Tanrı Gerçekten Sizi Önemsiyor mu?

Umutsuzluğun derinliklerinde ya da yoğun kaygı anlarında, imanlılar çoğu zaman -yalnızca kendi yüreklerinde bile olsa- Tanrı’nın gerçekten kendilerini önemseyip önemsemediğini merak ederler. Eğer bu sizin de yaşadığınız bir durumsa, size iyi bir haberim var.

Yaygın Bir Soru

Öncelikle, yalnız değilsiniz. İmanlılar tarih boyunca bu soruyu sormuştur. Peygamber Habakkuk, Tanrı’nın halkının durumuna -haksızlar tarafından ezilip baskı altına alınmasına- bakmış ve şöyle yakarmıştır:

Ya RAB, ne zamana dek seni yardıma çağıracağım,

Beni duymuyor musun? (Hab. 1:2; ayrıca bkz. 1:3, 13).

Mezmur yazarları da sık sık Tanrı’dan “uyan[masını]” dilemiş, ızdıraplarına cevap gelmediğini düşündüklerinde O’nun ilgisini sorgulamışlardır (Mez. 35:23; 44:23). Tanrı’nın asla uyumadığını bilmelerine rağmen (Mez. 121:4), acıları ortasında O’nun hareketsiz kaldığı izlenimi, O’nun gerçekten kendilerini önemseyip önemsemediğini merak etmelerine yol açmıştır.

Bu mücadele yalnızca Eski Antlaşma’yla sınırlı değildir. Bir umutsuzluk anında öğrenciler İsa’ya, “Öğretmenimiz, öleceğiz! Hiç aldırmıyor musun?” diye seslenmişlerdir (Mar. 4:38, vurgu eklenmiştir). Günlük ve sıradan durumlarda bile imanlılar bu soruyla mücadele ederler. Marta, yaptığı işlerin ağırlığı altında ezildiğinde, hizmeti tek başına yapmak zorunda bırakılmasını İsa’nın önemseyip önemsemediğini sorgulamıştır (Lu. 10:40). Zaman ve şartlar değişse de, Tanrı acılarımıza umduğumuz kadar hızlı müdahale etmediğinde (ya da bu acıyı en baştan engellemediğinde), her çağdan imanlılar O’nun ilgisini sorgulamıştır.

Olağanüstü Bir Cevap

İkinci olarak, Tanrı önemseyip önemsemediği konusunda sizi merak içinde bırakmaz. O, size olan ilgisini hayal edilebilecek en derin şekilde açıklamıştır: sevgili Oğlu’nu göndererek. Yuhanna bize bunu şu sözlerle anlatır: “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi” (Yu. 3:16). Bu, Mesih’in günahla dolu bir dünyada yaşamanın getirdiği hayal kırıklığını, acıyı ve korkuyu tamamen anladığı ve size yakınlık duyduğu anlamına gelir (İbr. 4:15).

Dahası, Tanrı’nın ilgisi Kutsal Ruh’un etkinliği aracılığıyla kendini gösterir. İsa, Ruh’u vaat ettiğinde, O’nu bizi asla terk etmeyecek “başka bir Yardımcı” olarak tanımlamıştır (Yu. 14:16). Yorulabilen ya da dikkati dağılabilen insan dostların aksine, Kutsal Ruh her zaman sizinle kalır. Asla ara vermez, asla geri çekilmez ve sizi asla terk etmez. Bu, Tanrı’nın size verdiği temel antlaşma vaadinin gerçekleşmesidir: “Seni asla terk etmeyeceğim, seni asla yüzüstü bırakmayacağım” (Yas. 31:8; İbr. 13:5). Duygularınız size yalnız, terk edilmiş ve Tanrı’nın ilgisinin dışında olduğunuzu söylese bile bu gerçek değişmez.

Acı Çekmek, Tanrı’nın İlgisine İşaret Eder

Son olarak şunu anlamalısınız ki, Tanrı’nın sizi önemsemesi, acı ve hayal kırıklığından kaçınacağınız anlamına gelmez. Aksine, O’nun ilgisi, bu acılara dayanmanızı ve hatta onların aracılığıyla büyümenizi sağlar. Bu ilk bakışta ters gibi görünebilir. Ancak Tanrı bize acının bizi yok etmekten ziyade dayanma gücü, Tanrı’nın beğenisi ve umut ürettiğini söyler (Rom. 5:3–5).

Bazı acılar, Babamız’ın sevgiden kaynaklanan terbiyesidir ve iyiliğimiz için verilmiştir (İbr. 12:7–11); bu nedenle çektiğimiz acı -terbiye amacı taşısa bile- Tanrı’nın bizi terk ettiğinin değil, bizi önemsediğinin bir işaretidir.

Diğer acılar ise Mesih’in yaşamına ortak olmamıza imkân verir. Pavlus cesaretle, “Mesih’le birlikte yüceltilmek üzere Mesih’le birlikte acı çekiyorsak, Tanrı’nın mirasçılarıyız, Mesih’le ortak mirasçılarız” der (Rom. 8:17). Mesih’in kendisi bile acı çekerek itaat etmeyi öğrendi (İbr. 5:8). O’na benzer hâle geleceksek, aynı elden öğrenmemiz gerekir. Bu bir yük olmaktan çok bir armağandır; Kurtarıcımız’ın deneyimlerine ortak olma ayrıcalığıdır.

Sonuç

Tanrı’nın sizi önemseyip önemsemediğinden şüphe etmeye ayartıldığınızda, çarmıha bakın. Tanrı’nın sevgisi orada tüm açıklığıyla sergilenmiştir. Böylesine büyük bir bedel ödedikten sonra halkını terk etmez; aslında edemez. Ve eğer halkını, yani sizi, gerçekten derinden önemsemeseydi, böyle bir bedeli asla ödemezdi. Çektiğiniz acı, Tanrı’nın lütfunu sizden çektiğinin bir işareti değildir; aksine, O’nun sizde sürdürdüğü işin bir göstergesi olabilir.

Cesur olun. Şüpheler geldiğinde ve imanınız zayıf göründüğünde, O sizi bırakmayacaktır. Bir gün, esenlik içinde olduğunuz zaman bu ayartıya geri dönüp baktığınızda, sizi ayakta tutanın kendi gücünüzle çarmıha sıkı bir şekilde tutunmanız değil, çivi izleri taşıyan O’nun ellerinin gücü olduğunu göreceksiniz; sizi koruyan, güçlendiren, sizi asla terk etmeyen ve yüzüstü bırakmayan O’dur.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).