Westminster İlahiyatçıları Kimdi?

Westminster Meclisi (1643-53), İngiltere’de yoğun dinsel ve ulusal karışıklıkların yaşandığı bir dönemde toplanmış ve teolojik standartlar hazırlamıştır; özellikle Westminster İman İkrarı ve Uzun ve Kısa Kateşizmler, bugün hâlâ dünya çapında öneme ve etkiye sahip olmaya devam etmektedir.

Arka Plan ve Bağlam

Kral I. Charles ile Parlamento arasında çıkan İngiliz İç Savaşı’nın (1642-51) patlak vermesi sırasında, İngiltere’deki kilisede karışıklık vardı. 1559’da Kraliçe I. Elizabeth döneminde, Protestan teolojisi ile Roma Katolik biçimi arasında via media (“orta yol”) olarak adlandırılan bir uzlaşı sağlanmıştı (dolayısıyla Roma’nın siyasi yapısı, görünümü ve dinî uygulamaları devam ettirilmiş oldu); ancak bu uzlaşmanın sonuçları on yedinci yüzyıla kadar devam etti. Bu nedenle birçok kişi, o zamanlar ve bugün “Püritenler” olarak bilinen İngiltere Kilisesi’ni Roma Katolik kalıntılarından arındırmaya çalıştı.

Püritenler, İngiltere Kilisesi’nin Kutsal Kitap’a dayalı ibadet ve dinsel ifadesinde reform yapmak ve Protestan teolojisini günlük Hristiyan yaşamına tutarlı bir şekilde uygulamak istiyorlardı. Püritenlerin çoğu, İngiltere Kilisesi’nin Ortak Dua Kitabı‘nda yazılı olan vaazları, duaları ve litürjileri reddettikleri için muhalif ve uyumsuz oldular.

On altıncı yüzyılın sonlarından on yedinci yüzyılın başlarına kadar, Katolikliğe meyilli din adamları ile Püriten kesim arasındaki çatışma inişli çıkışlı bir şekilde sürdü; ta ki Kral Charles imparatorluk yetkisini haddinden fazla kullanana kadar. 1642’de Parlamento’ya karşı kraliyet sancağını kaldırdı ve böylece İngiliz İç Savaşı başlamış oldu. Ertesi yıl Parlamento, kilise tarihinin en yetenekli, en Tanrı-sayar ve teolojik açıdan en sezgili meclisi olarak kabul edilen topluluğu bir araya topladı.

Westminster Meclisi

121 İngiliz din adamı, din adamı olmayan 30 kişi ve oy hakkı olmayan (ancak son derece etkili) bir İskoç Presbiteryen heyetinden oluşan bu Meclis’te, Thomas Goodwin, Edward Calamy, William Gouge ve Jeremiah Burroughs gibi tanınmış ilahiyatçılar ve vaizlerin yanı sıra George Gillespie ve Samuel Rutherford gibi İskoç temsilcileri de yer alıyordu. Meclis, 1643’ten 1649’a kadar Londra’daki Westminster Abbey’de toplandı ve binin üzerinde oturum düzenledi; daha sonra 1653’e kadar zaman zaman toplanmaya devam etti.

İngiliz Parlamentosu ile İskoçya arasında 1643’te imzalanan Solemn League and Covenant, hem askerî hem de dinî bir ittifaka zemin hazırladı; bu ittifak yalnızca Parlamentonun ordusunu Kral Charles’a karşı güçlendirmekle kalmadı, aynı zamanda Westminster Standartları’nın içeriğini de etkiledi. Westminster Standartları, her ne kadar ihtiyarlar tarafından yönetilen bir kilise yönetimi açısından Presbiteryen belgeler olmasa da, İskoç Presbiteryenlerinin yardımıyla, Presbiteryenlere (ve Bağımsızlar gibi diğer gruplara) Reformcu ikrarcılığın yetki alanı içinde kendi kilise yönetim biçimlerini uygulama özgürlüğü tanıdı.

