Değişen Bir Dünyada Değişmeyen Hakikat

Bir televizyon reklamı var ve bu reklamda kafası bir bulut, sis veya pamuk benzeri topun içinde yürüyen çizgi film karakteri gösteriliyor. Bulut kalkarken ve figür mutlu bir şekilde yürürken şu slogan yer alıyor: “Kesinliğin verdiği sevinç.” Bu kesinlik sevinci, 800’lü numaradan medyumlara danışanlara vaat ediliyor.

Bu tür bir reklam, zamanımızın huzursuz ve dayanaksız karakterini bir bakıma gözler önüne seriyor. Günümüzde pek çok kişi akılcı, modern ve bilimsel olduğunu iddia ediyor ama çoğu zaman kolayca aldanıyor ve kesinlik ile gerçeği tuhaf yerlerde arıyor. Sürekli değişen ve bu kadar belirsiz bir dünyada kesinliği nerede bulabiliriz? Biz Hristiyanlar, Tanrı’nın Sözü’ne bakarız ve orada bulduğumuz hakikate güveniriz.

Peki başkalarının da Kutsal Kitap’a duyduğumuz bu güveni paylaşmasına nasıl yardımcı olabiliriz? İmanımızın doğruluğunu (hakikatini) savunabiliriz ve savunmalıyız da, ancak çoğu zaman modern insanlar bizim argümanlarımızı incelediklerini ve daha iyisini bildiklerini düşünüyorlar. Modern varsayımları sorgulatmanın ve Hristiyan iddialarının yeniden değerlendirilmesine yol açmanın yolları var mıdır?

Bu yollardan biri, yalnızca hakikate odaklanmak yerine hakikatin güzelliğini vurgulamak olabilir. Hakikatin güzelliği, Tanrı Sözü’nde bulduğumuz hakikatin hem içeriğinde hem de biçiminde bulunabilir. Güzellikten kastımız hakikatin dengesi ve uyumu, hakikatin çekiciliği ve tatmin ediciliğidir. Güzellik, hakikatin sadece akla uygun yönünü değil, aynı zamanda duygusal tatmin yönünü de ifade eder.

Kutsal Yazılar’da bu tür güzellikleri pek çok yerde görebiliriz; bunlardan biri Mezmur 103’tür. Hollanda Reform geleneğindeki çoğu kişinin en sevdiği mezmur olan Mezmur 103, Tanrı’nın halkına olan iyiliğinden dolayı O’na övgüler sunan bir mezmurdur. Bu mezmur, Tanrı’nın hem kişisel ve bireysel sağlayışları (1-4. ayetler) hem de her şey üzerindeki evrensel hükümdarlığı (20-22. ayetler) için yaptığı işlerden ötürü övgü ve kutsama sözleriyle başlar ve biter.

Bu mezmurun merkezinde, Tanrı’nın karakterine dair ve O’nun sevgi dolu işlerinin kaynağı olan güzel bir itiraf vardır. Mezmurun kalbi olan 13. ayet şöyle diyor: “Bir baba çocuklarına nasıl sevecen davranırsa, RAB de kendisinden korkanlara öyle sevecen davranır.” Rab’bin halkına olan sevgisi ve şefkati, bir babanın çocuklarına olan ilgisi ve özeni gibidir. Tanrı bizim göksel Babamız’dır. Sadece maddi ve kişisel olmayan bir evrende yaşamıyoruz; etrafımız kişisel ilgi ve sevgiyle çevrilidir.

Mezmur 103’te Tanrı’nın şefkati, insanın en büyük iki ihtiyacına odaklanır. İnsanlara en büyük ihtiyaçlarını sorsaydık, cevapların çoğu hedefi tamamen ıskalardı. İnsanlığın kaybolmuşluğunun bir kısmı da neye ihtiyacı olduğunu bile bilememesidir. Bu mezmur bilgece en büyük ihtiyaçlarımızın günahlı ve ölümlü oluşumuz olduğunu söyler. Günahımız bizi Tanrı’dan ayırır ve O’nun yargısına maruz bırakır. Ölümlü oluşumuz ise tüm yaşamın üzerine gölge düşürür ve yaşamın ölümle sonlanacağı anlamına gelir.

