinleşebilir; fakat karanlığın hükümdarlığından kurtarılıp Oğul’un egemenliğine aktarılmış olanları asla sahiplenemez (Kol. 1:13).

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).