Westminster ilahiyatçıları (veya komisyon üyeleri) son derece yetenekli adamlardı. Kutsal Yazılar’da, teolojide, orijinal diller olan İbranice ve Grekçede ve Latincede yetkindiler ve kilise babalarının yazılarından büyük bölümleri ezbere okuyabiliyorlardı. İlk reformcu nesillerden (örneğin Luther, Calvin, Zwingli, Knox, vb.) öğrenmişlerdi ve Reform teolojisini pastörel ve pratik uygulamalarla donatmaya çalıştılar. Ayrıca kişisel ve aile ibadetinin titizlikle sürdürülmesine, ailenin Kutsal Kitap’ın buyruklarına göre düzenlenmesine ve Rab’bin Günü’nün Hristiyan Şabatı olarak korunmasına büyük özen gösterdiler. Westminster ilahiyatçıları deneyimsel Hristiyanlıkla ve sıcak bir pastörel duyarlılıkla ilgilendiler, ancak aynı zamanda sapkınlık, Roma Katolikliği, sahte öğreti ve tövbesiz günaha karşı tavizsiz bir duruş sergilediler.

Meclis’in Başarıları ve Önemi

Hristiyan kilisesi, kutsallara teslim edilen imanı (Yah. 3) tanımlamak, birleştirmek, açıklamak, ayırt etmek, korumak ve uğrunda mücadele etmek amacıyla imanı ikrar etme uygulamasını uzun zamandır benimsemiştir. Teolojik karışıklığın ve tutarsız ibadetin hüküm sürdüğü bir ortamda, Westminster ilahiyatçıları -İngiltere Kilisesi’nin Otuz Dokuz Maddesi ve James Ussher’ın 1615 tarihli İrlanda Maddelerini temel alarak- yeni bir İman İkrarı (1646), Uzun ve Kısa Kateşizmler (1647) ve bir Toplu İbadet Rehberi (1644) ortaya koydular. Parlamento ayrıca ilahiyatçılardan her bir ifadenin Kutsal Kitap’a dayandırılması için kanıt metinleri eklemelerini talep etti.

Westminster İman İkrarı, Meclis’in en kalıcı başarısı olarak kabul edilebilir ve Kutsal Yazılar, Tanrı, yaratılış, insan anlayışı, günah, Mesih’te kurtuluş, kutsallaştırılma, kilise, ibadet, evlilik, sakramentler ve son yargı gibi konularda kısa, net ve güçlü teolojik bölümler içerir.

Uzun ve Kısa Kateşizmler genellikle İman İkrarı’nın ana hatlarını takip eder, ancak On Emir ve Rab’bin Duası’na ayrılmış daha büyük bölümler içerir. Ayrıca, Uzun Kateşizm kiliseye vurgu yaparken, Kısa Kateşizm bireye vurgu yapmaktadır. Her ikisi de hem din adamlarına hem de halka doktrin öğretmek için eğitim araçları olarak tasarlanmış olup, teolojik anlayışta açıklık ve kesinliğe vurgu yapmaktadır.

Toplu İbadet Rehberi, kısmen Ortak Dua Kitabı‘nda belirtilen zorunlu litürjiyi değiştirmek için yaratılmıştır ve ibadet konusunda tamamen tutarlı bir Protestan ve Reform el kitabı hâline gelmiştir. Rehberde ibadetin düzenleyici ilkesi, Kutsal Kitap’ın merkeziliği, vaftiz ve Rab’bin Sofrası sakramentlerinin uygun şekilde uygulanması ve hasta ziyareti, oruç tutma ve ölüleri gömme ile ilgili pastörel hususlar vurgulanmaktadır.

Westminster Meclisi, Reform teolojisinin tarihinde ve Protestan Hristiyanlığının gelişiminde önemli bir dönüm noktasıdır. Meclisin kalıcı mirası sadece doktrinsel ifadelerinde değil, aynı zamanda kilise öğretisi (eklesiyoloji) ve Hristiyan düşüncesi üzerindeki etkisinde de görülmektedir. Meclisin çalışmaları bugün de dünyanın dört bir yanındaki Reform kiliselerinin inanç ve uygulamalarını yönetmeye devam etmekte ve Kutsal Yazılar ve teoloji ile derin bir etkileşimi temsil etmektedir.

Bu makale orijinal olarak Ligonier Hizmetleri blogunda yayınlanmıştır.

açar ve ikizlerin doğumuyla sonuçlanır. Bu doğumda, Perez’in Zerah’ın önüne geçmesiyle primogeniture (en büyük oğlun miras hakkı) ilkesi bir kez daha tersine döner. Daha sonra Yakup Yahuda’yı kutsayacak ve krallığın onun soyundan gelenlerle ilişkilendirileceğini söyleyecektir (Yar. 49:8-12). Bu kutsama yüzyıllar sonra Samuel’in zamanında görülmektedir (bkz. Mez. 78:67-72).