Mezmur bizi, “bütün suçlarını bağışlayan, bütün hastalıklarını iyileştiren” (3. ayet) Tanrı’nın bütün bereketlerini ve iyiliklerini hatırlamaya çağırmaktadır. 1-5. ayetlerde anlatılan Tanrı’nın günahkârlara ve ölümlülere olan şefkati, 8-12 ve 14-17. ayetlerdeki güzel şiirsel anlatımda incelenir.

Tanrı’nın günahkârlara olan şefkati, Mısır’dan Çıkış 34:6’daki bir alıntıyla başlar. Musa, Tanrı’dan kendisine görkemini göstermesini istemişti ve Tanrı da Musa’yı kayanın kovuğuna sokup yanından geçerken ona bütün iyiliğini göstereceğini vaat ederek karşılık vermişti (Çık. 33:18–23). Tanrı yanından geçerken, iyiliğini göstermek için Mezmur 103:8’de alıntılanan şu sözleri söylemişti: “RAB sevecen ve lütfedendir, tez öfkelenmez, sevgisi engindir.” Bu büyük merhametinden dolayı Tanrı, bize günahlarımızın gerçekten hak ettiği şekilde davranmayacağını vaat eder (10. ayet). Günahlarımız yalnızca yargıyı ve cezayı hak eder. Fakat “gökler yeryüzünden ne kadar yüksekse” (11. ayet) o kadar engin olan Tanrı’nın sevgisi, “doğu batıdan ne kadar uzaksa” (12. ayet) günahlarımızı bizden o kadar uzaklaştırır.

Mezmur 103, Tanrı’nın günahlarımızı nasıl uzaklaştırdığını söylemez; ancak Yeşaya 53, Tanrı’nın Acı Çeken Kulu’nun günahlarımızı alıp götüreceğini açıkça söyler. Yeşaya’daki bu peygamberlik bizi, çarmıhta günahlarımızı üzerine alıp cezasını ödeyen ve böylece sonsuza dek günahlarımızdan özgür olmamızı sağlayan İsa’ya yönlendirmektedir.

Mezmur 103’ün yansıması da Tanrı’nın ölümlülere olan şefkatini ele alır ki bu da Mısır’dan Çıkış 34:6’ya gönderme yapar. Tanrı’nın sevgisi sonsuzdur, bu da ölümün bu sevgiyi yenemeyeceği veya sona erdiremeyeceği anlamına gelir: “Ama RAB kendisinden korkanları sonsuza dek sever” (Mez. 103:17). Sonsuz sevgi, o sevgide sonsuz dek yaşayacak olanlar içindir.

Sonsuz sevgiye ihtiyacımız vardır çünkü kendi hâlimize bırakıldığımızda, yaratıldığımız toprağa geri döneriz. Rab bunu bilir. Günlerimizin hızla geçtiğini ve kır çiçeği gibi olduğumuzu hatırlar. Bizi ayakta tutan Tanrı’nın sonsuz sevgisi olmadan, Tanrımız’ın “canını ölüm çukurundan kurtaran, sana sevgi ve sevecenlik tacı giydiren” (4. ayet) Tanrı olduğuna dair vaadi olmadan yaşam tamamen anlamsız olurdu. İsa’nın dirilişinin, Tanrı’nın sevgisinde sonsuz yaşam vaadimiz olduğunu görüyoruz. İşte bu güzel bir hakikattir.

Dünyadaki bazı insanlar Rab’bin merhametini duyup gelecek gazaptan muaf olduklarını varsayar. Ancak bu mezmur, Tanrı’nın şefkatinin, O’nunla antlaşma içinde olanlara (18. ayet), O’ndan korkanlara (11, 13, 17. ayetler) yönelik olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Tanrı’nın antlaşma merhametleri bize açıklanmalıdır (ayet 7), ancak bu vahyi kabul ettiğimizde, Müjde’nin güzel hakikatini biliriz.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).