Kutsal Kitap Kadın Pastörler Hakkında Ne Söylüyor?

Kadınların pastör ya da ihtiyar olarak hizmet edip edemeyeceği sorusu, birçok Hristiyan için son derece önemli bir meseledir. İmanlılar bu konunun kiliselerini nasıl sarstığını, hatta böldüğünü görmüşlerdir. Böylesine önemli ve hassas bir konuyu ele alırken, Kutsal Kitap’a dönmek gerekir. Tanrı’nın Sözü bu tartışmalı konuya nasıl bir ışık tutmaktadır?

1. Timoteos 2:8–15’te, Elçi Pavlus, kilisenin yaşamını Tanrı’yı hoşnut edecek şekilde düzenlemesi için açık bir yönlendirme sunar. Pavlus bu mektubu, hizmetteki genç meslektaşı Timoteos’a yazar. Timoteos, Efes’te zor bir dönemde hizmet ediyordu. Sahte öğreti sorunlarıyla (1.Ti. 1:3–11; 6:2–10) ve ibadetteki karışıklıklarla (1.Ti. 2:1–15) karşı karşıyaydı. Aynı zamanda, kilise görevlilerinin -ihtiyarlar ve diyakonların- nitelikleri ve görevleri konusunda kilisenin açık rehberliğe ihtiyacı vardı (1.Ti. 3:1–5:25).

Pavlus, Hristiyan ibadetinde dua işine ilişkin talimatlar verdikten sonra (1.Ti. 2:1–7), erkeklerin ve kadınların Tanrı’nın toplu ibadetine katılımlarına dair özel öğütler verir (1.Ti. 2:8–15). Bu ayetlerde, her iki cinsiyeti özellikle etkileyen günahlara değinir. Erkekler “öfkelenip çekişmeden” dua etmelidir (1.Ti. 2:8). Kadınlar ise dış görünüşten çok Tanrı yolunda yürümeyi öncelik hâline getirmelidir (1.Ti. 2:9–10).

Pavlus, kadınların toplu ibadete katılımına ilişkin bir başka konuya daha değinir. Önce kadınlara Tanrı’nın verdiği çağrıyı olumlu şekilde ortaya koyar: “Kadın sükûnet ve tam bir uysallık içinde öğrensin” (1.Ti. 2:11). Elçi, kadınların kilise ibadetine katılma ve Tanrı Sözü okunup ilan edilirken erkeklerle birlikte öğrenme hakkını onaylar. Bu açıdan, İsa’nın kadın öğrencileri, her bakımdan erkek öğrencilerle eşittir.

Ardından Pavlus, kadınların “öğretmesine, erkeğe egemen olmasına” izin vermez (1.Ti. 2:12). Aksine, “sakin” kalmaları gerekir. Kadınlar, Tanrı’nın kendilerini çağırdığı işle meşgul olmalıdır: sessizce öğrenmek. 12. ayette belirtilen yasak faaliyetleri üstlenmemelidirler.

Peki bu faaliyetler nelerdir? Pavlus iki şeyden söz eder. Birincisi öğretmektir. Burada bağlam önemlidir. Pavlus, kadınların her türlü öğretme faaliyetini -hatta kilise içinde bile- yasaklamaz. Aksine, kilise toplu ibadet için bir araya geldiğinde Tanrı Sözü’nün halka açık vaaz edilmesi ve öğretilmesi görevini kadınlara yasaklar. Bu görev kilisenin ihtiyarlarına aittir (bkz. 1.Ti. 3:2; 4:11–16). İkincisi ise erkekler üzerinde yetki kullanmaktır (egemen olmak). Pavlus, bir sonraki bölümde ruhsal yetkiyi, kendi ailelerini iyi yönettiklerini kanıtlamış nitelikli erkekler olan ihtiyarlara emanet eder (bkz. 1.Ti. 3:5). 12. ayetteki yasağı şu şekilde özetleyebiliriz: kadınların kilisede ihtiyar görevini üstlenmesine ya da bu görevin işlevlerini yerine getirmesine izin verilmez.

