Hristiyan Yaşamında Umudun Rolü

Hristiyan erdemlerinin üçlüsü olan iman, umut ve sevginin hepsi önemlidir. Sevgi ne kadar önemliyse (1.Ko. 13:13), iman da o kadar önemlidir. İmanın önemi üzerinde yakından çalışıyoruz ve sevginin önemini anlıyoruz, ancak bu erdemler üçlüsündeki üçüncü unsur olan umut, Hristiyan deneyiminde çok sık göz ardı ediliyor.

Romalılar 5’te radikal bir şekilde yanlış anlayabileceğimiz bir kelime varsa, o da umuttur. Pavlus’un kelimeyi kullanımı konusundaki anlayışımızı bulandıran her zaman bir şüphe unsuru vardır. Günlük dilde umut kelimesini genellikle, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğinden emin olmadığımız bir şeyin olmasını dilemek ya da arzulamak anlamında kullanırız. Bu kelimenin Yeni Antlaşma’daki işleyiş şekli bu değildir. Kutsal Ruh tarafından yeniden doğduğumuzda, Hristiyan yaşamını sürdürme konusundaki güvenimizin temelini oluşturan bir umuda yeniden doğarız. Umut ile iman arasındaki tek fark şudur: iman, zaten gerçekleşmiş olana bakar ve ona güvenir. Umut ise ileriye bakan imandır.

Yeni Antlaşma’da umudun doğasını açıklamak için kullanılan mecaz, gemi demiridir. Bize söylendiğine göre umut, canımız için gemi demiridir. Bu denizcilik imgesine Yeni Antlaşma’da sıkça rastlarız. Kararsız olanlar, gemi demiri olmayan ve her öğreti rüzgârıyla sağa sola savrulan gemilere benzetilir. Böyle kişiler değişkenlik ve belirsizlikle karakterize edilir; ancak Kutsal Ruh’un yüreğe ektiği umut böyle değildir. Bu umut; temel, sağlamlık ve güvence sağlar. Umut, bizi savrulmaktan alıkoyan gemi demiri gibidir. Bu umut, Tanrı’nın gelecekte, yapacağını söylediği her şeyi kesinlikle gerçekleştireceğine dair güvencedir.

Aklanmanın meyvesi işte bu tür bir umuttur. Aklanma, bir bakıma, Tanrı’nın kurtarış işinde bize vaat ettiği her şeyin peşinatıdır. Umut, içimizde Kutsal Ruh tarafından oluşturulur. Pavlus başka bir yerde Tanrı’nın bize Kutsal Ruh’u “güvence” ya da teminat olarak verdiğinden söz eder; yani bize gelecek için tam bir güvence sağlar. Umut, derin bir nefes alıp her şeyin yoluna gireceğini ummak değildir. Umut, Tanrı’nın söylediğini yapacağına dair kesin güvencedir.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).