13–14. ayetlerde Pavlus, 11–12. ayetlerdeki talimatlarının gerekçelerini açıklar. Önce Tanrı’nın Adem ile Havva’yı yaratma sırasını hatırlatır: “Çünkü önce Adem, sonra Havva yaratıldı” (1.Ti. 2:13). Ardından ilk atalarımızın günaha düşüş biçimini hatırlatır: “aldatılan da Adem değildi, kadın aldatılıp suç işledi” (1.Ti. 2:14). Pavlus burada Adem’i sorumluluktan muaf tutmaz. Aksine, Adem’in günahı Tanrı Sözü’nün açık ışığına karşı işlenmiştir (bkz. Yar. 2:15). Pavlus aynı zamanda Havva’nın kolay kandırılan biri olduğunu da söylemez. Sadece Kutsal Kitap’ın öğrettiği gerçeği belirtir: Havva, yılan tarafından aldatıldıktan sonra yasak meyveyi yedi.

Pavlus’un 1. Timoteos 2:13–14’teki sözleri, 11–12. ayetlerdeki buyruklarını nasıl destekler? En az iki şekilde. Birincisi, 12. ayetteki öğretme ve yetki kullanma yasağı, Tanrı’nın insanı yaratma biçimine dayanır (1.Ti. 2:13). Başka bir deyişle, kökeni yaratılışa dayanır. Bu nedenle Pavlus’un yasağı Efes’teki özel duruma özgü değildir ve birinci yüzyılla sınırlı değildir. Bunu birinci yüzyıldaki bir Yahudi erkeğin dar bakış açısına bağlayamayız. Bu yasak, Tanrı’nın yaratılışta erkek ve kadın için belirlediği düzene dayanır.

İkincisi, Pavlus’un 12. ayetteki yasağı, 14. ayette uyarıcı bir örnekle desteklenir. Havva, Tanrı gibi olmaya çalışıp Tanrı’nın Sözü’ne itaatsizlik ettiğinde felaket meydana geldi (Yar. 3:5). Tanrı’nın iyiliğimiz için koyduğu sağlıklı düzenden sapmak hiçbir zaman iyi sonuç vermez. Bu nedenle Pavlus, kadınların Tanrı’nın yasakladığı şeylerin peşinden gitmemesi gerektiğini söyler. Bunun yerine Tanrı’nın kendilerini çağırdığı göreve bağlı kalmalıdırlar. Tanrı çoğu kadını (ama hepsini değil) evliliğe ve çocuk yetiştirmeye çağırır (1.Ti. 2:15). İmanlı bir kadın bu çağrıyı iman, sevgi, kutsallık ve sağduyuyla benimsediğinde, Tanrı’nın Mesih’te kendisine lütfettiği kurtuluşa dair güven bulabilir.

Bugün kilisede Pavlus’un bu sözlerine ihtiyacımız vardır. Bunlar, Tanrı’nın kilisesinde erkekler ve kadınlar için belirlediği düzeni bize gösterir. Bu düzenden sapmanın tehlikesini bize hatırlatır. Ancak sadece yasaklar koymakla kalmaz; aynı zamanda Tanrı’nın kadınları ne olmaya ve ne yapmaya çağırdığına dair güzel bir bakış da sunar. Kadınların çoğu zaman entelektüel ve ahlaki olarak erkeklerden aşağı görüldüğü bir çağda Pavlus, Timoteos’a kadınların da erkekler kadar Mesih’in okulunda öğrenme hakkına sahip olduğunu öğretmiştir (1.Ti. 2:11). Kadınlar kendilerini Tanrı’ya bağlılıkla süslemelidir; yalnızca haftalık ibadet toplantılarında değil (1.Ti. 2:9), aynı zamanda çocuklarını yetiştirmenin gündelik zahmetinde de (1.Ti. 2:15). Tanrı, lütfunun olağanüstü amaçlarını çoğu zaman yaşamın sessiz ve sıradan sahnelerinde gerçekleştirmekten hoşnut olur. Bu da her çağda Tanrı’nın bütün halkı için iyi bir haberdir.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).